The OMAC Project

2008-08-22T22:42:00.034+08:00

: PHILIPPINES

An assault currently rages in the Marvel Universe, a culmination of best laid plans charted in some far away galaxy no one knows exactly when. The shape-changing aliens known as Skrulls have infiltrated societies by posing as influential personalities and leaders, and in the process determined many of man’s destinies he wouldn’t have claimed for himself (and neither would he want to) sans the previously-unknown otherworldly intervention. Heroes turned on heroes who refused to cooperate with the US government in Civil War; violators of the Superhuman Registration Act, heroes and villains alike, are imprisoned in an off-world interdimensional detention facility unless or until they comply with the law; each US state was assigned a group of super powered individuals for surveillance and protection, by virtue of Tony Stark’s (Iron Man) Initiative; the Hulk was sent into outer space courtesy of his fellow heroes in Planet Hulk, only to return with a cadre of the universe’s fearsome warriors to exact revenge on those conspirators, thereby endangering the whole Earth and its populace, in World War Hulk. Amidst the chaos the Skrulls waited for the right moment to turn Secret Invasion into a full-blown assault.

The invasion has reached a third world corner of the globe as well; as Secret Invasion issue 5 revealed (see figure 1), the current occupant of Malacanang is a Skrull herself (I believe this comes as no surprise). It is a fate not undeserved; the aliens must have taken notice of the preponderance of local franchises of hit foreign programs and foreign commodities or brands that they just could not let the opportunity pass to include this country in their assault; Filipinos were more than willing to accept with open arms what is foreign or alien, anyway.

Figure 1. Skrull GMA at center.

Prior to said revelation the signs that GMA is an alien creature posing as this country’s leader (albeit an illegitimate one) are already too apparent to be ignored. For one, her countenance and legendary temperament are truly out of this world (see figure 2). Also, the duplicitous politics she and her minions practice (disdain for the just and righteous yet obliging to malefactors and co-conspirators; the collection of exorbitant taxes later “doled out” to poor beneficiaries in trickles, but given to political allies in thick envelopes or paper bags as “government assistance for projects”; the unwavering attempts to tamper with the Constitution to remain in power beyond what the law allows; the callousness to remain in the US, presumably to seek out and confer with other Skrulls, while major parts of the country were ravaged by a typhoon; the blatant disregard for human life as evidenced by the killing of journalists and activists and the systematic corruption in government, much to the detriment of the needy, among other things), coupled with the use of the brain-numbing rhetoric of alleged national development contrary to the country’s actual situation (see figure 3) betray her actual intentions for the Filipinos. Her more recent actions of selling the country’s resources to the highest bidder through mining and oil explorations and the surreptitious attempts of dividing the country’s territory through the faulty Memorandum of Agreement (MOA) her government entered into with a terrorist group for them to govern a “state within a state,” the suspension of which fomented the war currently raging in Mindanao, all the more point to her sinister nature.

Figure 2. Skrull-GMA

Figure 3. Ramdam ang kasinungalingan

The country’s misfortunes do not end with the aforementioned. Highly classified documents reveal that GMA has struck a deal with a race of techno-organic alien entities to further strengthen her hold on power. In exchange for their cooperation GMA assured them of an endless supply of human labor for slavery, as well as the country’s supply of steel and metal, raw materials vital to their existence.

The leader of said race is the being known as Bayani Fernando, the current chair of the very powerful Metropolitan Manila Development Authority (MMDA) tasked to implement “beautification” projects in the metropolis under the “Metro Gwapo” campaign.

Fernando had been hard at work since day one, implementing their takeover of the country in phases. For a start he has drowned cities in unaesthetic pink and blue as a way of conditioning the citizens for the impending occupation (blue being the preferred color of Fernando’s race, pink for the Skrull empire). More recently he has plastered the city with posters that allegedly aim to teach citizens to obey laws, yet are actually tools for brainwashing (see figure 4).

Figure 4. BF is watching you

To control the human populace (thereby reducing the number of would-be detractors or critics) and to drain the country’s oil reserves he placed innumerable U-turn slots in major and minor thoroughfares, thereby increasing fuel consumption of vehicles as well as the risks to pedestrians. Concrete barriers or permanent concrete road fixtures (see figure 5), hardly visible at night and rarely noticeable by motorists unfamiliar with the “beautified” areas of the city, ensure that loss of human life is kept to a maximum. The road rage that results from his erratic “traffic solutions” are also calculated to pit motorists against one another, in the hopes that violence would ensue.

Figure 5. Waste of taxpayers' money

The project is also successful in wasting people’s chronal resources, since travel time has significantly increased. Countless man-hours that could be used for other worthwhile purposes (including plotting how to combat the invaders) are now appropriated for transit.

Having more affinity for machines than human beings he has likewise decreased sidewalk widths, totally eliminating them in some areas, for road widening projects. Flora that strategically line sidewalks to mitigate carbon emissions and to provide shade for pedestrians also suffer from his anger towards organic life, as these are mercilessly uprooted or cut to make way for a lane or two devoted to vehicular traffic. Doesn’t anyone wonder that in this day and age of global concern for the environment because of worsening climate change Fernando continues with his “concretization” and steel fortification of the urban landscape, at the expense of lush vegetation?

Steel footbridges are erected for healthy pedestrians who can walk, yet limit the mobility of the handicapped. Coupled with his disparaging statement in a forum where he advised these individuals to just stay in their homes since they are unable to move around without implements, this move betrays Fernando’s disdain for sickly or disabled individuals unfit to serve as slaves once they take over the country. Better to thin their ranks now (through road accidents or health deterioration as a result of physical inactivity) instead of dealing with them later on.

Contrary to press statements and releases, the steel fences and loading/unloading bays (see figure 6) were put in place not for pedestrian safety but for human containment. By limiting mobility the aliens are prepping the Filipino subjects for docility and imprisonment. Furthermore, these were also designed to facilitate frequent human contact to increase the chances of spreading communicable diseases, and to spur violence because of inconvenience and flaring tempers.

Figure 6. Concentration camps on the road

Ever so subtle in his ways, last year BF unveiled his troops in Marikina City (where he started his political career) in the guise of inanimate steel sculptures to "warm the humans up" to their future conquerors. They will be activated come the right time to subjugate humanity (see figures 7-21).

Given the sheer inhumanity of the MMDA’s projects, many have wondered on BF’s "humanity." As if his steely resolve, cold demeanor and generic-to-the-point-of-being-robotic statements are not indications enough, there's more than meets the eye when it comes to the MMDA chairman. A recently declassified document provides proof of BF’s otherworldly nature. In an unguarded moment at the height of revelry BF was pictured in his true form (see figure 22):

Figure 22. Bayani Fernando: the real Man OF steel.

(Photo credit: respective owners. These were taken from Google results.)

2008-08-10T08:30:00.006+08:00

Metro Gago, Tao Dismayado

Nakakatawang nakakainis ang balita noong isang linggo. Buong yabang na binalaan ni Bayani Fernando ang DPWH na huwag gagalawin ang kanyang mga tarpaulin. May silbi daw ang mga ito, ang pagpapaalala sa mamamayan sa kahalagahan ng disiplina. Hindi raw ito maagang pangangampanya (KAHIT PA ngayon pa lang lagi't lagi niyang iginigiit sa taumbayan at sa Malakanyang ang desisyon niyang pagtakbo sa 2010), gaya ng pag-aakusa ng kanyang kritiko, dahil HINDI NAMAN DAW SIYA NAKANGITI.

Gago.

Idagdag pa natin sa listahan ng mga kalokohan ni BF ang napakaraming U-turn na gagawin at kapag nakasanayan na isasara upang gumawa ng mga bago (gaya ng ginawa niya sa Katipunan at Commonwealth Avenues), mga footbridge na mukhang siya rin ang kontraktor (hindi ko sinasabing sigurado ako, pero hindi ba't may BF Steel Corporation siya, ayon nga naman sa mga flyer niyang ipinamumudmod sa tuwing may speaking engagement siya), ang patuloy na pagpapalawak ng mga lansangan (na mukhang hindi para LANG sa pagpapabilis ng trapik kundi lalo na para sa pagtatayo ng maraming, marami pang footbridge), ang di-makataong pagtataboy sa mga sidewalk vendor at ang pangunguha ng kanilang mga paninda (na kinondena na mismo ng head ng CHR bilang PAGNANAKAW), ang pagiging preso ng buong lungsod dahil sa kanyang mga pink fence, at marami pang iba, at tiyak na malinaw na sa ating lahat kung ano ang dapat nating asahan kung sakaling tumakbo nga't manalo (HUWAG NAMAN SANA) ang hunghang na ito (sabi nga ng isang kaibigan, baka sa susunod pati barko't eroplano mayroon na ring mga U-turn slot!).

Bilang pagkilala sa katigasan ng ulo't kakapalan ng mukha ni BF, iniaalay ko ang kantang ito, "Bobo na Bayani," mula sa "Ba-ba-ba Bayani" ng The Youth. And it goes a little something like this...

Bobo na Bayani (mula sa Ba-ba-ba Bayani ng The Youth)

Bobo na Bayani
May tarpaulin sa kanto
Akala mo ay guwapo

Bobo na Bayani
Gustong maging pangulo
Kaya nagpapaguwapo
Kunwa disiplinado

Chorus:
Bobo na Bayani
Laging nagpapapogi
Yan ang yong patunay
Marka marka marka marka ng bobo na Bayani
Na may ambisyon
Ang bobo na Bayani

Lagi siyang may proyekto
Tanong mo pa sa vendor
Hilig ay sidewalk cleaning
U-turn at mga footbridge

Laging siyang may kaaway
Lahat sinusuway
Ang dapat kamuhian
Itong bobo na Bayani!

Chorus:

Bobo na Bayani
Laging nagpapapogi
Yan ang yong patunay
Marka marka marka marka ng bobo na Bayani
Na may ambisyon
Ang bobo na Bayani

Sa aming kuwento kuwento
Wala siyang monumento
Tarpaulin ang marami
Sindami ng footbridge

Mahal mga proyekto
Mukhang siya rin kontraktor
Pag siya ang dumiskarte
Buong bayan ang yari!

Likas na tigas-ulo
Sunod lahat ng luho
Kahit maraming reklamo
Tuloy pa rin ang gusto

Hindi lang nasa Noli
Lahat kamuhi-muhi
Dahil sa araw-araw
May bobo na Bayani!

2008-07-28T04:20:00.002+08:00

Bat to Basics: A review of “Batman Begins”

After the much-maligned “Batman and Robin” a masterpiece such as “Batman Begins” finally comes along and solidifies director Joel Schumacher’s great contribution to Batman’s filmic representations. It has also made me greatly appreciative of his film version of the comicbook icon.

I know the words “Joel Schumacher,” “film,” “great” and “Batman” are not usually found in the same sentence, or at least not together with expressions unsafe to use in polite conversation. However, we have to give credit where credit is due; Schumacher may have been responsible for the disaster of a movie so lit with candy colors and replete with outlandish costumes and personalities it could have been easily mistaken as “Charlie and the Chocolate Factory” at best, or a psychedelic softcore porn movie at worst, but perhaps Warner would still have continued milking the franchise with similar endeavors until it dies a slow, painful death, with no hope of resuscitation if he had not come along. Simply put, Schumacher’s take was so epic in its badness that it took the studio eleven long years before releasing a new movie, and a reboot at that.

As a film designed to wipe the slate clean, “Batman Begins” is an enthralling reinvigoration of the moribund film franchise. David Goyer and Christopher Nolan clothe Gotham City with the darkness that spawns the types of beings such as Batman, as well as his nemeses. Gone are the neon lights, the flashy fight scenes with goofy-looking characters, the colorful costumes; it’s all b(l)ack to basics, a perfect depiction of the Batman’s original milieu.

“Batman Begins” also explores an important facet of the Bat mythology (aside from the pivotal night Bruce Wayne “dies” with his parents in Crime Alley, thus giving birth to the Dark Knight) overlooked in previous interpretations: Bruce Wayne’s (Christian Bale) training to hone mind, body and spirit for his crusade to rid Gotham of criminality. For the first time on the silver screen, viewers got to see the rigorous preparations he had to undertake in his pursuit of justice, learning under the tutelage of Henri Ducard (Liam Neeson). Together with Alfred Pennyworth (Michael Caine), Lt. James Gordon (Gary Oldman) and Lucius Fox (Morgan Freeman), they play pivotal role in Bruce’s life as surrogate fathers who offer sagely advice (Ducard, Gordon and Alfred) and the means with which he can effectively fight the criminal elements (Gordon, Ducard and Fox) both within and without the law’s boundaries.

It is in this respect that the movie once again stands out from its predecessors. In “Begins,” Bruce may have strived to become “more than just a man,” an indestructible, elemental symbol to turn fear against those who prey on the fearful, but it is in this movie that he became more human. Nolan’s take on the mythos is so rooted in reality that his Batman seems the most plausible in recent memory. It is no wonder then that in Batman’s one man war on crime he would utilize materials originally designed for military purposes. As a matter of fact, his armor (Kevlar-based Nomex survivor suit) and his Batmobile (the Tumbler, an imposing Hummer-like vehicle with speed and maneuverability that rival the sleekest of race cars) are not only realistic or attainable; they seem to have come straight out of an episode of Discovery Channel’s “Future Weapons.” Nolan and company even reinvent three of the most recognizable features of Batman’s arsenal. His forearm spikes (called “scallops” in the movie) have defensive and offensive purposes. His cape (“memory fabric” that forms a rigid shape) does not assume the shape of bat wings by wind alone, but through currents of electricity from his gloves. And his utility belt, which in the comics is replete with pockets from which Batman magically pulls out all sorts of gadgets, is a metallic contraption (not to mention futuristic- and better-looking than the comicbook signature) on which his gadgets are magnetically attached.

It is said that a hero is only as good as his enemies. In Batman’s case, his villains indeed merit all of his preparations. Dr. Jonathan Crane/Scarecrow (Cillian Murphy; uses a fear toxin to paralyze his victims), Ra’s al Ghul and Ducard (set on implementing justice, even at the cost of human life and social order) are reflections of Batman’s own desires and drive to accomplish these desires, sans his discipline and moral code. Their continued conflicts with Batman highlight the very thin line that separates his desires from their delusion, his mission from their madness, his pursuit of justice from their pursuit of vengeance.

Hard as it may to accept, but a masterpiece such as “Batman Begins” is not without some flaws no matter how negligible. For one, the fight scenes are to close (quarter) for comfort. Batman’s training in ninjutsu gets lost in a sea of black, courtesy of his tussles with the villains, especially the similarly-garbed-in-black, disposable henchmen of Ducard. I also find faulty the gross miscasting of Katie Holmes as Rachel Dawes. Granted that Dawes may be considered an inessential addition to Batman lore and thus, expendable (she was created for this film), the casting crew could have done something more to get a seasoned actress who commands viewer respect. Holmes might have done her best (though I’m unsure of it), but she does not fit the role. Whenever she appeared on screen it’s as if she was ready to lock lips with the nearest young male co-star in sight, as “I Don’t Wanna Wait” wafts in the air. She should have stayed in Dawson’s Creek instead of relocating to Gotham.

Notwithstanding the previously mentioned, “Batman Begins” is indeed a masterpiece. Fans have every reason to rejoice and look forward to a sequel (the enormous task of rounding up the loosed Arkham Asylum inmates merits it, including the chilling last scene involving Gordon, Batman and a “certain playing card”), or sequels at that. This time around, I am quite sure that with Nolan and his crew onboard, everything would still turn out well if this movie is any indication. The Bat is indeed back. Gotham's lawless elements better pray the police get them before he does.

2008-07-11T22:18:00.004+08:00

REVIEW: Panunuring Pampanitikan, Teorya at Pagsasanay, Patrocinio Villafuerte
Valenzuela City: Mutya Publishing House, 2000

The problems of the state of Philippine education are as tenacious as an overstaying student who is determined to graduate no matter how long it takes, and as annoying as a failing one badgering the teacher for some consideration. Equally obstinate AND annoying are government officials mandated by law, and equipped with competence (allegedly) and resources to address said issues but lack the will to actually do something save for the obligatory carpentry work or book donation for press releases and photo ops. These continue to provide fodder for the media, as well as Anthony Calipjo Go, the indefatigable quixotic crusader against flawed textbooks approved by the Department of Education (or is that miseducation?) for school use.

What is overlooked by all the attention on public, primary schooling is the state of tertiary education. Notwithstanding the existence of regulating bodies like the Commission on Higher Education (CHEd), little has been done to monitor the quality of instruction in colleges and universities, as well as the reading materials prescribed for students’ use. True, the number of grade schoolers who do not finish their schooling and the quality of instruction at the lower levels are abysmal, yet it must also be pointed out (and addressed) that the latter is greatly influenced by mentors reared on substandard instruction and materials at the tertiary level. It is by virtue of this fact that I focus on a widely used reference for literary criticism that deals with very little of both “literature” and “criticism” and more about its “author” (and I use the term here very loosely), Patrocinio “Pat” Villafuerte’s Panunuring Pampanitikan: Teorya at Pagsasanay (Valenzuela City: Mutya Publishing House, 2000).

The nondescript and ill-conceived cover (a book supposedly about literature with a poorly-drawn hand holding a quill pen on a dominantly green cover is a sure sign of failure, at least for me) is an unambiguous indication of what to expect from the book. It does not belie, but rather complement, what is inside its pages.

The author need not be introduced in this review; the book itself has no shortage of information as regards Villafuerte’s life (more on this later). The inside front cover contains his accomplishments as a multi-awarded poet, essayist, speaker, editor, and actor/director. He has authored 126 books on language, literature, reading, etc. If Panunuring Pampanitikan is any indication, the other titles to his credit are as erudite and profound as the best coloring and connect the dot books available in the market today.

His “vainsanity” (vanity and insanity combined) does not end there. Of great esteem is this man when it comes to literary studies that an 11-page curriculum vitae ends the book on a high note, and even spills to the inside back cover!

In Chapters 1 and 2 Villafuerte provides his definitions of literature, and the meaning and relevance of literary criticism. For someone who wrote a book about literary criticism, it is apparent and appalling that he knows so little about the subject. His definition of “literature” as the universal, timeless, and artistic representation of significant human experiences is problematic, to say the least, and has come under scrutiny by the very practice of literary criticism that he supposedly knows well enough for him to write this book. He even includes a list of what he considers the qualities of a good literary critic (only he knows the purpose of this) when clearly he possesses none.

Questions are found at the end of every chapter. As with the Noli Me Tangere and El Filibusterismo textbooks used in most high schools that feature activities on definition of terms and the content of the chapters, the very answers are found in the preceding chapter! One need not think about or apply what he learned, or at least read, but merely scan the preceding part and copy the needed answers.

Chapter 3 deals with Villafuerte’s concept of literary theories. He is so adept in the field of literary studies (and expects the readers to be on par with him) that he no longer sees the need to provide definition(s) for “theory” IN A FRIGGIN’ BOOK THAT CONCERNS THEORY AND CRITICISM. He then condensed his so-called “theories” (Romatisismo [sic]? Realismo? Classicism? Humanism? Eksistensiyalismo?), ALL OF IT, into 13 pages, with each “theory” summarized vaguely, with examples to boot, in as little as 3 paragraphs! Would you trust a guy that simply enumerates the titles of SOME of Freud’s works to explain the rise of psychoanalysis (page 13), and provides a definition of Oedipus complex as “pakikipag-agawan ng bata sa kanyang ama sa atensiyon, pagmamahal o pangangalaga ng ina (the child’s competition with the father for the mother’s attention, love, and care)?” How…concise!

How about formalism? The Russian formalists have nothing against this guy. Why spend years expounding on textuality, defamiliarization, and the like when you can come up with a simple explanation for this theory: hindi binibigyang diin sa teoryang ito ang buhay ng may-akda, hindi nakapaloob sa kasaysayan at lalong walang mabanaag na implikasyong sosyolohikal, politikal, sikolohikal, at ekonomikal (this theory does not concern the biography of the author; neither is history, or sociological, political, psychological or economic implications focused on, page 22). For him, formalism is simply looking at the content and the form without explaining HOW a formalistic reading is actually done.

Villafuerte’s logic is as circuitous as the most thrilling rollercoaster ride in world famous amusement parks. Take for example his explanation for romatisismo [sic]: “romantiko ang itinawag sa pamaraan ng pagsulat ng mga akdang pampanitikan sa Panahon ng Romantisismo dahil ang mga sanaysay, tula, at maikling kuwento na naisulat nang panahong iyon ay may pagka-romantiko ang paksa, tema, at istilo. (Texts such as poems, essays, and short stories during the Romantic period are described as “romantic” because of the romantic qualities of the topics, themes, and styles, page 20). That statement alone can provide a day or two of intense discussion among academicians that concern not the said theory, but Villafuerte’s gall to even come up with this book.

Structuralism is defined by negation: hindi pinahahalagahan ng estrukturalismo ang may-akda at ang akda bilang daloy ng katotohanan. Hindi rin nito pinahahalagahan ang kritisismong kumikilala sa tao bilang pinagkunan ng kahulugan ng isang teksto (structuralism does not value the author, and his work as something truthful. Neither does it recognize criticism that acknowledges man as the source of textual meaning). Such scholarly observation can only yield this equally-profound conclusion: Dahil dito, maraming nagpapalagay na ang teoryang ito ay di-makatao. (as a result, many have considered this theory as anti-humanistic, page24). Suck THAT, Saussure! To hell with langue and parole!

Villafuerte is at his best at namedropping (Easthope, Belsey, Saussure, Freud, etc.) foreign theorists and critics without even explaining the context or the need for citing them. I guess it comes as no surprise that a guy who can summarize complex theories in as short as four circuitous sentences in a 288-page book (minus the ones devoted to his illustrious career, of course) is equally adept at further explaining these with the mere mention of theorists’ (sur)names. A true literary scholar, this guy indeed is.

With his aforementioned technique, one can be misled into thinking that Villafuerte is responsible for nanotechnology. Or for the abstracting services a lot of corporations need nowadays. He is benevolent enough to provide readers with capsulized, no pulverized, versions of theories that the founders and proponents of such have spent years, even their lifetimes, developing. He is kind enough to digest all of these and vomit on the reading public how he (mis)understood these concepts (maybe he himself got nauseous with his own circuitous logic!).

Chapter 3’s questions get tougher courtesy of the second activity, where a reader is asked to choose a literary theory and then explain it in 1/3 of a page. Activity III occupies a whole page, and the reader is instructed to APPLY a theory on a particular work he has read. Talk about accelerated learning!

From pages 35-37, the reader is instructed on how to do formal literary research (how to study a poem, fiction, or play is contained in two-three paragraphs each). That’s how great this guy is, what is normally covered in a semester for a three-unit credit is summarized in three (actually, 2 and ½) pages of pure awesomeness! Take advice number 3 on how to study fiction: suriin kung paano ipinakita ng tauhan ang kagandahang asal: ang kanyang mabuting ugali, atbp. (study how a character exhibited his values). In other words, what counts as literature or fiction for this great scholar is something that ALWAYS has a moral lesson! Furthermore, the third advice on how to study a novel takes the cake as the most profound idea in this book: Pumili ng teoryang gagamitin sa pagsusuri (choose a theory to be used in studying the text).

Chapter 6 concerns those whom Villafuerte regards as Filipino literary critics. I am compelled to write about this section even if the names here do not measure up to him. For example, What do Alejandro Abadilla, Ponciano BP Pineda, Isagani Cruz, Virgilio Almario, or Teodoro Agoncillo, to name a few, whose accomplishments are best summed up in one to three paragraphs, have against him, whose credentials, as I’ve stated earlier, merit mention in 11 pages, excluding the inside front and back covers of course? Noted critic Bienvenido Lumbera is so insignificant that Villafuerte deliberately overlooked his minute contribution to Filipino literary criticism and excluded him from this epic tome.

The next chapter is where it gets better. Two pages contain the insignificant contributions of Aristotle, Plato, Socrates and T.S. Eliot to literary theory and criticism. Fuck off, Foucault and Freud! Step aside, Saussure! Said, de Beauvoir, Ostriker, and your ilk, you are not even worthy to be in these pages!

Chapter 8 contains examples of literary criticism by the man of the hour (or the book, whatever floats your boat or flies your kite) himself. Come on, it was but practical for the guy to use his own essays (after all, he won awards for said pieces) than include other less notable works from nobodies such as Soledad Reyes, or Virgilio Almario, or Bienvenido Lumbera, and be compelled to pay royalties when they are clearly outclassed by Villafuerte himself.

All in all, Panunuring Pampanitikan is the best example of what is wrong in the country’s tertiary education. If I had the liberty, I will change the title to something more appropriate, something more in line with what the book actually does, and that is "Paninirang Pampanitikan" or "Paninira ng Panunuring Pampanitikan." Notwithstanding this masterpiece, Villafuerte continues to enjoy support and admiration from teachers and school officials that he frequently gets invited as speaker in national conferences. If he is capable of coming up with this much garbage in limited number of pages, one can just imagine and cringe at the things he imposes, given minutes on the mic, on an uninformed public. Comprised of educators. Who regard Villafuerte’s teaching as Gospel truth, his books, Holy. And then disseminate what they have learned from him. The process is repeated. Over and over again. Circuitously. And is bound to be felt. At the upper echelon of the academe. To the lowest, earliest level of education…

2008-07-08T23:28:00.005+08:00

Gagawin kahit ano, kahit Magmistulang Aso

Hulaan mo kung para kanino ang awiting ito:

I Will Follow Him (mula sa, duh, "I Will Follow Him")

I will follow him
Susundan magpunta man saan
And near him, I will have to be
Para may baon pag-uwi
Sayang ang photo op.

I will follow him,
Bayan ma’y nawasak ng bagyo,
There isn't a schedule too packed,
A city so far it can keep,
Keep me away, away from Barack.

I need him, I need him, I need him,
And where he goes,
I'll follow, I'll follow, I'll follow.
And when he wins he’ll be my ally
from now until 2010, or even forever.

I will follow him,
Susundan magpunta man saan
There isn't a schedule too packed
A storm so strong it can keep,
Keep me away, away from Barack.

I will follow him,
Susundan magpunta man saan,
There isn't a schedule too packed
A storm so strong it can keep,
Keep me away, away from Barack.

I need him
(Oh yes I need him)
I'll follow
(I'm gonna follow)
Ally
(He will be my ally, ally)
Forever
(Now until forever)
I need him, I need him, I need him,
And where he goes,
I'll follow, I'll follow, I'll follow,
He'll be my next ally,
My ally, my ally,
From now until forever,
Forever, forever...

There isn't a schedule too packed
A storm so strong it can keep,
Keep me away, away from Barack.

2008-07-07T21:02:00.020+08:00

Most stupid statements in recent memory:

"Fight Prejudism," Insekta, Queso (what's up with these bands like the aforementioned, Hale, Slapshock, and their ilk that combine random English words or event invent some and call these "songs"?!?)

"Technically, first movie niya ito ulit," Richard Gutierrez, commenting on his mom Annabelle Rama's well, technically FIRST movie AGAIN

"So nag-'That's' [Entertainment, sikat na panghapong palabas noon na pinagbibidahan ng mga bagong tuklas na alaga ni German "Kuya Germs" Moreno] ka pala?," John Nite, kausap si Miggy Moreno na nag-guest sa REUNION EPISODE ng "THAT'S ENTERTAINMENT" ALUMNI sa "Master Showman Presents"

John Nite, kuwari enthusiastic: "So Miggy, after mong mag-'That's' I believe nagkaroon ka ng boy band? Ano nga uli iyon?"
Miggy Moreno, nahihiya: "Idolzone po..."
John Nite, looking uninterested AND suddenly changing the topic: "So ikaw naman, Shirley [Fuentes, another "That's" talent. I know, just had to point it out to save John Nite from further humiliation], ano ang pinagkaabalahan mo..."

"Alam mo Kuya Germs, ikaw lang talaga nakakaisip ng ganito," John Nite (na naman!), commenting on the almost-monthly reunion ng "That's" alumni sa "Master Showman Presents"

"No more lands in Quezon City," Sonny Belmonte, commenting on why the QC government cannot build more public schools as condominiums, malls, and other business establishments and places of recreation continue to rise ALL OVER THE CITY

"Alam ko namang matagal niyo nang hinihiling ito eh, kaya oo, bati na kami ni Ate," Cristine Reyes, sa pagbabati nila (duh!) ng ate niyang si Ara Mina

Heart Evangelista: "Mahirap lang ako, noh!"
Richard Gutierrez: "Hindi naman halata sa ganda mo..." Codename: Asero

"Mas lalo akong naging down to Earth dahil sa paggawa ng pelikulang ito...", Jolina Magdangal commenting on how the movie "Italy" made her greatly appreciative of OFW's sacrifice for their families

"Lahing Aswang," actual name of a taxi (If you can just imagine that you're working the graveyard shift, waiting for your ride to the office. You flag down the first cab you see on a quiet street and it has this friggin' name written proudly on it. Would you take the risk in spite of its name, at this ungodly hour, driven by a man you barely know? Would you?)

"Lilipad na ako, Sabayan niyo ako. Ang sarap dito, sa pupuntahan ko," Ang Sarap Dito, Project 1 (So papunta PA LANG ako DITO? Talk about chronal and spatial anomaly!)

at ang pinaka sa lahat...

"Ramdam ang Kaunlaran," GMA, commenting on the supposed economic gains dulot ng kanyang mga programa (talaga lang...), kabilang na ang pamumudmod ng P500 electric bill subsidy at sa patuloy na pagpapalugi sa NFA sa pagbili ng mahal na bigas at pagbebenta nito sa ubod ng babang halaga sa mahihirap

2008-03-21T09:31:00.003+08:00

Earth Hour 2008

Kaibigan, nakatanggap ako ng e-mail na nanghihikayat ng pakikilahok sa Earth Hour 2008 sa March 29. Nangangahulugan ito ng pagpatay ng ilaw mula 8-9 pm bilang pagkilala at pagkilos sa bantang dulot ng global warming. Sana lahat tayo makibahagi rito, at pakisabi na rin sa iba ang gawaing ito. At sana, hindi lang dito magtatapos ang ating pakilos para sa kalikasan; sa mumunti nating paraan lalo na sa pagtitipid ng kuryente, tubig, pagrecycle ng mga gamit nawa'y patuloy tayong magmalasakit sa mundo natin; ayon nga naman kay Joey Ayala, "karaniwang tao saan ka tatakbo, kapag nawasak iisang mundo?". Nasa ibaba ang orihinal na e-mail. Salamat.

On 29 March 2008 the Philippines will join countries around the world as we literally "turn the lights out" for Earth Hour - an event that will fuel awareness on climate change and prove that when the people of the world work together, they can make a difference in the fight against global warming.

Earth Hour will take place throughout the Philippines from 8 to 9 in the evening on Saturday night, 29 March 2008 . WWF invites you to participate by shutting off lights for 60 minutes, organizing your own "lights-out" event or by forwarding this mail to your friends, workmates and family.

Launched in Australia on the 31st of March 2007 , Earth Hour moved 2.2 million people and 2100 businesses in Sydney to turn off their lights for one hour. This massive collective effort reduced the city's energy consumption by 10.2% for one hour. With Sydney icons like the Harbour Bridge and Opera House turning their lights off and unique events such as weddings by candlelight, the world took notice. Inspired by the collective effort of millions of Sydneysiders, many major global cities are joining Earth Hour in 2008, turning a symbolic event into a global movement.

YOUR participation will go a long way in spreading the message that we, as individual droplets working collectively - can create an impetus far more powerful than the mightiest of rivers. For more information, log on to the WWF Earth Hour page at: www.earthhour.org.

If you want to learn more about how else you can help make Earth Hour in the Philippines a success, reply to this email or drop us a line at (632) 920-7931, (632) 920-7923, or (632)920-7926

2008-02-27T21:14:00.003+08:00

Kantawanan muna

Ladies and gentlemen, the master of mayhem, the livid lyricist, the composer of chaos is back with another astounding masterpiece! Sabi ng mga espesyalista, ang Pinoy daw may dalawang paraan para makaagapay sa mga suliraning kinakaharap: ang kumanta, at tumawa/magpatawa. Kamakailan, nakatanggap ako ng text joke (salamat, Tita Luisa na BFF ng mommy ko) na naglalaman ng mga sikat na kanta umano (mga pamagat ng kanta na binago para bumagay sa mga kasalukuyang pangyayari kaugnay ng NBN-ZTE deal) kaugnay ng alingasngas na namang kinasasangkutan ng troll sa Malakanyang (what else is new) at ng kanyang FG (F***in Greedy na asawa). Bilang pahinga sa mga kinakaharap na pansariling kasalimuotan, mula sa isang patawa napagpasyahan kong paglaruan ang lyrics ng mga orihinal na awit. Heto ang una sa mga nabanggit, ang Neri-ness of you.

The Neri-ness of You (mula sa "The Nearness of You")

It’s not the huge kickback that appalls me
That thrills and incites me,
oh no
It’s just the Neri-ness of you

It isn't just your Senate confession
That brings this sensation,
oh no
It’s just the Neri-ness of you

When you're in Senate
and I felt closer to the truth
Only for you to recant

I need no excuse to convince me
If you'll only grant me
the right
To learn what is not right
that you have seen the light
the Neri-ness of you.

Next up, Don't you go, sa Senado mula sa "Wake me up, before you Go." Abangan!

2008-02-19T09:14:00.005+08:00

A Sign of Things to Come (The Game with Famous Peeps, "Building the Bridge" edition)

Nice to be baaaack! Sa mga nagtitiyagang bumisita, wala man akong regular na update tinitiyak kong buhay pa ako. May dagdag na kasalimuotan lang ang buhay dulot ng mga bagong pangyayari (pag-aasawa, pagbubuo ng tulay, atbp.) kaya kung wala gaanong panahon para magsulat noon, lalo na ngayon. Kaya heto, larawan na muna, pang-pocket calendar sa nalalapit na panahon. He he. Ingat ka, Kaibigan, kita kits ulit.

The Congressman with the Vice Mayor (Quezon City)

FYI: Ang magsabing magkamukha kami, ihihingi ko ng "proteksiyon" mula sa PNP!

2007-10-28T23:32:00.000+08:00

Ateneo-NCCA Writers' Workshop 2007

Kaibigan! Kumusta? Kung nakalahok ka sa katatapos lang na ANWW 07 sa Sacred Heart Novitiate (Novaliches), may kaibigan o kakilala kang nakasali o baka naman interesado ka lang talaga, punta ka sa theomacproject.multiply.com para makita ang ilang larawan mula sa halos isang linggo naming pananatili doon. Sa paglipas ng araw madaragdagan din ang mga nakapost dun. Yun muna, saka na ang kuwentuhan. : )

2007-10-15T18:38:00.000+08:00

Konting sundot lang

Kaibigan, kumusta? Kung nababasa mo ito, salamat at dumaan ka; medyo matagal na ring walang naipaskil na bago sa dami ng ginagawa. Sa dami ng nangyari sa pagitan ng huli kong entry at ngayon (kabilang na ang hirap ng pag-aayos para sa napipintong kasal, ang pakikipagsapalaran ko sa Fitness First at ang pagkamatay ng pinakamamahal naming aso na si Chu Chu, as always si pekeng Pangulo na naman ang dahilan kaya ako muling nagsusulat, gaano man kaikli. Biruin mo, sinong pangulo ang walang gagawin matapos sabihan ng isang miyembro ng gabinete na may isang opisyal din na nanunuhol sa kanya ng P200 milyon para lamang suportahan ang kontrobersiyal na NBN deal? Sinong pangulo ang mag-oorganisa ng pagsasampa ng napakahinang reklamo ng impeachment laban sa kanyang sarili para lamang makaligtas siya mula sa iba pang kaso ng impeachment na tiyak mas mabigat at mas matibay ang mga ebidensiya? Sinong pangulo ang buong tapang na mananawagan sa pamahalaan ng Burma na igalang ang karapatang pantao at kilalanin ang hinaing ng mga mamamayan, gayong sa Filipinas may pseudo-diktatoryal na pamamahala, patunay na rito ang dumaraming bilang ng mga nawawala o pinapatay na mamamahayag? Sinong pangulo ang magpapamudmod ng pera sa mga lokal na opisyal sa isang pulong, tulong umano para sa darating na halalan para sa mga puwestong pambarangay at pang-Sangguniang Kabataan? Sinong pangulo ang muling bubuhay sa issue ng Charter change sa kabila ng init ng isyu tungkol sa nasabing pamumudmod ng pera? Tanging ang pekeng Pangulo lang ang makagagawa ng mga nabanggit, manatili lamang sa puwesto. Tindi mo tol! kailan kaya lalaya ang Palasyo mula sa impluwensiya mong halimaw ka?

Saka na uli ang kuwentong matino-tino, Kaibigan, kung nais mong mabasa. Ingat ka.

2007-09-01T02:09:00.000+08:00

Basta

Kahapon, dumalo ako sa book launch ng librong "Mga Tilamsik-Diwa ni Soc Rodrigo" nang maanyayahan ako ni Ma'am Coralu (co-editor ng aklat at Tagapangulo ng Kagawaran ng Filipino). Sa programa, ipinakinig sa amin ang ilan sa mga tula ni Rodrigo na binigkas ng ilan sa kanyang mga kaklase (batch '58 ng Ateneo HS) at iba pang kumakatawan sa "iba't ibang sektor ng lipunan," ayon nga sa host na si Noel Trinidad.

Nagsalita ang lalaking anak ni Rodrigo at ikinuwento niya ang akda ng kanyang yumaong ama, tungkol sa lalaking (itago natin sa pangalang Peter) naghahanap ng trabaho kapalit ng makakain. Nakatagpo siya ng amo (itago natin sa pangalang Homer), at ibinilin sa kanyang gumawa ng mataas na bakuran upang hindi na makita ni Homer ang bahay ng kanyang kapatid (itago natin sa pangalang Stan) sa kabilang lote. Umalis si Homer at nagbilin kay Peter na sa kanyang pagbabalik, dapat tapos na ang kanyang ipinagagawa.

Nang makabalik ang amo, nagulat siya sapagkat tulay, at hindi pader, ang itinayo ni Peter. Sumuway man sa kanyang utos, humanga si Homer sa galing niya't inalok niya agad ng permanenteng trabaho si Peter. Sumagot si Peter na hindi siya maaaring magtagal, dahil marami pa siyang tulay na itatayo.

Ang kuwentong iyon ang nakapagpaalala sa akin ng isang pangyayari noong Huwebes. Kasama ko ang isang kaibigang (X) may napakatayog na pangarap. Binanggit niya sa isang mahal sa buhay (Y) ang plano niyang pagsabak sa isang masalimuot ngunit napakahalagang larang sa hinaharap. Noong una tumawa lamang si (Y), akala siguro nagbibiro si (X); sinabi niyang "sige just cross the bridge when you get there." Ang tugon ng kaibigan kong matapang (X):

"Don't worry, I'll be building THAT bridge."

In-friggin'-deed, my friend, in-friggin'-deed.

2007-08-17T10:54:00.000+08:00

Tadong 'tado!

Nitong nakaraang Sabado, limang boksingero (Gerry Peñalosa, Z Gorres, AJ "Bazooka" Banal, Diosdado Gabi, Michael Domingo) ang nagbigay karangalan sa bansa nang patumbahin nila ang mga kalabang Mexicano para mapanaluhan ang Boxing World Cup. Tanging si Rey "Boom Boom" Bautista ang nabigong manalo sa kanyang laban, subalit hindi siya dapat kamuhian dahil dito, bagkus karapat-dapat pa ring bigyang pagkilala ang kanyang katapangan sa pagsabak sa laban. Hindi yata biro ang itaya ang sariling kapakanan makapag-alay lang ng karangalan sa bansang mahal.

Ang problema, hindi ganito ang pagtingin ng Gobernador sa lugar nina Boom Boom. Dismayado ang opisyal na ito sa pagkatalo ng boksingero kaya hindi niya muna itutuloy ang ipinangako niyang pagpapasemento ng daan patungo sa bayan nina Bautista. Itutuloy na lang daw ang proyekto kung magiging kampeon na ang kanilang pambato. Dagdag pa ni Gob, hindi siya (si Bautista) dapat panghinaan ng loob dahil marami pang pagkakataon ang darating sa kanya.

Gago ka palang talaga e, matapos mong lakas loob na banggitin sa pahayagang gaya ng Inquirer ang plano mong huwag munang ipatupad ang isang proyekto dahil sa pagkatalo niya, saka mo sasabihing huwag panghinaan ng loob si Bautista! (Ang balita pa nga, pagdating dito ng mga boksingero sa bansa nahihiya raw bumaba ng eroplano si Bautista; marahil nalaman na niya ang tungkol sa mga pahayag ni Gob na nakadagdag sa nararamdaman niyang hiya)

Bakit ganon, Gob? Sino ka para magtakda ng naturang "batas"? Dapat bang maging ganito ang kaso, na ang pagpapatupad (o hindi) ng proyekto nakasalalay kung mananalo (o hindi) ang isang atleta? Kung oo, e dapat palang sumabak na kaming mga karaniwang mamamayan sa isports kung ang kapalit ng aming pagganap sa tungkulin (ang ialay ang sariling kapakanan, minsan nga pati buhay) ay ang pangakong (take note, pangako pa rin) gagampanan niyong mga politiko ang inyo namang mga tungkulin (ang pagsilbihan ang bayan). Ang mga gaya mo ang nagpapalala (kung may ilalala pa) sa imahe ng politika sa bansa.

Kung ganito lang din naman ang kaso, mauuna na akong magboluntaryo. At alam na alam ko kung sino ang una kong itatapon sa ring upang gulpihin.

2007-08-07T10:57:00.000+08:00

Bili na!

Kaibigan! Kumusta? Ipinaaalam ko lang na mabibili na ang Sawikaan 2006 na libro! Tampok dito ang mga pag-aaral sa mga salitang namayani sa kamalayan at diskurso ng Filipino noong nakaraang taon, kabilang na ang "LOBAT" (ang Salita ng Taon, 2006), "Botox," Toxic," at "Bird Flu," bukod pa sa ibang salita. Mainam din itong gabay para sa mga nagnanais na lumahok sa mga susunod na taon sa kumperensiya ng Sawikaan. Bili na! : )

2007-07-27T16:25:00.000+08:00

A Public Service Announcement

Kaibigan, sali na!!!

(in case tinatamad kang i-click ang poster para makita mo ang iskedyul, heto:)

Ika-2 ng Agosto: Pagbubukas ng Buwan ng Wika, 9:00 n.u., Xavier Hall

Parangal kay Tony Perez: Natatanging Alagad ng Sining at Panitikan, 9: 30 n.u., MVP Center

Ika-9 ng Agosto: Panayam ni Edgar C. Samar, 4:30 n.h., Escaler Hall

Ika-22 ng Agosto: LFC Film Showing: Huling Balyan ng Buhi, 4:30 n.h., Escaler Hall

Ika-23 ng Agosto: Panayam ni Dr. Marot Nemilda-Flores, 4:30 n.h., Escaler Hall

Ika-24 ng Agosto: Elimination Round: Quiz Bee-Bo, 4:30 n.h., Escaler Hall

Ika-30 ng Agosto: Finals: Quiz Bee-Bo, 4:30 n.h., Escaler Hall

Ika-31 ng Agosto: KA, 4:30 n.h., Escaler Hall

2007-04-30T16:52:00.001+08:00

Hey, wanna be a Call Center Agent for Inang Bayan?

KAIBIGAN! Malapit na ang halalan, at taliwas sa paniniwalang sa pagboto (nang tama) lang tayo makapaglilingkod sa bayan, may iba pang paraan. Kung 1. hindi ka makapagboluntaryo sa pagbibilang ng boto, 2. likas kang telebabad at/o 3. gusto mong maranasan ang maging isang call center agent minsan sa buhay mo (kung di mo pa nararanasan), heto ang isa na namang panawagang natanggap ko mula sa e-mail.

PUBLIC SERVICE ANNOUNCEMENT

"The dream of an enlightened electorate may just be a phone call away."

Starting May 1, 2007, access to UNBIASED, RELEVANT election related information is justfive numbers away. 101-49. The first-ever gabay halalan call center dedicated to helping our voters make enlightened choices will once again serve the Filipino people this 2007 elections. Callers anywhere from Luzon, Visayas and Mindanao can simply pick up the phone and dial 101-49 from a PLDT landline FOR FREE (not even long distance charges) to talk to a tele-educator about:

--> candidates' profiles and stand on issues
--> party-list information
--> your precinct
--> information for first time voters
--> information on how to get involved in the elections (VforCE-volunteers for clean elections)
--> inquire about election related legal matters
--> report election-related incidents i.e. prohibited acts
--> other election information which we can look up for you - except whom to vote for

This service is especially helpful for Filipinos who do not have access to the internet or cannot read since a live person will be the one providing you with the information you need. Calls will be entertained from May 1 to May 15, 9:00am to 9:00pm.

* Gabay Halalan is still in need of Metro Manila-based volunteers who would like to be tele-educators. Please call SLB at 426-6101 or dial 101-49 (after may 1) to volunteer and look for Marjorie Tejada.

Gabay Halalan 101-49 adheres to "Lubos na serbisyo para sa kapwa Pilipino".

Oh ha, kumbaga sa promo ng mga komoditi todo-todo all-out sale na ito! Makakatulong ka na sa voter's education, ikaw mismo matututo rin tungkol sa pinaggagagawa ng mga politiko nang sila ay nasa puwesto. Spread the word kaibigan: magboluntaryo na, o di naman kaya ipaalam mo na sa iba ang proyektong ito nang makapagboluntaryo din sila! Muli, para kay Inang Bayan.

2007-04-19T19:23:00.000+08:00

Required Writing (muli), pero para naman kay Inang Kalikasan kaya okey lang

Salamat sa pagdaan, Kaibigan. Ipagpaumanhin kung wala pang bago, masyado pang mabigat ang loob ko sa mga nangyayari sa kasalukuyan lalo na't papalapit ang halalan (including, but not limited to, ang mga balita tungkol sa bentahan ng nominasyon at akreditasyon ng mga party-list courtesy of your friendly neighborhood COMELEC and Malacañang not-so-secret operatives) kaya tiyak kong Tulfo mode na naman ako kung ngayon ako magsusulat ng entry. Papalamig muna ako ng ulo (kahit pa walang katiyakang posible nga ito lalo na't p$%^*&@! lupit ng init ngayong summer!) tapos saka na uli magsusulat.

Speaking of uber-init, nakatanggap ako ng e-mail tungkol sa libreng screening ng An Inconvenient Truth ni Al Gore sa mga SM Cinema. Narito ang buong mensahe:

Watch "An Inconvenient Truth" FOR FREE!

On Earth Day, April 22, 2007 (Sunday), SM Cinema, together with DENR, Earth Day Network Philippines, and Magnavision, invites you to watch FREE SCREENINGS of "An Inconvenient Truth" at 1PM, 3PM, and 5PM at the following theaters:

1. SM MALL OF ASIA - 5560104-05
2. SM MEGAMALL - 6331901, 6384270
3. SM NORTH EDSA - 9295452
4. SM MANILA - 5239240/05
5. SM SAN LAZARO - 7862487-88
6. SM CENTERPOINT-STA. MESA - 7161416, 7160647
7. SM FAIRVIEW - 4176811, 9350749
8. SM SOUTHMALL - 8066888, 8066782
9. SM PAMPANGA - 8311000 loc 1610-11, (045) 9637681-85
10. SM CLARK - (045) 6255844-45
11. SM BAGUIO - 8311000 loc 1625-26, (074) 6197838/39/41
12. SM CEBU - 8311000 loc 1637, (032) 2313876
13. SM DAVAO - 8311000 loc 1605-06, (082) 2976998
14. SM BACOLOD - (034) 7081010, 8311000 loc 1650

Come celebrate Earth Day at SM Cinemas. Bring your friends and family
on April 22 and watch "An Inconvenient Truth" FOR FREE! Spread the word and discover what you can do for your planet.

Feel free to pass this email to your office mates, friends, and
family. For more information, visit www.smcinema.com /
www.climatecrisis.net

Thank you.

Nood na, libre naman. Spread the word. Mainam din kung may gagawin KA, TAYO matapos mong/nating mapanood ang dokumentaryo. Salamat, kita-kits.

2007-03-26T18:57:00.000+08:00

WANTED: Volunteers

Natanggap ko ang panawagang ito sa ateneo mail ko. Baka interesado ka, kaibigan, sign-up na.

An Appeal to the Ateneo Community and Their Friends:We need volunteers for a post-election vote count! Thank you very much in advance for any help you may extend.

WHAT: Bantay Bilang
Bantay Bilang is a parallel vote count effort.Ateneo Loyola Schools has volunteered to head the parallel vote count for Quezon City for the May elections. We will be working with whatever groupCOMELEC designates to perform the parallel count.

WHAT WE NEED:We need 456 volunteers per day starting May 14 so that we can finish thecount in 6 days (That's 2736 people). Even non-Ateneans can volunteer.Volunteers will attend a General Assembly on April 16.We also need food and drinks that we can serve to our volunteers during the six days operations.

HOW TO VOLUNTEER/PLEDGE DONATIONS:Email your name, organization, cell phone numberand other contact details, or Sign-up at the Sanggunian Room (MVP200), or Sign-up at the Sanggunian Promo Board along EDSA Walk.
Make a difference this summer, sign up or pledge for Bantay Bilang.

Bantay Bilang is part of the Pinoy Bantay Bayan network(pinoybantaybayan.multiply.com)

Sa mga nangako ng suporta para sa "LM," maraming salamat pero sa gulo ng politika sa bansa, hindi muna matutuloy ang ating proyekto. Just the same, maraming salamat sa mga nangako ng tulong. Hayaan niyo, matutuloy din ito sa takdang panahon. For now, tara bantay boto na muna tayo.

Bukod pa rito, tangkilikin nawa natin ang mga programa gaya ng "Philippine Agenda" ng GMA 7 para maging malay tayo sa mga isyung kinakaharap ng bansa at nang sa gayon makapili tayo ng mga pinunong makatutugon sa mga suliraning ito. Maganda rin ang ipinalalabas sa ANC at ABS-CBN, na kinatatampukan ng mga kandidato sa pagka-Senador. Sa nabanggit na programa, may panel na nagtatanong sa mga kandidato hinggil sa kanilang mga posisyon sa iba't ibang isyu, at binibigyan sila ng 1 minuto't kalahati para ipahayag ang kanilang mga sagot.

Kadalasang sinasabi na wala tayong karapatang magreklamo tungkol sa gobyerno kung hindi naman tayo boboto/bumoboto; para sa akin, kulang ito. Kailangan MATALINO rin ang ating pagboto: mag-ingat tayo sa mga politikong wala namang alam kundi ang mangakong kasama siya ng mamamayan sa pangangarap (anong gagawin mo sa Senado, gunggong, matutulog lang?!? bobo amputa, oo IKAW!), ang mga balimbing na simbilis ng sinok magpalit ng partido para lang makasagap ng mga "biyaya," ang mga taong ni hindi alam ang ibig sabihin ng "globalization" at hindi nakauunawa kung ano ang "extrajudicial killings," ang mga eco-terrorist na sa tuwing sisitahin dahil sa mga poster nilang ilegal na nakapaskil kahit saan lalo na sa mga puno ang idadahilan hindi nila alam at tanging ang mga volunteer nila ang responsable (mga gago, kampo niyo nga di niyo makontrol buong bansa o isang buong distrito pa kaya; tapos sa kamangmangan niyong yan, may lakas kayo ng loob na tumakbo!), lalong-lalo na ang mga party-list na alam na alam mo namang (pangalan pa lang ng grupo naghuhumiyaw na sa pagka-required ang pagkakabuo at ang pagkaka-accredit ng Commission on Electoral Fraud o COMELEC F.u.) hindi kumakatawan ng marginalized sector kundi front lang ni TROLL (he he, kala mo ligtas ka na) para dumami ang kanyang mga alagad sa Kongreso. Guys, matagal na tayong niloloko; kahit paano sa isang boto natin (ayon nga sa mga patalastas ng GMA 7 na talaga namang kahanga-hanga at napag-isipan nilang ipalabas), may laban tayo kaya huwag nating aksayahin. Kaya natin 'to, kaibigan, kaya natin 'to.

(Ipagpaumanhin kung "Tulfo" mode na naman ako, kita tayo minsan at kukuwentuhan kita kung bakit. )

2007-03-17T02:27:00.000+08:00

Required Writing (muli)

No, hindi ito excuse para lamang masabing may "bago" akong entry. Nagkataon lang na habang nagpapahinga matapos ang nakapapagod na pagdaraos ng WIKI 2007 sa APAT kong klase ng Fil 12 (ito ang "mini-me" version ng Sawikaan ng Filipinas Institute of Translation, Inc. Napagpasyahan kong ipatupad ito para makatulong sa mga estudyanteng nagnanais sumali sa pambansang kumperensiya), naisip kong dumaan sa mga blog ng mga kaibigan; nataya ako ni Yol sa kanyang latest entry, at naisip ko mukha namang nakaaaliw kaya heto, ginawa ko na rin.

1. One book that changed your life. Alam kong corny pero "Romeo and Juliet" ni Shakespeare. High School ako nang una kong mabasa ang akda, at hindi ako natangay ng kuwento mismo ng ill-fated lovers na sina Romeo and Juliet (duh), kundi ng gamit ng Ingles ni pareng Shakespeare. Sabi ko "tangna, ayos na pang-pick up line ito ah!" sa bawat linyang inuusal ng mga tauhan na may kaugnayan sa pag-ibig. Dahil sa aklat na iyon, napagpasyahan kong kumuha ng AB-Lit (Eng) sa UST, para kako maging malupit din ako sa malikhaing pagsulat (na ipinagpalagay ko noong pandagdag sa pogi points; later on, nalaman kong hindi na pala kailangan... taragis ANG KAPAL!). Heto, sa awa ng Diyos bahagi ako ng FILIPINO DEPARTMENT ng Ateneo. Astig.

2. One book you have read more than once. Kung counted ang "Hulagpos" o "Likha," then isa sa mga ito ang isasagot ko. Kung hindi naman, "Understanding Popular Culture" ni John Fiske, "The Practice of Everyday Life" ni Michel de Certeau, o "The System of Objects" ni Jean Baudrillard. Bukod sa nakatulong nang malaki ang mga nabanggit na aklat sa comprehensive exam ko dati, gamit-gamit ko pa rin ang tatlong ito sa mga papel na ginagawa ko sa kasalukuyan. (oo na, inaamin ko na, hindi madaling intindihin si de Certeau at Baudrillard kaya kailangan ding ulit-ulitin).

3. One book you want on a deserted island. Anumang aklat ni Jean Baudrillard na lang. Kung mabubuang din naman ako dulot ng pag-iisa sa isla, mabuti pang si Baudrillard na ang maging sanhi ng kabaliwan ko. At least profound ang dahilan di ba?

4. One book that made you laugh. 2004 yata iyon nang magtambak ang Powerbooks ng mga P99 hardbound books sa kanilang mga store, yun bang mga discarded na aklat sa kung saan-saang library sa America. Bukod sa mga biography ng mga wrestler at ilang libro ng analisis tungkol sa terorismo, nakatiyempo rin akong makabili ng "Lamb" ni Christopher Moore. Dalawang beses ko nang nabasa ang nobela sa sobrang kuwela nito. Bago pa nauso ang "Da Vinci Code," "The Gospel of Judas," at kung ano-anong aklat na pumapaksa umano sa mga lihim ng Kristiyanismo, nauna na si Moore sa "pagsisiwalat" (sa nakatatawang paraan) sa mga paksang hindi bahagi ng kanon ng Kristiyanismo. Si Biff, ang best friend ni Jesus mula pagkabata, ang tagapaglahad ng kuwento, at ibinulgar niya ang mga suliraning kaakibat ng responsibilidad ng kanyang kaibigan bilang tagapagligtas. Kung sa tingin mo naging madali para kay Hesus na tanggapin ang responsibilidad, ang tadhanang iligtas ang sangkatauhan sa pag-aalay ng kanyang buhay sa krus, para sa iyo ang aklat na ito.

5. One book that made you cry. "David Copperfield" ni Charles Dickens. Book Report ko iyon dati nung 3rd year college, nakhampoocha araw na mismo ng pag-uulat sa klase may 10 chapters pa akong kailangang basahin! Sino ba namang hindi maiiyak nun di ba? Mabuti naman at naging maayos ang pag-uulat, pero pagkatapos na pagkatapos niyon iniregalo ko agad ang nobela sa Central Library ng UST.

6. One book you wish you had written. Simple lang: "One Hundred Years of Solitude" ni Gabriel Garcia Marquez. 'Nuff said.

7. One book you wish had never been. Para sa sagot ko, sasang-ayon ako sa mga nabanggit ni Yol. Nagsalin kaming tatlo (kasama si Sir Mike) ng isang aklat tungkol sa mga karamdaman at mga simpleng lunas. Dahil kaibigan ni Sir Mike ang "awtor" (and I use the term loosely), wala nang kontra-kontrata pa, at tanging salita lamang niya ang pinanghawakan namin, ang pangako niyang kikilalanin niya kami bilang mga tagasalin kahit sa copyright page lang (buti sana kung ito lang ang ginawa namin, kaso lang kinailangan din naming ayusin ang kanyang mga artikulo na kahit nasa Ingles na, ubod pa ng sablay). Nang makita ko ang aklat sa M_rc_r_ D_u_, agad akong bumili para makita ang aming mga pangalan. Nakhampoota, nang buksan ko ang aklat ni sa talababa wala! Inamoy-amoy ko na lang ang libro, mabango naman ang mga pahina nito. Ngayon, maraming natututuhan ang mga magulang ko kababasa sa nasabing aklat, hinggil sa mga sakit at paano lulunasan/maiwasan ang mga ito. Tiyak kong may natutuhan din kaming tatlo mula sa karanasang ito. (pero it doesn't change the fact na %$*#&!na ka pa rin tol, ginago mo kami)

8. One book you are currently reading. Fastfood Nation ni Eric Schlosser. Naalala ko noong elementary pa lang ako, maugong ang mga balitang hindi naman tunay na baka ang sangkap ng mga patty ng Jollibee. Ayon sa mga "mapagkakatiwalaang" source (meaning, yung kaklase mong may kaibigan na yung pinsan ay anak ng mga nagku-culture umano ng lihim na "sangkap" ng mga hamburger patty), cultured na bulate raw ang karneng ipinalalaman sa hamburger bun. Noong college days naman, kumalat sa e-mail ang expose na hindi na raw mga tunay na manok ang inihahain ng KFC (ayon pa sa mga "experto," patunay raw nito ang pagpapalit ng pangalan, na ngayon akronim na "KFC" na lang sa halip na "Kentucky Fried Chicken") kundi mga organismong wala nang balahibo, tatlo o apat, minsan nga lima pa, ang binti, at pinananatili na lamang "buhay" sa pamamagitan ng mga kemikal na iniiniksiyon sa nasabing "bagay." Sa pagsisiwalat ni Schlosser tungkol sa industriya ng fastfood, tiyak kong mas nanaisin mo pang totoo ang mga naturang conspiracy theory kumpara sa katotohanan ng kung ano ba talaga ang sangkap ng kinakain mong fastfood.

9. One book you have been meaning to read. "300" ni Frank Miller. Bilang self-proclaimed comicbook scholar, pakiramdam ko pinagtaksilan ko ang sarili ko nang una kong mapanood ang pelikula bago mabasa ang graphic novel. Sablay.

10. Huli ka! Basa-basa ka pa ng blog ng may blog ah, hetong sa'yo! gaya ka na, magpaka-required ka na rin para may bago kang entry!

2007-01-24T09:49:00.000+08:00

Nakakatawa to, Pramis.

Filipinos are reaping the rewards of the economic boom, they just don’t know it. (GMA)

O, sabi ko na sa inyo eh.

Anyway, tawa ako nang tawa noong Linggo habang nagbabasa ng diyaryo. Wala namang problema kung sadyang nakatatawa ang aking binabasa, pero hindi eh. Natawa ako dahil kay GMA, that’s right, my favorite person in the whole wide world infinity and beyond, at sa mga walang kuwentang bagay na kanyang pinagsasasabi. Mula sa isang artikulo ang sipi sa itaas. Ang kabuuan nito ay tumatalakay sa pagmamalaki ni GMA sa mga tagumpay umano ng kanyang pamamahala sa pamamagitan ng ilang economic indicator. Dagdag pa niya, nakikinabang ang lahat kahit pa hindi malay o hindi ito alam ng nakararami.

Gee, and I thought her predecessor was the dumb one.

Madame, wala ka nang ginagawang tama, pati sa mga sinasabi mo wala pa ring tama (sayang, kaninang madaling-araw sa “Saksi” may balitang ilang beses siyang na-“Wow Mali” sa isang roundtable discussion kaya lang di ko napanood). Halatang-halata sa mga ganitong pahayag na nananatiling malawak ang guwang sa pagitan ng mayaman at mahirap, ng pamahalaan at ng pinamamahalaan. Hoy, minsan samahan kitang mamasyal sa mga lugar na napupuntahan at pinagmamalasakitan mo lamang tuwing panahon ng pangangampanya o sa tuwing kailangan mo ng press release o mga larawang magpapatunay na may ginagawa kang mabuti. Maglibot tayo’t pakinggan ang hinaing ng amang umiiyak sa may Baseco Compound sa Tondo dahil umiiyak sa gutom ang kanyang labing-isang anak ngunit wala naman siyang maipakain; samahan natin ang mga nagbabatchoy sa Cubao pagkagat ng hatinggabi, makipagtunggalian tayo sa aso, ipis, daga sa paninimot sa tira-tira, tinga-tinga, ng iba mairaos lang ang gutom; samahan natin sa pamamasada ang mga pedicab/traysikad driver sa lugar namin, at pakinggan ang kanilang hinaing (maging ng kanilang kasu-kasuan) sa hirap ng pag-iikot maghapon kapalit ang kung magkanong barya na hinding-hindi naman sapat pantustos sa pang-araw-araw na pangangailangan; makisali tayo sa pagbabarikada ng mga naninirahan sa squatter’s area upang harangan ang demolition team na gigiba sa kanilang mga bahay kahit wala pang malinaw na plano ng relokasyon para sa kanila; pumila tayo sa mga botika at lihim na makinig sa panalanging laging kaakibat ng pagbili ng mga gamot na sa sobrang taas ng presyo mas nanaisin pa ng maysakit na mamatay na lamang upang matapos na ang paghihirap; mamalengke tayo kasama ng mga ginang na wala nang ginawa kundi tumawad at umiling dahil sa di-mapigil na pagtaas ng presyo ng mga bilihin; mag-ikot tayo sa init ng araw kasama ang mga magbobote, ang mga nangangalahig ng basura, ang mga naglalako ng kung ano-ano, ang mga batang naghihintay ng mapupunasang mga salamin ng kotse o sapatos ng mga pasahero; mag- sit in tayo sa mga klase sa pampublikong paaralan upang obserbahan ang mga estudyanteng nanghihina at tila walang nauunawaan dahil sa gutom, gayon na rin ang gurong mainit ang ulo at umaalingasaw sa pagka-required ang pagtuturo kaiisip kung paano pagkakasyahin ang maliit na sahod para sa pamilya at sa pinagkakautangan; makipaglaro tayo sa mga batang paslit sa lansangan at samahan silang magmeryenda kapag napagod na, upang marinig natin ang kanilang reklamo sa tumataas na presyo ng kanilang paboritong chichirya gaya ng Boy Bawang; mahirap na ngang abutin ang garapong pinaglalagyan, pati ba naman ang presyo mahirap na ring abutin? Matapos natin itong gawin, saka mo sabihin sa aming lahat ng Filipino (bukod sa mga may apelyidong “Macapagal,” “Arroyo,” Pidal,” at ang iba pang kamag-anak ng mga miyembro ng gabinete at Kongreso), nakikinabang sa pag-unlad ng ekonomiya.

Nakatatawang pansinin din na noong nakaraang linggo nagsimula ang paghahain ng certificate of candidacy sa tanggapan ng Comelec. Nagpista na naman ang mga news program ng iba’t ibang estasyon dahil sanlaksa ang mga "komedyanteng” dumagsa sa Comelec o nagpapansin, este, nagpa-press con pala, para ipahayag ang intensiyon nilang tumakbo sa halalan. Nariyan ang kargador, karpintero, mekaniko, o tuberong nangangarap maging Senador, ang propeta umanong third-world Santa Claus ang hitsura dahil sa kapal ng balbas ngunit may pangangatawang simpayat ng sa usa (at may kasama pang mga “anghel” complete with costume and cardboard wings, na umaalingasaw din sa pagka-required ang pagsama kay lolo), ang mga may sapi ng kung sinong santo, o ang Panginoon mismo, na naglalayong baguhin ang tadhana ng bansa, ang world famous na boksingerong pinag-iisipan kung tatakbo bilang Mayor o Congressman, at marami pang mga nakatatawang tauhan na nagbigay-aliw sa atin nang ilang minuto bago natin muling matunghayan ang mga balita tungkol sa tumataas na presyo ng bilihin at ng krudo, ang pagdami ng bilang ng mga walang trabaho at ng mga nagugutom, gayundin ang mga di-nagtitiwala sa mga opisyal ng pamahalaan, ang mga walang hanggan at walang kuwentang patayan, nakawan, rambulan, atbp.

Lahat tayo tumawa, tumatawa, humahagalpak sa katatawa, dahil mga siraulo sila, mga walang magawang matino sa buhay, mga buang, mga payaso. Pagdating naman mismo ng halalan, ang mga nailuluklok sa puwesto (by vote or by Garci) ang iyong mga TUNAY na siraulo, mga walang magawang matino sa buhay, mga buang, mga payaso. At sa pagkakataong iyon, hindi na sa atin ang huling halakhak.

Gloria, you’ve been pulling our leg for a long time now. Wait till we pull yours, in more ways than one…

2006-12-20T10:46:00.000+08:00

Doobidoo ChaCha version (halaw mula sa “Doobidoo” ng APO Hiking Society)

Kapag nagsama-sama mga Kongresista
Walang inatupag kundi Chacha
Pagbabagong kahit wala Senado
Okey lang dahil lahat utos ko
Sabayan ang simoy ng magpa-Pasko
Busy lahat di-mapapansin ng tao
Kapag buo na't handa na ang lahat
Sabay-sabay ang pasok sa bagsak ng paa
Heto na, heto na, heto na-hah-hah...

Chorus 1
JDV do it, c’mon do it
JDV do it, c’mon do it
JDV, c’mon do it

Mahirap gumawa ng ganitong hakbang
Dahil nga naman kami lang makikinabang
At kahit na kami ay dambuhala
Tiyak sa amin ay may babangga
At meron din namang magpoprotesta
Malalakas ang tinig, tono’y nagbabaga
Sinisigaw sa ere ang bawat salita (haah)
Kapag narinig mo ay nakaiirita
Heto na, heto na, heto na-hah-hah...

Repeat Chorus 1

Nagalit CBCP nagtawag ng rally
Kaya kami ni JDV agad nag-sorry
Pagdating ng linggo di naman maugong
Kaya ang Cha-Cha train tuloy ang gulong
Ihanda ang tropa tayo’y makikibaka
Ipipilit ang gusto kahit ayaw nila
Kapag buo na’t handa na ang lahat
Bansa’y magugulat dahil narito na
Heto na, heto na, heto naaah…

Repeat Chorus 1 2X

Chorus 2
Tuloy ang Cha-Cha, itutuloy
Tuloy ang Cha-Cha, itutuloy
Tuloy ang Cha-Cha itutuloy-ah

Repeat Chorus 1 to fade

2006-12-19T15:45:00.000+08:00

A Nativity Scene / A Nativity Sin

While I was reading an old issue of the Philippine Daily Inquirer last night, I read Conrado de Quiros's (all hail!) comments about the picture published in the front page of the November 27 issue. According to him, someone definitely does not belong in this nativity scene, for she totally belongs to that other Biblical scene involving Adam, Eve and the Snake (it's not that hard to guess who the snake is). I beg to disagree, however. This may not be the perfect nativity scene depicting Christ's birth, but it sure is a good one nonetheless; in fact, GMA fits the scene very well that she's even comfortable with her role (look at her smile; kinda reminds me of Shrek's annoyingly noisy yet loveable buddy Donkey; only thing is, this woman is anything but lovely): here you have the Savior with his father and mother, a king paying homage to the newborn Christ, and an ASS. She's at her best here, and that is making an ASS of herself. Happy holidays peeps! : )

Nope, that's not Herod paying homage to Jesus. GMA: giving new meaning to the term "government mule."

2006-12-18T09:42:00.000+08:00

BITIW

Ayon sa balita, ibinasura na raw ni Gloria at ng kanyang mga alagad ang planong pagbabago sa Konstitusyon (pansamantala lang kaya huwag nating tatantanan ang mga tangnangto dahil malingat lang tayo sandali tiyak muli silang aatake) bilang pagtugon sa hinaing ng mga mamamayan (ulul! sinong niloko niyo!). Dahil dito naisip kong magbago ng kanta ("Bitiw" ng Spongecola) tungkol sa mga last ditch effort ng mga Kongresista na kumbinsihin si Gloria na huwag bumitiw sa ChaCha train. Hindi man ako sang-ayon sa mga pinaggagagawa ng Spongebob na kanta na wala namang naiaambag na bago sa industriya ng musika (pero magandang gamiting halimbawa sa klase ang kawalan ng BAGO at ORGANIKONG KAISAHAN sa kanilang mga pinagkakakanta), heto't nanghiram ako ng isa sa kanilang mga "obra" para ialay sa paborito kong hindi-pangulo-pero-ang-lakas-ng-loob-umasta-bilang-presidente at sa kanyang mga alipores, and the song goes a li'l something like this:

BITIW (mula sa, well, "Bitiw" ng Spongebob)

Tama walang laglagan to
At sama-samang yakapin ang pangarap
Tayo’y magbabago ng Konstitusyon
Na maghahatid sa atin
Sa isang mahabang pamumuno
Di na hihinto

Wag kang bibitiw Gloria
Wag kang bibitiw Gloriaahhh
Higpitan lang ang ‘yong kapit
Malapit na ang ‘no term limits’

Teka, kaya ba natin ‘to
Kung hindi na’y durugin ang manggugulo
'Yun 'yon
Kaya hanggang ngayon
Tuloy-tuloy, tuloy-tuloy, tuloy

Wag kang bibitiw bigla
Wag kang bibitiw Gloriaahhh
Higpitan lang ang ‘yong kapit
Malapit na ang ‘no term limits’

Ating tinig, ating himig
Abot langit
Heto na tayo (heto na tayo) 2x
Heto na tayo (heto na tayo) 3x

2006-12-11T09:15:00.000+08:00

Hindi ako galit, nagpapaliwanag lang

"The world is too dangerous to live in, not because of the people who do evil, but because of the people who sit AND LET IT HAPPEN." (Albert Einstein)

Ilang araw na akong aburido. Paano ba naman, nitong mga nagdaang araw wala nang laman ang balita kundi ang pagmamadali ng mga Kongresista na baguhin ang Konstitusyon. Sino ba namang hindi magagalit (well, maliban sa kanilang may mga pakana, duh!), marami na ang napinsala nang dahil kay Reming at Seniang, itong mga tangnang politikong ito wala nang ibang inatupag kundi ang kanilang mga pansariling interes! Maliban sa ilang may katinuang miyembro ng oposisyon na humarang sa masamang plano ng mayorya at sa halip inihain ang suhestiyong sa pagtulong muna ng mga nasalanta ng bagyo sila tumutok, sino pa bang Kongresista ang nag-alok ng tulong para sa mga biktima? Mayroon bang ni isa sa kanila ang nangakong maglalaan ng halaga mula sa kanilang pork barrel para sa nasabing proyekto (magpa-Pasko na kasi, duh!)? Mayroon na bang nagpakamatay o nangakong magpapakamatay hindi bilang tulong sa mga nasalanta ng bagyo, pero malaking tulong pa rin just the same para sa bansa?

Wala. Walang walang konsensiya ang mga hinayupak na ito. Nang mag-ingay pa nga ang mga nanonood dahil sa mga pinaggagagawa nila, may isang Kongresistang nagyabang at pinagalitan ang isa sa mga nag-ingay: "you're not even a congressman!" Mabuti't binara siya ng kanyang biktima: "we're taxpayers, and we pay your salaries!", at ng isa sa kanyang kapuwa kongresista: "they are our constituents, they have a right to tell us what they want to."

Sa Senado naman, may nagwala dahil hindi siya napasama sa listahan ng mga kinukunsidera para maging Chief Justice ng SC! "I am foaming in the mouth!," "I want to bite someone!," aniya sa kanyang privilege speech. Uhhm, sino ba namang matinong tao ang uusal nang ganito, lalo pa sa mga pormal na pagtitipon? Tapos, sabay sabi niya sa media na tinawagan siya ng kanyang doktor at pinaalalahanan tungkol sa kanyang altapresyon. Ang masasabi ko lang matapos ang kanyang ginawa, hindi altapresyon ang nangangailangan ng pag-iingat kundi ang kanyang katinuan. (and no, Madame, those "tililings" you hear? they're not Christmas bells...)

In the first place, bakit ba minamadali (let alone pinaplano) ng mga gunggong na ito na baguhin ang Konstitusyon? Matatandaang sa kasagsagan ng Hello, Garci isyu ito unang lumabas (ha ha, akala mo ligtas ka na idol? Hinding-hindi ka makatatakas hangga't politika ang tinutukoy ko). Hanggang ngayon, wala pang resolusyon ang isyu at ang pansin ibinaling na lang sa Cha-Cha. Ang masasabi ko: PALITAN ANG MANDARAMBONG, HINDI ANG KONSTITUSYON! Tapos idinaan pa sa People's Initiative o P.I (may ibang P.I. akong naiisip na babagay sa mga politikong ito) ang naturang hakbang, kahit pa sadyang panlilinlang lang sa mamamayan ang kanilang ginawa at ito mismo ang dahilan ng Korte Suprema sa pagbasura sa naturang hakbang. May grupo pang pinangalanang Sigaw ng Bayan na nagsulong at patuloy na nakikipaglaban para rito. Nakaiinis isiping sa laki ng tenga ng pinuno ng Kongreso ngayon hindi pa rin nila naririnig ang tunay na SIGAW NG BAYAN, ang TANGNANIYONGLAHATMAMATAYNAKAYO
SALOTKAYOSALIPUNANBUMALIKNAKAYOSAIMPIYERNOHINAHANAP

NAKAYONISATANASPEROCOMETOTHINKOFITBAKAPATISIYABALAKIN

NIYONGPATALSIKINKAYAMASMINABUTINIYANGDITONA

LANGKAYOSAFILIPINANSMAGKALATNGLAGIM

PEROTANGNAPARINKAYONGLAHAT!

Yan, yan ang tunay na Sigaw ng Bayan.

Hindi ba't ang trapo panlinis ng dumi? How come na ang mga trapo sa Kongreso ang mismong nagkakalat ng kung ano-anong katarantaduhan?

Matakot kayo sa karma, I tell you. Ika nga ni Hya my lovey dovey, Digital na ang karma ngayon. Malay natin, kayo na ang sumunod na masalanta (uy hindi ko kayo sinusumpa ah, nagbibigay babala lang) ng kung anong sakuna or baka tamaan ng isang malalang sakit na sa sobrang lala sa tingin mo at ng iyong mga miron hindi dapat malaman ng sambayanan (uhh, may tinamaan ano? sigurado ako riyan). May kabayaran ang lahat, maghintay lang kayo.

Paano ba yan, harap-harapan na tayong ginagago ng mga tangnang politikong ito wala pa rin tayong ginagawa. Masyado na ba tayong manhid? Marami nang sinabi si Conrado de Quiros (all hail!) tungkol sa attitude nating ito.

Tayo ba bilang sambayanan, kailan gigising? Okey lang ba sa atin ang mga ganitong katarantaduhan? Lahat tayo may kasalanan kung bakit ganito ang ating tinatamasa sa kasalukuyan; tama si Einstein. SO, hahayaan na lamang ba natin ang ganito?

2006-11-29T10:03:00.000+08:00

Separated at Birth?

September 26, 2006

Kahapon narequire akong mag-proctor sa klase ng kasamahan ko dahil nakatakda siyang magbigay ng long test at hindi raw siya makapupunta. Maluwag ko sanang tatanggapin ang responsibilidad dahil naging estudyante ko rin naman ang mga batang nabanggit nang minsang nag-substitute ako para sa kanya, kaya lang marami akong pinagkakaabalahan lalo na ang aking thesis. Magpapaliwanag sana ako kaya lang laging may pabirong banta (pabiro nga kaya?) na kung sakaling tumanggi ako okey lang naman daw, kaya lang alalahanin ko raw na hindi pa ako nakakapag-defend ng thesis proposal. Kahit sino naman siguro mapapa-OO na lang kung laging may kaakibat na paninindak.

10:30 ang naturang klase, isa’t kalahating oras makalipas ang unang klase ko tuwing TTH. Ito sana ang panahong inilalaan ko sa pagkain ng tanghalian, lalo pa’t alas-12 hanggang 1:30 ang susunod kong klase, kaya lang napilitan akong pumunta nga para magproctor. Nagdala na lang ako ng ilang papel na wawastuhan para hindi naman sayang ang oras ko.

Pagdating ko sa kuwarto, may pagbati naman akong natanggap (hindi nga lamang malinaw kung bukal ba sa kanilang kalooban ang pagbati o baka pati sila narequire na rin), gaya ng hi, sir! Kumusta na kayo, sir? Sir, namiss namin kayo, etc. Hindi ko naman na pinatulan ang kanilang mga bati dahil gaya nga ng nabanggit ko, narequire lang akong magpunta, ergo, mabigat sa kalooban ko yung pagtanggap ng tungkulin. Matapos magdasal, pinatahimik ko sila agad at binasa ko nang malakas ang mga panuto para sa long test.

Nilibot ko ng tingin ang kuwarto para matiyak na walang nangongopya o nagpapakopya. Naisip kong wala naman sigurong (a.) mangangahas na gumawa ng kalokohan lalo pa’t ako ang nagbabantay, at (b.) wala akong mapapala sa katutunganga, kaya nagwasto na lang din ako ng papel (mga article proposal para sa magazine na final exam ng mga estudyante ko).

Sa minsanan kong pagsulyap sa mga bata, bakas sa kanilang mga mukha ang paghihirap sa pagsagot. Gaya nila, may pinagdaraanan din akong pagdurusa dahil sa mga *&^%$)@( paksang ipinasa sa akin. Ikaw ba matutuwa kung makababasa ka ng mga ganito (arranged according to the level of inanity):

(2.) Pangangatwiran kung bakit dapat nang tanggalin ang subject na religion o theology sa mga paaralang Katoliko.
(10.) Pagtuligsa sa pagkahilig ng mga Pinoy sa basketbol.
(8.) Pagkahilig ng Pinoy sa vetsin.
(3.) Ang ginagawang brainwashing ng Opus Dei sa mga batang nag-aaral sa mga paaralang pinatatakbo nila upang makahuthot ng pera.
(5.) Bakit mahal ang kape sa Starbuck’s?
(6.) Ang Red Bull sa Pinas pang-trabahador pero sa ibang bansa pang-artista.
(4.) Karanasan sa pagbabasketbol sa lansangan nang nakapaa.
Pagkahilig ng Pinoy sa patis.
(7.) Atenista si God batay sa pinakabagong tagumpay ng Blue Eagles sa Game 1.
At para sa NUMBER 1 SPOT, may TIE (take note, iisang estudyante lang ang nagmungkahi nito):
(1.) Mayabang ang lahat ng may Pajero.
(1.) Masama ang pakikitungo ng mga tao sa kapuwa nilang may mabahong hininga. Patutunayan ko [ang estudyante] ito sa pamamagitan ng hindi pagsesepilyo buong araw, pagkain ng Boy Bawang sa almusal at shawarma naman sa tanghali at gabi at pakikipag-usap sa kung sino-sino para malaman ko kung paano nila ako itatrato.

Hindi naman na siguro dapat pang pagtakhan na nasira ang araw ko dahil sa mga paksang ipinasa. C’mon, matatapos na ang sem mga ganung uri pa rin ng kahunghangan ang pinag-iiisip ng mga estudyante?

Nakasimangot (oo, sa maniwala ka man o hindi, hindi ako laging naglalakad nang nakasimangot) akong naglakad papunta sa susunod kong klase. Papalapit ako sa isang lugar na tinaguriang “dog house” (don’t ask me; basta ang hitsura nito parang karaniwang waiting shed) nang makita kong maraming estudyanteng nakakumpol sa daraanan ko, tumitingin sa isang blackboard. Sa kanila ko sana ibubuhos ang galit na nararamdaman ko (harangan ba naman ang daraanan ni The Game!), pero hindi ko na lang ginawa at sa halip nakitingin na rin ako sa kanilang pinagmamasdan.

Doon pala nakalista ang mga nominadong guro para sa isang programang ipalalabas ng isang student org bilang parangal sa mga guro. Mga estudyante ang nagbibigay nominasyon, at sila rin ang boboto para sa kanilang mga paborito sa mga kategorya gaya ng “Legend award,” “Teacher-student look-alike,” “Teacher-celebrity look-alike,” “Crush ng Bayan,” atbp. Nakita ko ang pangalan ko sa “Legend,” so napangiti na ako. Nang makita ko ang pangalan ni Yol sa Crush ng Bayan category, that surely made my day!

Sa harap ko, may tatlong estudyanteng lalaki na nagbubulungan. May pagtataka sa kanilang mga tono, at mahihiwatigang seryoso ang kanilang pinag-iisipan. Narinig ko ang sinabi ng isa: “Pare, apat na taon na ako dito sa Ateneo pero wala pa akong nakikitang teacher na kamukha ni Triple H. Sino kaya yan?” Nang tingnan ko ang kategoryang “Teacher-celebrity look-alike,” nakita kong nakasulat: “Jelson “The Game” Capilos & Triple H.”

Patuloy sa pag-uusap ang tatlo, marahil di na yata aalis sa kanilang puwesto hangga’t hindi nila naiisip o nakikita kung sino ba ang teacher na kamukha ni Triple H. Kung lumingon lang sana sila sa likod.

2006-11-27T09:42:00.000+08:00

Required writing

As the title suggests, biglaan lang na update ito nang makapaglagay naman ng bago.

Kahapon yata o noong isang araw, isinugod sa St. Luke's si Gloria. Pangatlo na raw ang pagdalaw niyang iyon sa ospital sa loob ng limang buwan. Ayon sa press con ng doktor, executive checkup lang naman daw iyon at walang dapat ikabahala (hmmm, sino ba naman ang mababahala kundi sila-sila lang namang magkakamag-anak pati na rin mga kakampi nilang politiko; they can't say the same for the whole nation). Dahil dito Gloria (pansin bang hindi ko ginagamit ang salitang "Pangulo" kahit pa ito na mismo ang nakalagay sa plaka ng kanyang official vehicle?) I've got two words for you: PAGALING KA. Seryoso ito. Habang nasa opisina ka kasi kaunti, kundi man wala totally, ang ikinauunlad ng bansa (taliwas sa mga press release ng iyong mga alagad), paano pa kaya ngayong may iniinda kang sakit?

Ngayong nasa isyu na rin naman ng confinement ni Gloria sa St. Luke's, gusto ko lang sabihing HINDI BIRO ang halagang kailangang iprodyus at maipakita sa nabanggit na ospital bago ka ma-confine. Sa kaso ni Gloria, dahil may "posisyon" siya sa pamahalaan, hindi na niya ito problema. Ang punto ko lang, malaki-laki ang gastos para sa kanyang "checkup" at sa kanyang pananatili sa ospital gaano man kaikli. Sino ngayon ang sasagot sa mga naturang gastusin?

Dahil dito, hindi ko maiwasang maisip kung bakit kinakailangang sa St. Luke's pa siya kinakailangang magpatingin. Hindi ba't mayroon namang mga public hospital na gobyerno ang nagpapatakbo? Hindi ba't ilang ulit na ring lumabas sa TV ang DOH secretary at sinabing malaki na ang ipinagbago ng mga ospital na ito ilang buwan na ang nakararaan (sabay susundan ng mga balita tungkol sa pagkamatay ng mga pasyente, karaniwan bata, sa mga nabanggit na government hospital)? Bakit kung gayon, kinakailangang sa isang pribado at mamahaling ospital pa magpatingin at manatili si Gloria?

Para sa akin, sintomas ito ng kawalan ng tiwala ng mga government official sa kung paano nila pinamamahalaan ang bansa. Walang ipinagkaiba si Gloria sa mga kongresista, senador o opisyal ng DepEd at CHEd na nagsasabing ginagawa nila ang lahat para mapaganda ang sistema ng pamamahala at pagtuturo sa mga pampublikong paaralan pero sa ibang bansa at sa mga pribadong institusyon naman ipinadadala ang kanilang mga anak. Si Erap naman dati, nang kailanganing operahin ang tuhod nag-iinarte pang sa ibang bansa raw siya dapat maoperahan at nang hindi payagan, minabuti na lamang na papuntahin dito ang kanyang doktor na banyaga kaysa mga doktor na Filipino ang mag-opera sa kanya. Ngayon, si Gloria naman ang may ganitong drama (sabi nga sa mga text message noong una pa lamang siyang dalhin sa ospital, "DAYArrhea" lang naman daw ang sakit ni GMA, at "DAYAtabs" lang naman daw ang panlunas).

Paano magtitiwala ang karaniwang mamamayan sa mga opisyal na ito eh sadyang ibang-iba ang kanilang mga pinaggagagawa sa nilalaman ng kanilang mga pananalita? Mas mainam kung mamumuno sila sa pamamagitan ng pagbibigay-halimbawa: kung gumaganda nga ang sistema ng pampublikong edukasyon sa bansa, dapat doon nila pag-aralin ang kanilang mga anak; kung tunay ngang umaangat ang kalidad ng mga ospital sa ilalim ng pamamahala ng gobyerno, marapat na doon din itakbo ang mga pinuno sa gobyerno, nailuklok man sa puwesto by vote or by Garci. Sa huli, lalo lamang lumilinaw ang katotohanang wala naman talagang umuunlad sa bansa kundi sila-sila lamang sa poder ng kapangyarihan, again nailuklok man sa puwesto by vote or by Garci.

(Hindi naman halatang kapapanood ko lang uli kagabi for the NTH friggin' time ng "V for Vendetta.")

2006-11-13T14:43:00.000+08:00

The Game with some Famous Peeps

The Game with GMA 7 Reporter Pia Arcangel

2006-09-20T15:33:00.000+08:00

3D (Dad, Dave Batista and the Dog Laika)

1. Noong bata pa lamang ako, pangarap kong maging wrestler. Totoo, walang stir. Dahil KSP ako, ang laking paghanga ko sa mga wrestler na talaga namang pinapalakpakan at isinisigaw ng fans ang pangalan. Idagdag pa rito ang multi-media exposure na kanilang natatanggap, kahit pa bunyag na ang sikretong scripted ang lahat sa wrestling. Bukod pa rito, ito lang yung sport na gusto ko kung saan legal ang pananakit sa kapwa; di gaya ng boxing o mixed martial arts, sa wrestling may kuwento ang bawat alitan, may theme music, pyrotechnics at entrance video ang mga wrestler (mas buhay o mas spectacular kumbaga), at sadyang tinatangkilik ng mga tagahanga ang mga merchandise na related sa kanilang mga hinahangaan.

Noong February nang pumunta ang WWE dito sa bansa para sa Raw Live Tour sa Araneta, pinalad akong manalo sa contest kaya naman nakakuha ako ng libreng tiket at pass para sa Meet and Greet (si Big Show ang representative na ipinadala ng WWE); naisama ko pa si Hya sa nabanggit na event. Bago ito, naisama ako nina Julius at Maylene sa Meet and Greet Mick Foley dati sa Gateway Mall noong Disyembre, kahit pa exclusive lamang para sa mga media-affiliated na empleyado ang naturang event. Sa parehong pagkakataon, habang nasasaksihan ko ang dalawang wrestler na pinapalakpakan, isinisigaw ang mga pangalan, nagpapakuha ng larawan para sa mga fan at pumipirma ng iba-ibang memorabilia, talaga namang nainggit ako at nabuhay muli ang aking pangarap na maging wrestler.

Nang pumunta naman ang Fil-Greek wrestler na si Batista dito noong mga unang linggo ng September para i-promote ang SmackDown Survivor Series Tour sa October, pinalad din akong manalo muli ng pass para sa isang Meet and Greet event. Pabiro (na may halong katiting na seryosong pagmumuni-muni) kong sinabi sa sarili na marahil ito ang sign na hinihintay ko, na baka ang maging wrestler talaga ang tadhana ko. Ibinahagi ko ang naturang biro kay Mama, may dramatic pang panimula na "ma, may sasabihin ako sa'yong importante, pero sana suportahan mo ko sa desisyon ko." Nang mahiwatigan kong nabingwit ko na ang kanyang atensiyon, saka ako bumanat na "nanalo muli ako sa contest na wrestling-related, gaya nung February. Sa tingin ko tadhana ko talagang maging wrestler. Ma, sa pagbalik ni Batista sa America sasama na ako, magpapakilala na ako kay Vince McMahon (may-ari ng WWE, for the uninitiated) at sasabihin sa kanya ang desire ko na maging wrestler. Huwag kang mag-alala, mag-iingat naman ako at scripted naman ang wrestling kaya hindi gaanong mapanganib. Maaasahan ba kita ma sa aking hiling?" Sinambit ko ang mga iyon habang nagpe-flex ng aking mga muscle (meron, sa maniwala ka man o hindi) sa harap ng salamin. Siyempre, isang tawang rinig hanggang kabilang subdivision at sa sobrang lakas ay umaalulong ang mga aso sa aming lugar ang isinukli ng aking mahal na ina, at sa paghupa ng kanyang tawa saka niya sinambit ang kanyang Solomonic statement na umaapaw sa karunungan: "Gago, itigil mo nga yang mga kalokohan mo. Bumaba ka na't maghain nang makakain na tayo. Gutom lang yan." (Mothers know best, indeed)

2. "Because I did not finish my education, my options in life were limited... Make a living with your brain, not with your body."

Kung akala mo galing ang naturang pahayag sa isang gigolo o prostituted woman, nagkakamali ka. Si Batista mismo ang nagbitiw ng statement na iyon sa isa sa kanyang mga TV guesting, nang tanungin siya tungkol sa kanyang maipapayo sa mga batang nagnanais maging wrestler. Bakit ko kailangang banggitin ito? Well, I guess this is my wake-up call. Hindi talaga wrestling ang para sa akin, so itutuloy ko na lang ang pagiging fan at kolektor ng memorabilia. Nasa right path naman na ako. Kahit pa may katawan at hitsura akong bagay na bagay talaga sa mundo ng professional wrestling (huwag kang tatawa o aangal kung ayaw mong masaktan!), ayon nga sa aking idol, hindi ito ang dapat kong gamitin sa paghahanapbuhay. Well said, Batista, very well said.

3. Sa wakas naisama ko na ang tatay kong makapanood ng live na pagtatanghal ng WWE. Naaalala ko kasi dati noong 90's kung kailan unang dumayo rito ang WWE, nasa Farmer's Plaza kami noon namamasyal. Nang makita namin ang Araneta Coliseum, sinabi sa akin ng tatay ko, "diyan Son maglalaban yung mga wrestler." Agad ko siyang niyaya na pumila na at baka maubusan pa kami ng tiket (dahil buong akala ko manonood talaga kami kaya niya iyong sinabi sa akin); ang kanyang sinagot? "Gabi na pala. Tara uwi na tayo." Malinaw pa sa isipan ko kung paanong hawak niya ang kamay ko habang naglalakad patungo sa sakayan ng bus sa EDSA, at palingon-lingon naman ako sa unti-unting lumiliit na view ng Araneta.

Bago pa kami nakapanood nitong October, paniwalang-paniwala pa rin siyang totoo ang bakbakang nangyayari sa ring. Siya ang color commentator sa bahay; sa bawat suntok, sipa, finishing move ng mga wrestler meron siyang sinasabi: "Oooh, sakit nun!," "Pucha, parang ayaw nang buhayin ah!," "Kung ako lang nandiyan, hindi ko na bibitiwan (insert either binti or braso here) hanggang sa tuluyang mapilayan!," "Buhay ka pa ah!"

Matapos ang aming October experience, nag-iba na ang kanyang tono; hindi na siya ang dating color commentator. Halos maaabot na niya ang estado ni Roland Barthes sa pagbabasa ng "wika" ng wrestling. Para na siyang kritiko na binabatikos ang panlilinlang ng palabas na iyon. Ang dati niyang pagkamangha, napalitan na ng pagkamuhi, na kesyo niloloko lang naman pala kami ng wrestling, na nag layo-layo naman ng suntok o sipa at hindi naman tumatama and yet bakas sa mukha ng wrestler ang "sakit" na dulot nito, etc. Sa tuwing tatanungin naman siya kung okay lang bang patayin na lang ang TV tutal niloloko lang naman pala kami, tatahimik siya sandali bago manuligsa na naman sa mga susunod na laban.

And to think ako ang naexcite na makapanood siya ng live na wrestling.

4. Katatapos ko lang basahin ang "Sputnik Sweetheart" ni Murakami. Hindi na ako gagawa ng review sapagkat marami naman nang nabanggit tungkol sa kanya at sa kanyang mga akda. Ang masasabi ko lang, nalungkot ako nang todo... dahil sa epigraph sa pagsisimula ng nobela, kung saan sinipi niya ang isang artikulo tungkol sa Sputnik II at ang lulan nitong aso, si Laika. Hindi na pala ni-retrieve ang satellite mula sa orbit, at siyempre mag-isang lumutang-lutang si Laika sa walang hanggang kadiliman. Isang linggo na nang mabasa ko ang epigraph subalit hanggang ngayon, mabigat pa rin ang loob ko kaiisip kung ano kaya, ano kaya, ANO KAYA, ang iniisip ni Laika nang mga oras na iyon, ano kaya, ano kaya, ANO KAYA, ang kanyang nararamdaman?

2006-09-11T11:06:00.000+08:00

September 9, 2006

The Game and The Animal

After a heated feud in the squared circle back in 2005, The Game (with beloved nephew Dmitri) and The Animal once again face off, this time in Gateway Mall Cubao. Pardon the blurry image, you can't expect anything good to happen when two egos clash; the feud may be over but Batista remains UNFORGIVEN (eh di siyempre may plugging para sa susunod na PPV ng WWE).

2006-09-07T13:51:00.000+08:00

Ito ang semi-revised version ng papel na binasa ko noong nakaraang Sawikaan 2006.

Sa Makati at Divisoria, charger ang Hanap Nila (dahil Lobat Sila)

ni Jelson Estrella Capilos, Ateneo de Manila University

Slang is the plain man’s poetry.
- Earle Welby

Inbox
Case number 1: Nagkaroon ng alitan ang magkasintahang si Bruno at Criselda ilang araw bago ang nakatakdang pagdiriwang ng kanilang anibersaryo. Dahil dito, hindi na muna nakipagkita ang dalaga sa kanyang nobyo nang sumapit ang araw na iyon. Napagpasyahan ni Bruno na magpakumbaba at makipagbati na kay Criselda. Hinanap niya sa memory ng kanyang cell phone ang entry ng kanyang “Honey,” sabay pindot sa “Call” button. Wala siyang narinig na ring sa kabilang linya. Tiningnan niya ang screen, at nanghina siya sa kanyang nakita…

Case number 2: Kanina pa nakatutok sa TV si Inday. Hindi siya kumukurap habang pinanonood ang paborito niyang programa tuwing tanghali. Inaabangan niyang banggitin ng host ang numerong maaari niyang tawagan upang makamit ang isang milyong piso na ipinamimigay ng naturang programa. Hindi man niya makuha ang jackpot, umaasa siyang kahit paano ay makakuha ng isa sa napakaraming consolation prize na ipinamimigay rin. Pagkabanggit na pagkabanggit ng host sa numero, mabilis na nag-dial si Inday. Itinutok niya agad sa tenga ang cell phone. Nagtaka siya dahil walang ring sa kabilang linya; kung sakali mang naunahan siya, tiyak busy sana ang maririnig niya. Tiningnan niya ang screen, at napailing na lamang siya sa nakita…

Case number 3: Nakidnap si Gloria. Pagkalabas niya ng opisina, bigla siyang sinunggaban ng tatlong lalaki at isinakay agad sa van. Pagdating sa hideout, agad siyang tinalian ng mga suspek at iniwan sa isang silid. Dahil maparaan siya, nagawa niyang palayain ang kanang kamay at agad niyang kinuha ang cell phone na nakasukbit sa kanyang baywang. Umaasa siyang makatawag sa kanyang pamilya o kaibigan upang makahingi ng tulong, o di kaya’y matunton ng mga ito ang kanyang kinaroroonan dahil sa high tech na track finder program na naka-install sa kanyang cell phone. Hahanapin pa lamang niya sa kanyang phonebook memory ang numero ng kanyang mga kakilala nang may nakita siya sa screen. Napayuko na lamang si Gloria at nawalan ng pag-asa…

Higit sa mga mensaheng “message sending failed,” “check balance inquiry,” at “message not sent, try again later,” malaking dahilan ng pag-aalala para sa sinumang may cell phone ang paglitaw sa screen ng babalang “battery low,” lalo pa kung susumpungin ang cell phone sa mga alanganing lugar, kung saan walang matatagpuang charger. Gaya ng mga ibinigay na halimbawa sa itaas, malaking abala ang ganitong pangyayari lalo na sa mga taong may mahalagang gagawin gamit ang kanilang cell phone. Sa mga panahong nakasalalay ang buhay, suwerte o di kaya’y ang mga ugnayang personal o propesyunal sa isang tawag o text, maituturing na sumpa ang paglitaw ng naturang mensahe, na may kasama pang imahe ng baterya na may aalon-along likido sa loob, tila ba lalong nangungutya. Sadyang kataka-takang katawanin ng nasabing pagkilos ang malapit nang maubos na enerhiya ng baterya, ang napipintong kamatayan ng cell phone.

Mula sa babalang “battery low,” naimbento ng Filipino ang “lobat” upang tukuyin ang baterya ng cell phone na malapit nang maubos ang enerhiya, gayon na rin bilang slang na tumutukoy sa kawalan ng gana o lakas, matinding pagod o panghihina ng isang indibidwal, lalo na pagkatapos ng isang nakapapagod na gawain, o di kaya’y ang pagdanas ng isang mahirap na sitwasyon. Tatalakayin sa papel na ito ang pinag-ugatan ng salita, ang paggamit nito sa konteksto ng Filipinas, gayon din ang implikasyon ng salitang ito sa pangkalahatang impluwensiya ng cell phone sa pang-araw-araw na karanasan ng mga Filipino.

Opening…
Hango ang salitang lobat sa “battery low,” ang paalalang lumalabas sa screen ng cell phone kapag kailangan na itong i-recharge. Ang baterya ang tumutukoy sa maliit na aparatong nagbibigay enerhiya sa cell phone para mapakinabangan ang iba-ibang feature nito, at ang low naman sa paggamit na ito ay nangangahulugang “malapit nang maubos, o kulang na.”

Sa konteksto ng Filipinas, ginagamit ang lobat upang tukuyin ang baterya ng cell phone na kailangan nang i-recharge. Bukod pa rito, ginagamit na rin ang pagpapahayag na ito upang ilarawan ang kawalan ng gana o lakas, at pakiramdam ng matinding pagod o pagkahapo pagkatapos ang mahirap na gawain, o di kaya’y matapos makaranas ng isang suliranin o paghihirap na talaga namang nakauubos ng lakas.

Sending…
Ayon sa pinakabagong tala ng National Telecommunications Commission para mga unang buwan ng 2006, tinatayang 42.5 milyong Filipino ang nagmamay-ari ng cell phone, o lagpas sa kalahati ng buong populasyon. Sa ganitong kaso, hindi maikakaila ang impluwensiya ng cell phone sa pang-araw-araw nating pamumuhay: sa pakikipag-ugnayan sa ibang tao, mga kapamilya’t kapuso, cell phone ang gamit; sa paglahok sa iba’t ibang patimpalak o pagboto sa ilang piling palabas sa TV, cell phone ang gamit; maging sa larang ng politika, maituturing ding mahalaga ang ginagampanang tungkulin ng cell phone, mula sa simpleng pagpapahiwatig ng reklamo sa mga sangay ng pamahalaan, hanggang sa paglulunsad ng mga kilos protesta.

Ilan lamang ang mga ito sa nakagawiang paggamit sa cell phone. Dahil sa kahalagahan nito sa ating pang-araw-araw na karanasan, hindi na lamang ito nagsisilbing instrumento ng komunikasyon, kundi isang parte na rin ng maituturing nating kulturang popular, ginagamit at pinakikinabangan sa iba’t ibang paraan, depende sa pangangailangan ng tao. Ayon nga kay Jean Baudrillard,

A single function of an object may in turn become specific in a variety of forms- which brings us into that realm of “personalization,” of formal connotation, where the inessential [kung ano ang nangyayari sa bagay sa tuwing ginagamit ito upang tugunan ang mga pangangailangang sosyolohikal at sikolohikal] holds sway.

Dahil dito, nagbabago ang pagpapahalaga sa mga bagay mula sa simpleng teknolohikal na aspeto nito patungo sa kultural na aspeto:

Each of our practical objects… is in perpetual flight from technical structure towards their secondary meanings, from the technological system towards a cultural system.

Samakatwid, ginagamit natin ang cell phone sa kung paano natin ito nais gamitin, tungo sa mga tiyak na tunguhin kahit pa hindi na ito ang orihinal na tungkulin ng naturang gamit. Ayon kay Michel de Certeau,

Users make innumerable and infinitesimal transformations of and within the dominant cultural economy in order to adapt [an object] to their own interests and their own rules.

Mapatutunayan ito sa mismong SMS (short messaging service) o text: kilala ang Filipinas bilang “texting capital of the world” dahil sa tinatayang 150 hanggang 200 milyong mensahe na ipinadadala sa pamamagitan ng text, ang pangunahing gamit o silbi ng cell phone bilang paraan ng komunikasyon. Ito na ang madalas gamitin ng mga Filipino dahil mas tipid ito kaysa tawag, kahit pa noong una nilayon lamang ang feature na ito para sa mga pipi at bingi. Ayon muli kay de Certeau:

Everyday life invents itself by poaching in countless ways on the property of others.

Bukod pa rito, maaaring sabihin na naiangkop na sa pang-araw-araw na karanasan ang mga bagay na may kinalaman sa cell phone, kabilang na ang mga terminolohiyang may kaugnayan dito. Halimbawa, “kitikitext” ang tawag sa taong text nang text (para bang kiti-kiti na hindi mapalagay, pero sa kasong ito mga daliri lamang ang aktibo). Sa mga sinehan o teatro, bago magsimula ang palabas pinaaalalahanan ang mga manonood na “observe phonethics” (pinagsamang “phone” at “ethics,” tumutukoy sa wastong paggamit ng cell phone nang hindi nakaaabala sa kapuwa). Kung dati, “don’t drink and drive” lang ang paalala sa mga motorista, ngayon mayroon na ring “don’t text and drive.” Ngayong panahon ng krisis, maaari na ring bumili ng patingi-tinging cell phone load sa pamamagitan ng “autoload,” “e-load,” “x-press load,” “pasaload,” at “share-a-load.” Bukod sa nabanggit, isang paraan din ng pagtitipid ang pagtangkilik sa mga promong “unlimitxt” o “unlimited call” (mga text o tawag na mas mura ang halaga kumpara sa iba kaya mapagkakamalang sadyang mas marami ang maaaring ipadala o tawagan sa parehong halaga ng karaniwang load).

Gaya ng mga naunang halimbawa, wala pa rin sa diksiyunaryo ang salitang “lobat.” Sa mga diksiyunaryo ng Ingles na slang at idiomatic expression, may lowbrow, low blow, lie low, low comedy, low class, low down, atbp., ngunit walang lobat. Ito rin ang kaso sa mga online dictionary ng slang, maliban na lang sa klockworx.com, kung saan nakatala ang “lo bat,” inilahok ng isang user na nagngangalang “KX” noong ika-25 ng Abril, 2003; “pagod o mahina na” ang isinumite niyang kahulugan.

Bilang slang o salitang balbal, hango ang salita mula sa “battery low,” pinaikli lamang at nilapatan ng tinatawag ni Harold Conklin na “baliktad,” o ang pagpapalit ng baybay o pantig bilang bahagi ng tinagurian niyang “Tagalog speech disguise.” Sang-ayon dito si Herminia Meñez nang tukuyin niya sa isang sanaysay na ang “transposition of syllables” ang isa sa mga paboritong paraan ng paglalaro ng salita o paglikha ng slang sa Filipinas, gaya na lamang ng mga mababasang mensahe sa loob ng jeepney.

Maaaring ituring na sariling atin ang “lobat” bilang slang sapagkat kapansin-pansin dito ang praktis ng Filipino kung pagbabatayan ang mga unang nabanggit: inuna ang salitang “low” mula sa battery low, at pinanatili lamang ang unang pantig ng salitang “battery.” Dahil dito, naging “kaibang-kaiba na at halos hindi na makilala” ang mensaheng hango sa Ingles. Kung sakali mang gawing “low battery” ang buong pahayag, atin pa rin itong maituturing sapagkat sa Ingles, “flat battery” ang katanggap-tanggap na katumbas ng bateryang nangangailangan nang i-recharge. Para naman tukuyin ang pakiramdam ng kawalan ng gana o lakas, o pakiramdam ng matinding pagod, sapat na ang salitang “low” sa Ingles na slang o idyomatikong pagpapahayag.

Paano at bakit nga ba nabubuo ang mga ganitong uri ng pagpapahayag? Ang slang ay isang uri ng “personal mode of speech…whose popularity has increased until a large number of the general public uses or understands them.” Nagmumula ito sa mga espisipikong sitwasyon, galing sa

[a] group that must either be very large and in constant contact with the dominant culture, or be small, closely knit, and removed enough from the dominant culture to evolve an extensive, highly personal, and vivid vocabulary.

Sa kaso ng lobat, mahihiwatigang nagmula ito sa dominant culture na nagmamay-ari ng cell phone, batay na rin sa nabanggit na tala mula sa NTC. Dahil nga bahagi na ito ng pang-araw-araw na karanasan ng mga tao, hindi maiiwasang maiangkop na sa pang-araw-araw na gawain hindi lamang ang mismong cell phone, kundi maging ang mga bagay na may kaugnayan dito. Mula sa espisipikong sitwasyon (ang pagmamay-ari at paggamit ng cell phone), umuusbong ang slang sa pagbabago ng kahulugan ng mga salita, o di kaya’y paggamit ng mga ito sa ibang pamamaraan.

Kung gayon, hindi na lamang ang mismong baterya ang tinutukoy ng lobat, kundi maging ang taong wala nang lakas o enerhiya matapos ang isang nakapapagod na gawain. Kung magkokomento ang isang tao na “lobat na ako,” maaaring mangahulugan ng dalawang bagay ang kanyang pahayag: una, posibleng tinutukoy ng tagapagsalita na malapit nang mamatay ang kanyang cell phone, o pangalawa, marahil inilalarawan na niya ang nararamdamang pagod o panghihina.

Sa pangalawang gamit, napakalaki ng implikasyon nito sa kung paano tinitingnan ng indibidwal ang kanyang sarili. Sa tuwing lobat ang cell phone, may mga feature na hindi muna mapakikinabangan pansamantala, dahil nga kulang ang enerhiyang maibibigay ng baterya kung ikukumpara sa kakailanganin ng mga nabanggit na feature. Mahirap magpadala ng text sa tuwing lobat ang cell phone. Hindi ka makakukuha ng larawan o video kung lobat ka. Hindi ka makatatawag kung kailangan nang i-recharge ang iyong baterya. Lagyan mo man ng headphone ang iyong cell phone, hindi ka makapakikinig ng FM o mp3 kung lobat ka. Kung tao ang tutukuyin, tila inihahambing na niya ang kanyang sarili sa isang makina sa pagsasabing “lobat na ako.” Kung paanong napaparalisa pansamantala ang ilang feature ng cell phone, gayon din ang pagkaparalisa ng tao sa tuwing nakadarama siya ng matinding pagod; nagdurusa ang indibidwal (bukod sa kalusugan, napababayaan na rin niya ang kanyang hitsura) gayon din ang kanyang mga kaibigan at mahal sa buhay. Ilang patalastas na rin sa media ang tumutukoy rito, kaya nga usong-uso sa kasalukuyan ang mga bitamina, food supplement at energy drink bilang lunas sa pagiging lobat ng mga indibidwal.

Hindi maiiwasan ang ganitong paghahambing ng indibidwal sa kanyang sarili sa isang makina dahil hindi maikakailang ganito naman talaga ang kanyang ginagampanang tungkulin sa lipunan sa kasalukuyang panahon. Para sa mga sociologist at behavioral scientist, dehumanisasyon ang tawag nila sa ganitong pananaw ng tao sa kanyang sarili, dulot na rin ng kasalimuotan ng buhay sa pagsisimula ng modernong panahon.

Ayon sa mga mananaliksik, ang pag-usbong ng sibilisasyon ay nagbigay bunga rin sa mga suliranin. Kabilang na rito ang pagkakaroon ng dibisyon sa paggawa, gayon na rin ang pagsisimula ng paggamit ng makina sa larang ng produksiyon noong panahon ng Industrial Revolution. Nagdulot ito ng trauma sa mga tao, sapagkat kung dati kalikasan at panahon ang batayan ng buhay ng tao, ngayon mga makina na, sa pangunguna ng paglalagay ng mga orasan sa mga liwasan sa Europa. Ayon kay Lewis Mumford, “[the appearance of the clock] commenced its inexorable regulation of the cycles of life and labor, in direct conflict with the natural and immemorial rhythms of the seasons and of the earth’s own movement around the sun- the obsolete imperatives of the agrarian world.” Dagdag ni de Certeau, “the status of the individual… diminishes in proportion to the technocratic expansion of [technological] systems.” Para kina Montagu at Matson, technological dehumanization ang tinawag nila sa ganitong kalagayan kung kailan nagiging robot na sa pagkilos ang mga tao, dulot na rin ng mga kahingian ng isang lipunang kapitalista at industriyalisado.

Dahil sa ganitong kasalimuotan ng modernong pamumuhay kaya mahalaga ang slang na lobat. Oo, ang paggamit nito ay sintomas ng mga suliraning dulot ng modernisasyon sapagkat inihahambing na ng tao ang kanyang sarili sa isang makina; ngunit kung susuriin, sa paulit-ulit na gawain ng indibidwal sa kanyang trabaho na wala na siyang ipinagkaiba sa robot o makina, makatutulong ang slang

[T]o escape the dull familiarity of standard words, to suggest an escape from the established routine of everyday life… The sheer newness and informality of certain slang words produces a pleasure.

Dagdag pa ni Alan Dundes at Carl Pagter na binanggit ni Meñez sa kanyang sanaysay, “While urban life may produce alienation, it also generates urban folklore to help make the ills and pressures of modern society just a little bit more bearable.”

Message Sent
Kapansin-pansin ang impluwensiya ng cell phone sa pang-araw-araw na karanasan ng mga Filipino. Naging mahalagang bahagi na ito hindi lamang ng komunikasyon natin sa isa’t isa, kundi pati na rin sa napakarami nating gawain. Kaya naman hindi maikakailang mahalaga ang salitang lobat sa ating konteksto, sapagkat ayon nga sa kasabihan, “aanhin pa ang load na sanlibo, kung lobat naman ang cell phone mo?” Wala na marahil mas gaganda pang halimbawa hinggil sa kahalagahan nito kundi ang mga nagsulputang recharging station sa ilang piling mall sa bansa.

Sa pagkakabuo ng salita at ang kaakibat nitong kahulugan, tayo-tayo lamang sa bansa ang nakauunawa nito, lalo na tayong mga nagmamay-ari ng cell phone. Kaya atin itong maituturing dahil gaya nga ng mga nailahad, may mga tiyak at mas wastong katumbas na sa Ingles na slang ang mga tinutukoy ng salitang lobat. Magiging mali, kung gayon, sa pananaw ng banyaga ang naimbento nating salita. May sinabi si de Certeau tungkol dito:

As unrecognized producers, poets of their own acts, silent discoverers of their own paths in the jungle of functionalist rationality, consumers produce through their signifying practices…”indirect” or “errant” trajectories, obeying their own logic.

Nagsisilbi mang sintomas ng suliranin ng modernisasyon ang paggamit ng salitang ito sa pagtukoy sa pagod o panghihina ng tao, maaari rin itong ituring bilang halimbawa ng pagkamalikhain ng Filipino. Sa ganitong paraan, kahit paano naiibsan ang pagod dulot ng ating mga gawain sa araw-araw. Kung muling babalikan ang mga sinabi ni Baudrillard at de Certeau, may mga tiyak na gamit ang cell phone, maging ang mga salitang may kaugnayan dito, subalit hindi nangangahulugang hindi natin maaaring gamitin ang mga ito sang-ayon sa ating nais upang tugunan ang mga tiyak na layunin, kahit pa hindi naman ito ang orihinal na gamit.

2006-08-26T12:19:00.000+08:00

The Game is Played (again)

Maraming salamat sa mga taong tumulong para sa oportunidad na ito: siyempre ang aking idol at mentor, si Sir Mike Coroza, ang mga organizer ng Sawikaan, mga dati at kasalukuyang guro, at mga kasamahan sa Kagawaran. Ang lahat ng mga pagsusumikap ko naman ay siyempre, para sa aking mga minamahal sa buhay: magulang, kapatid, kapuso (ibang miyembro ng pamilya; c'mon, sa tingin mo gagamitin ko ang term ng "kabila"?), ang Nanay kong pinakatatangi, si Hya my one and only, at siyempre, kabilang ang aking isa pang idol, si Tito Billy.

2006-08-26T11:54:00.000+08:00

The Game is Played during Primetime

At lumaki akong inaakalang maitatampok lang ako sa TV kung gagawa ako ng krimen. He he. Ipagpaumanhin ang pagmamayabang sobrang saya ko lang talaga sa experience na ito. And if you're not down with that, The King of Kings has two words for you: S*CK IT!

2006-08-23T18:37:00.000+08:00

SAWIKAAN 2006

Noong August 4, 2006, lumahok muli si The Game sa Sawikaan 2006. "Lobat" ang isinali kong salita. Sa larawang ito, kasama ko ang ilang opisyal ng Filipinas Institute of Translation Inc. (FIT), si Dr. Luis Gatmaitan (1st runner up, "BOTOX"), at si Michael Andrada (2nd runner up, "TOXIC"). Hmm, ano kaya ang napili bilang Salita ng Taong 2006? : )

2006-08-17T15:22:00.000+08:00

AUGUST 23, 2006

Guess who's back, back again, The Game's back, tell your friends

Oh Yeah, The King of Kings is back on his throne!!! On your knees, dogs! Kumusta mga kaibigan? para sa mga nagtitiyagang dumaan at walang bagong nasisilayan, paumanhin. Marami lang akong pinagkaabalahan nitong mga nakaraang buwan, na may mabuti namang naibunga. Basta makatapos lang ako ng ilang gawain, it's back to blogging.

Ngayong narito ka na lang din naman, baka gusto mong bumili ng Sawikaan 2005.

Tampok dito ang napiling salita ng taon noong 2005, ang "HUWETENG," courtesy of Sir Bobby Añonuevo. Narito rin ang lahok ni Yol Jamendang ("WIRETAPPING"), Vlad Gonzales ("BLOG"), at siyempre, ang pangunahing dahilan para sa ad na ito ang lahok ni THE GAME ("NETWORKING"). Sulit ang iyong pera sa aklat na ito, kaya takbo na sa pinakamalapit na bookstore (huwag lang sa Merriam-Webster) para bumili ng librong ito. Siyempre, huwag ding kalilimutang bumili ng Sawikaan 2006 na ilalabas naman sa susunod na taon. : )

Nais ko lang ding banggitin na on a roll ang Kagawaran ng Filipino ng Ateneo. Noong Lunes, August 21, itinampok sa News Central ng Studio 23 ang isinagawa naming Sagala ng mga Sikat noong August 18. Sa nasabing feature, ipinaliwanag ng reporter na ito ang paraan ng pakikibahagi ng Kagawaran sa pambansang pagdiriwang ng Buwan ng Wika, habang ipinakita ang ilang arko at float na ginawa ng mga estudyante. Kinapanayam din ang aking co-faculty, si Ariel (ipinakilala siyang "Ryel" sa feature) Diccion hinggil sa kahalagahan ng ganoong aktibidad. Siyempre, naging posible ito sa pagtutulungan ng LAHAT ng miyembro ng Kagawaran. Sa susunod na taon uli.

Hanggang dito na muna, saka na uli ang kuwento kabilang na ang aking Singapore trip with my one and only, at ang (ehem, ehem) paglabas ni The Game sa 24 Oras at News on Q kagabi.

2006-06-29T07:21:00.000+08:00

Mission Impossible, Indeed (050506)

For those familiar with J.J. Abrams’s work on Alias, almost every scene and/or character in Tom Cruise’s latest installment to the Mission: Impossible series is reminiscent of, well, almost every scene and/or character in an episode of Alias. Don’t get me wrong, I loved every minute of M:I 3, it’s just that having gone through four seasons of Jennifer Garner’s spy series, the movie no longer held any surprises for me; I’ve already guessed who the REAL bad guy was even before halfway through the movie.
Let me see: first, the characters are somewhat clones of Alias personages. There is the overbearing department head (Lawrence Fishburne) of a clandestine government organization who ooze with enough arrogance that viewers would have no difficulty doubting his real intentions; he acts as if he is always concealing something. There’s the stuttering techie-stuck-in-a-lab guy (ala Alias’s Marshall Flenkman), hell, even agent Eric Weiss (Greg Gunberg in real life and a close friend of Abrams) makes a cameo appearance during the engagement party of Ethan and Julia. He sticks out like the proverbial sore thumb from among the revelers not only because of his corpulence, but because of his very familiar face as Vaughn and Sydney’s fellow agent and close friend.
As for the story, it offers nothing new from any of the episodes of the Jennifer Garner starrer. As I’ve mentioned earlier, Alias fans would have no difficulty guessing who really is pulling the strings. I suspect Abrams worked with a script for an Alias episode and just changed a few elements: you have a gorgeous agent (substitute Cruise for Garner) working for a covert government agency (substitute the NSA’s Impossible Missions Force for SD-6 or APO). The agent shares office space with duplicitous agents or heads working from the inside against the agency’s very mission (think Arvin Sloane and Jack Bristow, and SD-6). Add to the mix a ruthless villain obsessed with retrieving a mysterious object (replace Rambaldi’s artifacts with the “rabbit’s foot”) and the formula is complete.
Even the action scenes and the high tech gadgetry are not enough to redeem the movie from such a comparison. There's nothing in the movie that has not yet been featured in Alias. Deception through high tech facial reconfiguration? Can't fool me there. Gut wrenching and discomfort inducing brawls and torture methods? Ho-hum. Visual and aural overload of explosions, vehicle crashes and torrents of gunfire? "not with a bang but with a whimper."
For the avid (rabid?) Alias fan, M:I 3 would feel like nothing but an episode of the series. In the end, the title could very well refer to Abrams’s efforts in this movie: M:I 3 is just an amped up Alias on steroids and adrenaline overdose, not to mention sex change.

TIRVIA ALERT: Did you know that Abrams was approached to write the script for the then-untitled Superman movie? In his script, he opted to have Superman as as totally enigmatic alien with no memory of Krypton whatsoever, and Lex friggin' Luthor as a CIA agent! Thank the heavens for Bryan Singer and company, then.

2006-05-24T12:26:00.000+08:00

TANGNANIYONGLAHAT

Okay, I know, hindi ito ang nararapat na entry isang araw bago ako umalis palabas ng Pinas. Hindi ko lang kasi talaga maiwasang mairita sa tuwing nagbibiyahe ako saan man sa bansa (lalo na yung biyaheng Rizal-QC at pabalik) dahil sa dami ng mga nagkalat na streamer at tarpaulin, starring your friggin' politicians. Tama na ang pananahimik, kailangan nang ilabas ang nararamdaman.

Mula sa mga pagbati ng Mother's Day, Congratulations, Merry Christmas, Happy Fiesta, at kung ano-ano pa hanggang sa pag-aanunsiyo na sila ang may pakana ng pagpapasemento, pagpapailaw, pagpapaaspalto, pagpapatayo ng kung ano ano sa lunsod na PARA BANG SARILI NILANG PERA ANG GINASTA, tadtad ang lungsod ng mga paalala hindi ng pagtatrabaho ng mga lintik na politikong ito, kundi kung paano nilang ginagastos sa mga walang kuwentang bagay ang pera ng bayan. Tangna, nadagdagan ba ang budget ng mga ina o nailigtas ba sila sa pang-aabuso ng kanilang mga asawa sa pagbati nila ng "Happy Mother's Day"? Nabigyan ba nila ng trabaho (mga college students, duh) o pangmatrikula (elementary at high school students, double duh) ang mga binati nila ng "Congratulations, Graduates"? Nakadama ba ng kahit kaunting ginhawa ang mga mamamayang hirap na hirap makahanap ng pagkain sa araw-araw sa pagbati ng mga politiko ng "Merry Christmas"? Naging maayos ba ang traffic dahil sa pagpapabakbak, pagpapasemento o pagpapaaspalto nila ng iba't ibang ESKINITA o MINOR thoroughfare?

Ramdam na ramdam na election fever is in the air dahil sa pagdami ng mga tarpaulin sa lungsod. Hindi lang iyon, dumarami rin ang mga lansangang BINUBUNGKAL kahit walang sira para ipasemento o ipa-aspalto uli. Tingnan na lamang ang nangyayari ngayon sa QC: Dati, okay na si Mayor na magpaskil ng mga anunsiyong mukha at pangalan lang niya ang bida; ngayon, may kasama nang pangalan ng LAHAT ng mga councilor na hindi naman mahirap paghinalaang tatakbo kasama niya sa ilalim ng iisang partido. At nakapaskil ang mga ito sa iba't ibang kalsadang pinagbababakbak na akala mo lumipat na ng mining operation sa lungsod ang mga kompanya ng pagmimina sa probinsiya. Saan ka pa, hindi ba? Magkano kaya ang ginastos para sa mga nabanggit na tarpaulin, gayundin sa pagsira ng mga lansangang napakikinabangan pa naman sana? Baka ilang bata rin ang nabigyan ng scholarship, o kahit isang pamilya sa squatter's area ang nabigyan ng disenteng tirahan sa isang disenteng relocation site.Posible ring nakapagpatayo ng ilang karagdagang kuwarto sa mga public school, o kahit paano napagbuti ang serbisyo sa ilan sa mga barangay health center.

TANGNANIYONGLAHAT. Yan, yan ang gusto kong ilagay sa mga tarpaulin at ipaskil sa iba't ibang lugar. Yan ang mensaheng dapat mabasa ng mga lintik na politikong ito na mahilig sa mga false felicitation. The same goes for YOU too, you squatter. Itigil na ang pagpapaskil tungkol sa " _ _ _ Cares" at ng "This is where your E-Vat goes." Kung talagang nagmamalasakit ka (in the first place, hindi nga rin pala malinaw kung SINO o ANO ang pinagmamalasakitan mo kaya nakalulusot ka pa), ipapatatapyas mo nang bahagya ang kapal ng iyong mukha, bababa ka at magpapatawag ng snap election. At hindi mo na kami maloloko sa kung saan talaga napupunta ang nalilikom na buwis. Kung gaanong ang kakapal ng mukha niyong mga politiko, ganun din kalalalim ang mga bulsa niyo't kaloob-looban na nangangailangan ng konsensiya't kaluluwa.

TANGNANIYONGLAHAT. Really, TANGNANIYONGLAHAT.

(ayan, at lease magaan-gaan ang pakiramdam ko bago bumiyahe. Astig.)

2006-05-24T12:09:00.000+08:00

Terror pala, ha

Ngayong tapos na ang summer class (at least para sa Fil 12 class ko), nais ko lang magsabi ng SALAMAT sa mga estudyante kong nakasama mula Abril hanggang Mayo. Nakapapagod man ang araw-araw na pagtuturo mula 9 am hanggang 430 pm, ang walang-hanggang consultation para sa mga papel, ang pagmamadaling makapagwasto at makapagbalik ng mga papel, ang ilang hakbang na kailangang gawin upang pumunta sa mga klaseng nasa magkakaibang gusali at palapag sa init o lamig man ng panahon, sulit naman ang lahat dahil sa impormasyon at tawanang pinagsaluhan natin sa bawat pagkikita. Sana naging sapat ang mga natutuhan natin mula sa isa't isa para sa mga susunod pang hamon ng buhay sa akademya na ating haharapin.

NAGPAPASALAMAT din ako kina Mathew, Chris at Spyke, mga minor in Capilos Studies (9 units na kasi kaming nagsama), dahil sa regalong ibinigay nila kahapon. Matapos ang 3-430 class ko, naghintay pa sila upang ibigay lang sa akin ang 2 DVD ng Golden Boy na anime, at isang CD na nang buksan ko, naglalaman ng mga kanta mula sa mga artist na inilista ko sa Friendster profile!!! Ang balak pa nga nila, irerecord daw sana nila ang "Gloria" kaya lang wala silang nahagilap na minus one ng "Narda." Maraming salamat talaga sa inyong pagsusumikap, kahit pa kabilang kayo sa mga klaseng nakaranas na matawag ni The Game na mga "zombie," "jabroni," "pangit," at masabihan ng "bumili muna kayo ng iodized salt." Muli, maraming maraming salamat. Astig!

Lastly, SALAMAT din sa mga naging estudyante ko ilang sem na o taon ang nakalipas subalit laging may handang ngiti at pagbati sa tuwing nakikita ako. Again, nakapapagod man ang 12 units ng pagtuturo para sa summer classes, naiibsan ang lahat ng pagod sa tuwing may tatawag ng pangalan ko, ngingiti, babati, mangungumusta, magbibiro, at kung ano-ano pang pagpapaalala sa akin na kahit paano, may mga estudyante rin naman palang nakaaalala sa kanilang mga guro. Para naman dun sa mga nagta-Tupperware lang sa pagbati o pagngiti (madali namang malaman, di ba?), SALAMAT din dahil kahit ilang segundo, naisip mong karapat-dapat akong pag-aksayahan ng iyong huwad na ngiti o pagbati.

Hanggang dito na lang muna, lilipad muna si The King of Kings sa Singapore para magpakitang gilas.

2006-05-11T19:55:00.000+08:00

BUHAY PA AKO

Sa mga nagtitiyagang bumisita, sorry walang update. busy sa araw-araw, 9 AM-430 PM na turo, paghahanda para sa pagpunta sa Singapore for a conference, at ilan pang mga bagay. honest, kapag naayos na ang lahat, tuloy muli ang ating awitan hanggang si Gloria'y tamaan. this i swear.

2006-04-07T11:26:00.000+08:00

N for Novelty

Heto ang latest obra ni Maestro of Mayhem, ang "Gloria" (adapted from Kamikazee's "Narda"). Just think of The Game as Lito Camo with social awareness.

“Gloria”

Tila si Marcos kung umasta
Lumikha ng panic kami’y napatigil
Sa polisiyang nababalot ng hiwaga

Napapansin mo ba dami ng aming protesta
Ayaw na namin sa iyo
May pag-asa bang bumaba ka na?

Awit na nananawagan
Sana naman iyong pakinggan
Krisis na politikal
Sa patama na lang idaraan

Nagdarasal sa langit, dito sa lupa nagagalit
Parang awa mo na
Baba ka na Gloria

Ang malas nga naman namin
Ikaw kasi ang nagli-lead
Kung ako sa iyo
Bababa na lang ako

Napapansin mo ba dami ng aming protesta
Ayaw na namin sa iyo
May pag-asa bang bumaba ka na?

Awit na nananawagan
Sana naman iyong pakinggan
Krisis na politikal
Sa patama na lang idaraan

Nagdarasal sa langit, dito sa lupa nagagalit
Parang awa mo na
Baba ka na Gloria

Maglunsad kaya kami ng gulo
Para lang iyong pakinggan?
Ito ang tanging paraan
Para lumayas ka

Gagawin kaya, sa kapal ng iyong mukha
Kung yumayaman nga naman
May pag-asa bang lalayas ka pa?

Awit na nananawagan
Sana naman iyong pakinggan
Krisis na politikal
Sa patama na lang idaraan

Nagdarasal sa langit, dito sa lupa nagagalit
Parang awa mo na
Baba ka na Gloria

Ang balak ko sa susunod, "Salot" (from the BEP's "Bebot").

2006-04-06T21:43:00.000+08:00

Samutsari (The Petiks edition)

1. Palanca season once again... sa akin ibinilin ang mga entry form para sa nabanggit na kompetisyon. Gusto kong kumuha at magtangkang magpasa, ang problema wala pa akong nagagawang lahok. Ang pinagtutuunan ko ng pansin? Pagre-revise ng mga lyrics ng mga sikat na kanta para maging bagay sa kasalukuyang kalagayan ng bansa. Pagkatapos ng aking "Praning," nakagawa naman ako ng "Gloria," halaw mula sa "Narda" ng Kamikazee. Abangan niyo na lang ang titik ng nasabing awit.

2. Sana isang genre sa Palanca ang ganitong uri ng gawain. Hindi naman sa sinasabi kong mananalo ako, pero at least marami akong mailalahok.

3. Hanggang dito na lang muna, may pinaghahandaan kasi akong dalawang malaking kumperensiya, isa dito sa bansa at ang isa naman sa labas. BTW, sa wakas magiging published na rin si The Game matapos ang international conference na binanggit ko. Saka na ang kuwento, baka mausog kumbaga sa baby. Natalo man ako ni John Cena sa Wrestlemania, The King of Kings goes back on his throne Big Time! Time to play The Game.

Later, peeps.

2006-03-24T11:08:00.000+08:00

030906

*Stealth Bummers, or Off the Radar*
(highlight from * to * to view the title. Trust me, may dahilan)

Sa akademya, may kasabihang “publish or perish.” Ayon naman sa isang matandang kasabihan (Chinese yata), kabilang ang “write a book” sa mga payo kung paanong matatamo ng isang indibidwal ang immortality. Nang matanggap ako sa Ateneo, halos ako lang pala ang karaniwang tao sa faculty; karamihan kasi, kung hindi lahat ng mga kasamahan ko, mga imortal na kung publikasyon at mga parangal ang pag-uusapan. Ang last time ko kasing naranasang mapublish ay nung elementary pa, dahil kasama ako sa staff ng school organ namin. Ang bad trip lang, hindi inilalagay ang pangalan ko sa byline! Para naman sa mga editorial cartoon at comic strip na ginawa ko, idinodrowing muli ng adviser namin bago i-publish. Kahit pa pangalan ko ang nakalagay, eh di parang hindi rin ako ang may gawa.

Sikat din ang mga co-faculty ko sa labas at loob ng Ateneo. Dahil dito, hindi maiwasang makadama ako ng “inferiority complex” (yup, maging si The Game, kahit napaka-unlikely, nakadarama rin nito paminsan-minsan) sa tuwing nakakasama ko sila mula sa isang simpleng handaan sa pamantasan, hanggang sa paglalakad-lakad sa campus patungo man sa cafeteria o pauwi na. Marahil nagtataka pa rin sila kung bakit tatlong taon na ako sa department, bihira pa rin akong nagsasasama sa kanila; hindi sa suplado ako, naiilang lang talaga. Halimbawa kasi, kasama nila akong naglalakad sa campus; sa tuwing may makikita silang dean o yung VP mismo o kung sino mang faculty ng ibang department, kilala agad sila at napakainit ng pagbati sa kanila, yun bang ang dating tila bagong pahid na liniment sa nananakit na kalamnan. “Hi Beni.” “Hello, Egay. “Uy, Mike, kumusta?” “Nice to see you, Vim, Jema.” Etc, etc, etc, ad infinitum. Para kasing sila lang yung tao ba. Hindi ako napapansin, maliban na lang siguro kung naghubad ako sa harap nila. (On second thought, baka hindi pa rin). Feeling ko isa akong multo o maligno, nakikisalamuha sa tao pero hindi naman, o bihirang, nakikita. Or for the more high tech approach, ang lupit ng stealth technology ng suot kong camouflage outfit; I don’t show up on any radar at all. Tiyak na kaiinggitan ako ni Q (he of the “James Bond” movie series fame) at ni Marshall (The resident techie guy of the TV show “Alias”).

Kahit pa ipakilala ako ng mga kasamahan ko sa kanilang mga kabatian, hindi naman naaalala ang pangalan ko. Halimbawa na lang, yung dean mismo namin. Ilang beses ko na siyang nakakasalubong at siyempre bumabati ako. May mga pagkakataong tinititigan niya ako nang matagal, siguro nagtataka kung sino ako at bakit ko siya kilala. Minsan naman, tango lang ang kanyang tugon. Madalas namang ngingiti lang siya nang bahagya at magpapatuloy na sa kanyang paglalakad, tila ba aksaya ng ilang segundo yung sandaling pagkilala sa pagmamagandang loob ko. Astig. May isang guro naman na ilang beses na akong nakapagpakilala mismo dati personally dahil kaibigan siya ng dati kong teacher sa UST, ang tawag sa akin hanggang ngayon, “Kulas.”

Kahapon, dumalo kami ni Yol sa Loyola Schools Publication Awards. Sa nasabing handaan, pinarangalan ang mga faculty member na nakapag-publish ng iba’t ibang artikulo sa mga scholarly journal, o ng mga aklat. Binigyang pagkilala rin maging ang mga nakatanggap ng research grant mula sa Loyola Schools. Last year, kuwento ni Yol, pumunta siya at napansin niyang siya lang pala ang walang nai-publish dun sa mga dumalo. This year, napag-isipan kong dumalo rin kahit wala pa akong naipa-publish na artikulo, hindi para samahan si Yol, kundi para magkaroon din ako ng ideya kung paano ba ang kalakaran pagdating ng panahong isa na ako sa pararangalan (oo na, aaminin ko na. Dahil din sa pagkain; balita ko masarap daw ang inihahain sa nabanggit na event).

Sumabay kami sa mga co-faculty namin papunta dun sa CTC-201. Nang mga oras na yun, marahil nanabik silang lahat sa premyong makakamit nila (or, puwede ring ang nasa isip nila, “na naman” kasi sobrang sanay na silang tumanggap ng premyo at pagkilala para sa kanilang mga gawa); ako naman, isang bagay lang ang iniisip ko nang mga oras na yun: masarap nga kaya ang mga pagkaing inihanda?

Pagdating sa kuwarto, puno na ang isang roundtable kaya sa katabing mesa na lang kami umupo; pinagitnaan namin ni Yol si Ma’am Beni. Okay, so kuwentuhan ang nangyari (maiiwasan ba ito sa tuwing kasama ang mother figure namin sa Kagawaran?) habang tinatawag ang mga awardee mula sa ibang Kagawaran. Nagbilang din si Ma’am kung ilang guro ba ang pararangalan sa ibang mga department, dahil aniya, sa department namin yung pinakamaraming tatanggap ng pagkilala. Ilang ulit din kaming napalingon sa likod dahil sa ingay sa isang mesa, tila ba pag-aalburuto ng water pump habang hinihigop nito ang kakaunting tubig sa mga tubo dulot ng kakulangan ng rasyon. Si ma’am ang nagsabing iyon pala ang choco fondue. (Okay, tao lang. Malay ko ba? Ni hindi ko nga napanood ang “Charlie and the Chocolate Factory,” maging ang original nito.)

Dumating na ang oras para kilalanin ang mga magaling naming co-faculty. Isa-isa silang tinawag. Tumayo sila at nagpunta sa harap. Ang naiwan lang na nakaupo sa puwesto namin, si Yol. Yup, kinailangan ko ring tumayo, kaya lang hindi para tumanggap ng award kundi para kunan ng litrato ang mga co-faculty ko na nakatanggap ng pagkilala.

Ilang sandali pagkabalik nila sa mesa namin, nagsimula na rin ang kainan. Suffice it to say, naging sapat ang lasa ng mga handa para maibsan kahit paano ang inferiority complex ko. Marahil si Yol na ang may pinaka-tumpak na paglalarawan sa dami at kalidad ng pagkain noong gabing iyon, nang kanyang sambitin habang kumakain, “feeling ko ang yaman ko.”

Hindi ko man kinailangang tumayo para tumanggap ng award, sinulit ko na lang sa pagtayo para kumuha ng ilang serving. Matapos ang mabigat-bigat na hapunan, nag-ilang ulit akong nagpabalik-balik dun sa choco fondue. Dahil hindi ko siya kilala dati, I took time to know it better, with the help of a few marshmallows and strawberry slices. Astig. Feeling ko tuloy noon, isa ako dun sa mga batang isinama ni Willy Wonka sa kanyang Chocolate Factory.

Habang kumakain ako ng dessert, umupo sa tabi ko si Doc Leo, ang dean namin, at nakipagkuwentuhan siya kay Ma’am Beni tungkol sa mga bagay-bagay. Eventually napadpad ang usapan sa pamamasyal sa ibang lugar (take note, bansa at hindi probinsiya sa Filipinas ang kanilang topic). Nabanggit ni Doc Leo na balak niyang pumunta sa Greece this summer, at si Ma’am Beni naman nai-suggest ang Russia. Sa pagbanggit pa lang ni Doc ng plano niya, muntik ko nang maibuga ang iniinom kong tubig dahil sa pagpigil sa tawa! Sige pa rin sila sa pagkukuwentuhan habang kami naman ni Yol, nagngingitian na lang. Nang mga sandaling iyon kasi, invisible na naman kami, tila wala kami dun sa mesa kasama nila; para bang nasa Greece o Russia kami sa layo.

Pabalik sa department, tawa na naman kami nang tawa sa mga nangyari. Kanya-kanya kaming hirit laban sa bawat isa, na kesyo hindi kami sikat at hindi kami published. Si Yol ang palusot niya part-time siya kaya hindi naman ganon kabigat ang kahingiang makapag-publish. Pucha, talo ako dun ah. Sabi ko na lang, first year ko pa lang naman bilang full-time faculty; hahabol pa ako eventually. Matapos ang gabing iyon, lagi na kaming naghihiritan tungkol sa aming “unpublished status.” Sa tuwing may pinupunang writer o article, “Ang yabang mo. Published ka ba?” Sa tuwing may pinagtatawanang tao, “Ang yabang mo. Published ka ba?” Sa tuwing lalaitin ang isang programa sa TV o maging ang lasa ng pagkain sa cafeteria, “Ang yabang mo. Published ka ba?”

Since then, it has become a running joke for us. And as they always say, jokes are always half-meant.

2006-03-16T09:06:00.000+08:00

Samutsari (the post-PP 1017 edition)

1. Ayon sa isang kasabihan, alam ng isang magaling na mandirigma kung kailan ipagpapatuloy ang laban, o kung kailan mas mahalagang lumisan. Mabuti naman at binawi na ni GMA ang kanyang PP 1017 (nakapagtataka para sa kanya na magpalabas ng isang “Presidential Proclamation” gayong hindi pa nga nareresolba ang legitimacy ng kanyang pamamahala. Hmmm…); ngayon, puwede ko nang ipagpatuloy ang aking pagpuna sa mga mali sa kanyang pamamahala. At least bawas ang kabang ma-“inciting to sedition” ako dahil sa mga pinagsususulat ko. Bukod pa rito, hindi naman ako “well-known blogger” para magsilbing banta sa pamahalaan.

2. Nang minsang kumakain kami ni Yol sa caf, nakita ko yung issue ng “Newsweek” yata yun tungkol sa crackdown ng Chinese government sa mga blogger na lumalaban sa pamahalaan. Sa isang pahina, may picture yung isang lalaking blogger, at nasa baba ng larawan niya ang caption na siya ay isang “well-known blogger.” Nagsilbing palaisipan at joke sa amin ni Yol kung paano ba maituturing na “well-known blogger” ang isang, well, blogger. Sa dami ba ng nagko-comment sa kanyang entry? Sa dami ba ng kanyang mga naisulat o sa dalas niyang mag-update? Eh kahit sino puwedeng ipakilala ang sarili bilang sikat na blogger. Suffice it to say, maghapon niya malamang na nakagat ang kanyang dila nang araw na iyon.

3. Going back to my favorite topic. Hindi maipagkakailang sikat na sikat ang “Pinoy Big Brother.” Dahil dito, naglipana ang mga pirated na gamit base sa nasabing programa, mula sa mga DVD at VCD hanggang sa mga shirt na may logo ng programa. Dahil dito, nagbabala ang ABS-CBN at Endemol laban sa paggawa at pagtangkilik sa mga nabanggit na produkto. Eh magaling ang Pinoy, kaya pati ang PBB ay nagamit na bilang paraan ng protesta (John Fiske would be very proud). Maraming t-shirt na akong nakita na ang design na nakalagay, “GMA Pinoy Big Problem.” Baka mag-tag team eventually ang ABS at si GMA laban sa mga ganitong produkto, GMA with her usual anti-sedition tactics and ABS with their copyright infringement issue. Speaking of GMA as the “Pinoy Big Problem,” kung sa “PBB” laging inaabangan ang “eviction night,” gayon din ang pag-antabay ng Pinoy sa eviction niya which is long overdue. Kailan nga kaya?

4. Marami ang gustong magtiis na lamang kay GMA dahil anila, wala namang matinong papalit kung sakaling siya’y mapatalsik. Sa ganitong punto, mainam nating pag-isipan ang pahayag ni V, ang pangunahing tauhan sa pelikulang “V for Vendetta” nang tanungin siya ni Evey tungkol sa ibubunga ng nais niyang ilunsad na rebolusyon: “There’s no certainty, only opportunity.”

5. Bago ako ma-PP 1017 and/or General Order # 5 dahil sa nauna kong binanggit, break muna tayo. Joke na muna ang ibabahagi ko, and take note, nakuha ko lang ito sa text at hindi ako ang pasimuno, and it goes a little something like this:

“Sabi nila, suwerte raw kung may duwende sa bahay. Eh bakit sa Malacañang may duwende na, mahirap pa rin ang ‘Pinas?”

6. Nakakatawa ang dahilan sa pagdeklara noon ng State of National Emergency: may conspiracy raw sa pagitan ng oposisyon, militar at civil society para sa layuning destabilisasyon. Hello, buwang na bang talaga si “you-know-who”? Hindi ba’t ganung-ganun ang ginawa NIYA dati kay Erap, na lihim SIYANG nakipag-negosasyon sa mga kapwa NIYA sa oposisyon, militar at civil society para mapatalsik si wristband sa puwesto? Mabuti pa nga nung panahon ni Erap (not that I’m extolling his virtue, kung mayroon man, but I just have to give him credit kahit paano) nakapag-Edsa Dos pa tayo para lang mailuklok SIYA sa puwesto, eh SIYA, sa paggunita pa man din ng bansa sa unang People Power Revolution, ano ang ginawa NIYA? Astig talaga! Takot SIYA sa sarili NIYANG anino o multo; ayaw NIYANG maranasan ang pagtataksil na ginawa NIYA noon.

7. Dahil diyan, may alay akong awitin, halaw mula sa “Noypi” ng Bamboo. Ang pamagat “Praning,” and it goes a little something like this:

Tingnan mo, ang ‘yong paligid
Maraming nagrarally
Sa hirap ng buhay.
Kay rami naming problema,
Nakuha mo pang ngumiti,
Kapalmuks ka, astig.

Saan ka man naroroon
Wag kang matatakot
May power ang pulis
Dahil sa 1017!

“Hoy, Praning ako!
May duda aking loob
May kaba sa puso ko!
Hoy, Praning ako!
May kaba sa puso ko!”

Tinawagan ko si Garci
Nagbayad sa mga tao,
Makuha ko lang
Hinahangad kong boto
Ilang beses na kong muntikang mabuking
Pero alam kong gagawin
Kaya di kailangang umamin

Sabi nila nandaya raw ako
Pero sabi ko naman, ingat ka sedisyon yan!

“Hoy, Praning ako!
May duda aking loob
May kaba sa puso ko!
Hoy, Praning ako!
May kaba sa puso ko!”

Dinig mo ba ang sigaw ng bayan mo:
“Umalis ka na sa iyong puwesto!”

“Hoy, Praning ako!
May duda aking loob
May kaba sa puso ko!
Hoy, Praning ako!
May kaba sa puso ko!”

(Repeat hanggang tamaan ang dapat tamaan)

8. Matapos “mapigil” ang banta ng destabilisasyon na kasasangkutan umano ng militar, nagpahayag ang Palasyo na handa raw silang makipag-usap sa mga sundalo hinggil sa mga hinaing nila. Heto na naman po kami, dialogue na naman ang hinihingi. Hindi ba’t may naganap nang mga pag-uusap dati nang maresolba ang Oakwood Mutiny? May nangyari ba sa mga hinaing ng mga sundalong Magdalo? Ang mahirap kasi sa ating mga opisyal, magaling sa dada pero kulang na kulang sa gawa. Para bang uunlad ang bansa sa kanilang kasasalita. Tangna talaga, huo. Bakit kasi hindi pa remedyuhan ang mga inirereklamo o inireklamo na para wala nang pag-usapan pa?

9. May isa pang magandang punto si V sa nabanggit na pelikula. Aniya, sila rin mismong mga mamamayan ang may sala kaya napasailalim sa isang totalitarian rule ang kanilang bansa. Wala kasi silang ginawang hakbang para pigilan ang ascension sa kapangyarihan ng mapang-abusong pinuno. Ganun din tayo sa ating bansa, lalo na ang mga taong nananawagang “Let’s move on” at nagsasabing “GMA cheated, so what?” Patuloy na magpipista ang mga ganid sa kapangyarihan hanggang walang ginagawa ang mamamayan.

10. Quotable quotes from Madam herself: “I’m the best person to lead this country.” To WHERE, may we ask? To Hell? That seems to be the case nowadays. Which reminds me of another joke (again, sa text ko nakuha at hindi ako ang pasimuno) that goes a little something like this:

“A man dies and St. Peter asks him about his origins. When the man replies that he hails from the Philippines, St. Peter says: You may now enter heaven. You’ve been in hell long enough!”

11. Another quotable quote: “It is God’s plan that I am here.” Uhmm, ma’am, last time I checked it was clearly indicated in the Second Commandment that we are not supposed to take God’s name in vain. Perhaps if you said “Lord” instead of “God,” it would have been more acceptable, since there’s the “Lord of Darkness” to speak of, to whom you were obviously referring in your statement. Next time, be more specific, okay?

OR we may look at it from another angle. Perhaps you really were heaven sent, not as a blessing but as punishment for all the sins Filipinos have committed throughout the years. Hell, I’ll take you anytime instead of the more apocalyptic, ala-“Sodom and Gomorrah” and “The Day after Tomorrow” types of punishment the Man Upstairs is capable of dispensing. Given this perspective perhaps we can really thank Him for having you as this country’s “leader.”

12. Sa pagtatapos ng entry na ito, muli kong ipa-plug ang pelikulang “V for Vendetta.” Hindi man ito kasing ganda ng graphic novel ni Alan Moore, just the same may iniaalay itong mga bagong ideya hinggil sa pagbabago. Baka ito ang maging susi sa ating pagkamulat sa mga kahunghangang pinaggagagawa ng iilan sa ating bansa, para lamang sa kanilang kapakinabangan. Ayon nga kay V, “people should not be afraid of their government… governments should be afraid of their people.”

Nais ko ring pasalamatan ang aking mga sponsor, gaya ng Rexona extreme protection for men, Splash hairstyling gel, Clinique Happy for Men, WWE authentic shirts, atbp. Gusto ko ring pasalamatan ang mga minamahal ko sa buhay at ang mga manunulat na hinahangaan ko gaya nina Conrado de Quiros at Randy David; dahil sa kanila, hindi ako nawawalan ng pag-asang may patutunguhan pa ang bansa natin bukod sa impiyernong kinasasadlakan nito ngayon. May pag-asa pa basta mayroon tayong gagawin.

2006-03-14T09:09:00.000+08:00

V is for Wednesday

Wala lang, excited lang ako masyado sa "V for Vendetta" para bukas. Tandaan, showing na ang nasabing pelikula bukas. Nood na.

BTW, ganda sana ng sinasabi sa wallpaper na ito, mula sa website ng DC Comics. "Ideas are bulletproof." Too bad the people who express ideas are not.

2006-03-07T09:30:00.000+08:00

Pengeng raket... please?

Baka naman kailangan niyo ang serbisyo ko, pahingi naman ng raket diyan oh. please? (marunong din akong sumayaw, at may costume ako ni Batman, if you're into these things)

2006-03-04T10:50:00.000+08:00

Sta. Lucia Smackdown!

VENUE: Sta. Lucia East Grand Mall in Cainta, Rizal: the way between the old building along Marcos highway to the new one, along Felix (formerly Imelda) Avenue
DATE: March 03 2006
TIME: 7:00 PM

Ladies and Gentlemen, boys and girls, children of all ages, Sta. Lucia mall together with Infidelity Productions, shamefully bring to you the grudge match between Hell hath or Double H*(short for “Hell hath no fury than a woman betrayed”) and her philandering husband, Don Juan* with his paramour, Morgana*. This fight is a no disqualification bout; both combatants are allowed to use whatever technique or weapon in trying to maim one another. I’m your host for this evening, Quinito Kintanar, and I’ll give you a blow-by-blow account of this impromptu bout. As ring announcer Michael Buffer would say, or rather shout, “Leeeeeeet's get ready to rumbleeeee!”

DJ and Morgana are strolling in the mall, oblivious to their surroundings. They would have remained in their blissful surrender to one another’s presence if not for the howls of madness coming from a distance. Suddenly, Double H ambushes DJ from behind with a flurry of lefts and rights! Oh my God!!! Double H repeatedly slams her fists in the face of the stunned DJ! I would never want to be in DJ’s shoes right now! DJ tries to dodge Double H’s blows, but her faux Louis Vuitton bag lands smack in his face and back! Hell hath shouts almost every known expletive in the dictionary as she unleashes her fury!

Moving on impulse, DJ moves in front of Morgana to spare her from Double H’s blows. He was unsuccessful, however, as the wronged woman pushes him aside and strikes Morgana with the same intensity as she did her unfaithful man! Holy sh*t! That scratch to the face surely hurts as hell, and will definitely leave a mark! Ooohhh! Look at that bag buckle hit Morgana’s lips! Boy oh boy, when this fight is over, DJ would certainly receive no goodnight kiss from this gal!

Ladies and gentlemen, Double H has been on the offensive since the start of this bout; so far, both DJ and Morgana have done nothing to retaliate! Is it because of guilt, having been caught in flagrante delicto, or are they both ashamed of striking back when in fact they have wronged Hell hath in the first place? Whatever their reasons are, they surely are the losers of this match even if a pin or a knockout has not yet been registered; they have suffered greatly with Hell hath’s arsenal of both physical and verbal assaults, of fists and expletives combined. In the audience’s opinions, they have lost this fight long before it has even started.

The crowd is surely enjoying this bout. Some have even placed bets on their respective picks. Just as the people are starting to thicken, something stirs from afar… sounds of hurried feet, followed by a frantic blowing of whistles. Could it be…? Holy crap! This match is to end in a no contest as the Sta. Lucia security guards burst from the crowd and apprehend the involved parties!!! With some semblance of peace restored, they instruct everyone, including yours truly, to immediately leave the area as the show is over. The people grumble as they reluctantly leave the improvised arena, discontented with the outcome.

The match is surely over, but the fight has only begun for Hell hath, Don Juan and Morgana. As the guards escort them away from our prying eyes, I have to declare Double H as the winner of this bout.

Join us again next time for another exciting impromptu match wherever it may erupt. Once again, I’m Quinito Kintanar, now signing off.

* Not their real names; c’mon, they have suffered enough humiliation fighting in public because of the man’s infidelity; do you think that they would have wanted to aggravate matters by informing the viewing public of their names? (“Hayop ka, Jose Pilar, 32, ng Cainta! Dalawang anak ang iniwan mo sa’kin, ngayon ipagpapalit mo lang ako sa kerida mong ‘yan! “Huminahon ka, Marietta Pilar, 31, ng Cainta! Mali ang iyong inaakala! Tama na, Marietta, tama na! Kaibigan ko lang si Eva, 23, ng Pandacan!”)

2006-02-27T14:06:00.000+08:00

Some Famous Peeps III

The Game with the Big Show. His name can also refer to what I call "American Arrogance" that we personally experienced during the meet and greet. May kuwento ako tungkol dito sa susunod na entry, together with the results of the 2 WWE House Show event last February 24 and 25.

2006-02-27T13:54:00.000+08:00

Some Famous Peeps (The SPECIAL Edition)

The Game during the "Meet and Greet WWE Superstars" event on February 24, 2006, at the Araneta Coliseum. Finally, The Game grants his autograph to the millions... and millions of fans clamoring for his John Hancock. Time to play THE GAME!

2006-02-20T12:57:00.000+08:00

Uso pa ba ang Harana? DWBR’s “Harana ng Puso”

In their hit single “Harana,” local band Parokya ni Edgar said it best in the first line, “uso pa ba ang harana?”. Indeed, with today’s airwaves saturated with foreign music from emo to rap, rock to hip-hop, RNB to soul, has the local music scene nothing to offer but novelty songs and rip offs of some obscure foreign songs from the past, save for the occasional good song or two that come as rarely as miracles in this country in desperate need of a single blessing?
Thankfully there’s Michael M. Coroza and the Mabuhay Singers to revive the moribund, if not already extinct tradition of singing the kundiman (defined by the CCP Encyclopedia of Philippine Arts as the “Philippines’s signature love song”) in different dialects through their program “Harana ng Puso” aired on Sundays, 8-9 pm on DWBR 104.3 FM.
Coroza needs no further introduction: he has won accolades for his poetry, and is currently teaching Filipino courses here in the Ateneo. Among his varied interests include translation, creative writing, literary criticism, and of course, kundiman. Not one to rest on his laurels, he has found time to host the program, in cooperation with Jeanette Job Coroza as executive producer and broadcast engineer Ditas Hermano, in addition to his involvements in various academic and cultural organizations. “Harana ng Puso” is a testament to his cause in preserving Filipino songs of yore from fading into obscurity.
As for the Mabuhay Singers, they have been around since 1958, when Manuel P. Villar, Sr. formed the group to record traditional, classic and other native Filipino songs. From 1958 to 1978, they have come up with 300 long playing albums, most of which are currently available on CD’s courtesy of Aquarius Records and Alpha Records.
The show is a welcome breather from the repertoire of so-called hits played by radio stations today. You can compare it to the “hit” TV show (relatively speaking, of course) airing on an obscure UHF channel, hosted by an alumnus of Kuya Germs’ “That’s Entertainment”; it is considered by some as the alternative viewing to today’s fad of fantaseryes and Koreanovelas. Like the TV show, “Harana” might seem “baduy” or “old school” for today’s “modern” and “discriminating” taste, but it will be too late before you come to that assessment; it grows on you that you’re hooked before you even know it.
Their initial broadcast last February 5, 2006 is a clear indication that classic (it is a much appropriate term than “old”) Filipino music is no longer limited to the AM band. It was a risk on Coroza and company’s part to venture into the twilight zone known as the FM band, populated by controversial pop princesses and flamboyant rock star idols, licentious hip-hop gangstas and boy bands that have nothing to offer but their looks, considering that the materials they play on air are anything but contemporary and appealing to today’s mostly young listeners. And yet the show is surely gaining a following, as evidenced by the growing number of “texters” or listeners Coroza greets on-air since their first broadcast; the show’s growing fan base more than makes up for its lack of sponsors.
In addition to the growing number of fans, several guests of note have graced the show on different occasions: in its second offering last February 12, Ruth Elynia Mabanglo, one of the top Filipina writers around, recited her signature poem “Kung Ibig mo akong Makilala,” while on February 19, Stella Cristobal-Arenas, a young soprano and the daughter of respected writer Adrian Cristobal, sang Jose Estella’s “Maya” and Nicanor Abelardo’s “Mutya ng Pasig.”
For the indefatigable Mabuhay Singers (currently comprised of renowned members such as Cely Bautista, Carmen Camacho, Raye Lucero, Peping de Leon, Eddie Suarez and Marlon Marifosque), “Harana ng Puso” is a testament to their longevity; they have successfully crossed over from the age of the LP’s to today’s world of CD’s and iPod’s. Like the songs they perform, the Singers defy age not only with their talent, but also with their wit, candor and quick banter. Today’s singers and songwriters definitely have a lot of things to learn from their predecessors.
In addition, what makes the show interesting are the background information on the songs as provided by Coroza before or after the Singers’ performance. He also maintains a good rapport with the Singers (whom he fondly refers to using endearing terms such as “Mommy” and “Ka”) that the program should be required listening to today’s Joe’s, Rico Mambo’s, Chico’s and Delamar’s.
Overall, “Harana ng Puso” is definitely worth listening to. We should all heed a paraphrase of Coroza’s standard program opener, “Buksan ang radyo at nang di masiphayo, yaring handog namin, harana ng puso.” J.E.Capilos (Kagawaran ng Filipino)

2006-02-17T16:22:00.000+08:00

Kunekdadats (The "Conspiracy Theory" edition)

(.) Hanggang ngayon, wala pa ring nakikitang solusyon sa mga problemang kinakaharap ng bansa (KUNG sakali ngang may balak ang mga kinauukulan na humanap ng mga remedyo) . Hindi pa nga nareresolba ang political crisis hinggil sa legitimacy ng pamumuno ng “presidente” niyong si GMA, patong-patong na suliranin na naman ang kinakaharap ng mga Filipino, pangunahin na ang RVAT at ang isinusulong na Cha-Cha para sa kapakinabangan ng mga buwitre sa pamahalaan.

(.) Ipinagmamalaki ng gobyerno ang halos linggo-linggong paglakas ng piso kontra sa dolyar. Ang mga remittance daw mula sa mga OFW ang isa sa mga maituturing na dahilan para rito.

(.) Ayon sa ilang survey na ginawa noong mga nakalipas na araw, halos nakararami sa mga Filipino ngayon ang hindi masaya sa mga nangyayari sa Filipinas. Wala na rin silang nakikitang magandang kinabukasang naghihintay para sa bansa.

(.) Maraming Filipino ngayon ang lumalabas ng bansa para humanap ng trabaho. Sa katunayan nga, maraming mga doktor ang nag-aaral para maging nurse at makapaglingkod sa mga banyaga.

(.) Noong nakaraang linggo, apat na senador ang nagpahayag ng kanilang pag-aalala sa patuloy na paglabas ng mga doktor mula sa bansa. Kung hindi raw ito mapipigilan, maaaring bumagsak ang health care system ng Filipinas sa loob lamang ng ilang taon.

2006-02-07T09:03:00.000+08:00

WAWA, WE (020406)

Nang ilunsad ni GMA ang kanyang programang "Tindahang Pinoy," iginiit niyang para raw iyon sa mga "poorest of the poor," na makikilala sa pamamagitan ng mga ID na sinlaki ng certificate of graduation ng elementary, mula sa mga lokal na pamahalaan. Isang hakbang daw ito para matiyak na ang mga labis na nangangailangan ang talagang makikinabang sa murang mga bilihin.

Ang sabi naman ng National Anti-Poor Commission, nahihirapan daw silang tukuyin kung sino talaga ang maaaring ituring na "poorest of the poor." Malamang-lamang lang ginawa nila ang nasabing pahayag habang nananatili sila sa loob ng kanilang mga komportableng opisina.

Sa nangyari noong Sabado, marahil nakita na ng NAPC ang kanilang hinahanap (Yun ay KUNG naghahanap nga sila).

Gaya ng binanggit ko na dati, hindi lang yung mga namatayan o yung mga napinsala, maging yung kanilang mga kamag-anak, ang biktima sa trahedyang naganap nung Sabado. Sila lang yung manipestasyon ng matagal na nating pagkatalo. As in LAHAT tayo, biktima, matagal na. Lahat tayo, talo sa game show na kilala sa tawag na "Pamahalaang Arroyo."

Aminado ako isa ako sa mga taong nakipagsiksikan sa EDSA DOS, gayon din ang bumoto kay GMA noong nakaraang eleksiyon, pero ngayon hindi ko inakalang pagsisisihan ko ang mga ginawa ko. Sa loob ba ng kanyang pamamahala, ano na ang napala ng bansa? Mula sa grand prize ng political crisis na kinakaharap ng bansa ngayon, ang mga minor prize gaya ng mga anomalous deals, issue ng corruption sa halos lahat ng sangay ng pamahalaan at issue sa jueteng at misused fertilizer funds, maging ang mga consolation prize na mga "Programang Pangtrabaho ni PGMA" (kuno) na street cleaners at ang naturang "Tindahang Pinoy," ano pa ba ang napala ng bansa mula sa kanyang pananatili sa Malacanang? (Don't count, madidisappoint ka lang) At ngayon, dinagdagan pa ang buwis na binabayaran natin. Kay bigat na nga ang magpakawala ng income tax na hindi man lang sumayad sa kamay ng empleyado, hindi pa malinaw kung paano talaga ginagastos ang mga naipong halaga. Ngayon, may dagdag pang bayarin na kailangang tiisin ng mga Filipino. Kulang ang salitang "pagpapahirap" para ilarawan ang ganitong uri ng patakaran.

May punto si Sen. Mar Roxas dati nang sabihin niyang walang dapat ipagbunyi ang Palasyo sa paglakas daw ng ekonomiya ng bansa dahil hindi naman ito nararamdaman ng ordinaryong mamamayan. Paano ba mauunawaan ng simpleng tao ang press release ng gobyerno na lumalakas ang ekonomiya at piso kung hindi naman napagbubuti, sa halip lalo pa ngang lumalala ang kanilang buhay sa araw-araw? And no, hindi laging nasa kanila ang sisi, na kesyo mga tamad naman ang mga ito, hindi naghahanap ng trabaho, atbp. In the first place, nasaan ang mga oportunidad para sa pagbabago? Isa pa, paanong makapagbubukas ng oportunidad sa mga hindi nakapagtapos sa mga eksklusibong paaralan at kolehiyo, kung hindi pa rin maayos-ayos (hanggang putanginang ngayon!) ang sistema ng pampublikong edukasyon sa bansa? May mga tiyak na hakbang bang ginagawa ang ating pamahalaan bukod sa pag-aaksaya ng panahon at pera kaaatupag sa Cha-Cha, na sila rin naman ang makikinabang taliwas sa kanilang pinangangalandakan?

Muli, mainam banggitin na hindi lang yung mga namatayan o yung mga napinsala, maging yung kanilang mga kamag-anak, ang biktima sa trahedyang naganap nung Sabado. Sila lang yung manipestasyon ng matagal na nating pagkatalo. As in LAHAT tayo, biktima, matagal na. Lahat tayo, talo sa game show na kilala sa tawag na "Pamahalaang Arroyo." Gaya ng mga game show na pinanonood natin sa TV, hindi tao ang naglalaro; tao ang nilalaro ng sistema. Parang tayo, sunod-sunuran sa mga taong hindi naman kapakanan ng nakararami ang iniintindi, kundi ang kanilang mga sarili.

Wawa, we? You can bet on it.

2006-02-03T12:56:00.000+08:00

V for Vendetta

Kailangan kaya sa ating bansa ng isang gaya ni V para magtino ang mga nasa poder ng kapangyarihan? Hmmm...

2006-02-02T13:40:00.000+08:00

"V for VAT"

Kahapon, Feb 1, ipinatupad na ng gobyerno ang pagpapataw ng 12% VAT sa maraming bagay at serbisyo. Kaliwa't kanan ang paliwanag ng mga hangal sa pamahalaan na hindi apektado ang presyo ng mga unprocessed na pagkain o mga agricultural at meat products. Bukod pa rito, hindi naman daw gaanong malaki ang ipagbabago ng presyo, dahil "negligible," "relative" at "minimal" lang naman daw ang epekto ng VAT sa presyo ng mga bilihin. Inatasan din ang DTI na magbantay sa mga pamilihan para maparusahan ang mga magsasamantalang negosyante.

Eh mga %&^*$(# pala sila eh. Hindi naman kataka-takang nagtaasan ang presyo ng lahat ng bilihin, direkta mang epekto ng VAT o hindi. "Negligible?" "Minimal?" "Relative?" Mula sa punto de bista ba ng karaniwang Filipino ang pamantayan ng mga opisyales sa paglalabas ng ganitong pahayag? Sadyang napaka-relatibo ng kanilang mga salita. Ganoon din kaya ang pakiramdam ng mga taong hirap na hirap mag-budget ng kinikita sa bawat sentimong itinataas ng mga bilihin at serbisyo? And magbabantay ang pamahalaan para maiwasan ang pananamantala ng mga negosyante? Sinong niloko nila? Eh nakapandadaya nga sa eleksiyon at natatakasan ng mga nakakulong mismo sa kampo ng pulis at militar ang gobyernong ito, paano kaya nilang magagawang magbantay laban sa ilegal na pagtataas ng presyo ng bilihin? Dito nga sa amin, lahat ng sari-sari store nagtaas na ng presyo, pinakamababa na ang singkuwenta sentimos. Ngayon, sino ang niloko ng pamahalaan?

Ano ang katwiran ng gobyerno para sa pagpapataw ng mas mataas na VAT? Para raw makalikom ng mas maraming pera para pambayad sa mga luho ng mga politiko, uhmmm, sa utang pala ng Filipinas, at sa pagpapatupad ng mga programa para sa ikauunlad ng buong bayan. Hindi naman natin kailangan ng mas maraming pera eh. Ang kailangan, epektibong pangongolekta ng buwis AT ang wastong paglalaan ng pera para sa iba't ibang proyekto. Bakit pa tinawag na "pamahalaan" ang pamahalaan kung hindi rin naman ito nangyayari?

2006-01-26T15:49:00.000+08:00

Kunekdadats (Thh Priated Eiidton)

(.) Sa mga operasyon ng Optical Media Board laban sa piracy, maraming pagawaan na rin ang kanilang nilusob, at kinumpiska ang mga replicating machine kasama ang mga pirated DVD, VCD at audio CD na tinatayang milyon-milyon ang halaga. Sa mga televised na pagsira sa mga nakumpiskang bagay, makikitang sinusunog o pinasasagasaan sa pison ang mga ito. Wala nang naririnig pang balita tungkol sa mga kinumpiska ring replicating machine.

(.) Ayon sa mga "eksperto," sadyang depektibo raw ang mga pirated disc kasi sobrang bilis ng replicating procedure at sadyang bara-bara ang pagkakagawa. Para sa mga nakapanood na ng pelikula o nakapakinig na ng musika sa tulong ng piracy, makikilala ang depektong ito sa pagiging hirap ng player na mabasa ang mga disc, o di kaya'y ang paulit-ulit na eksena (kung pelikula) o lyrics (kung musika). Para sa mga pelikula, kapansin-pansin din ang mga parisukat na lumalabas sa ilang piling tagpo, kaya nagmumukhang jigsaw puzzle ang nabanggit na eksena.

(.)Madalas akong bumili ng mga wrestling VCD na inilalabas ng Viva; madalas din akong bumabalik sa mga video store para magpapalit ng mas magandang kopya. Parati kasing may depekto ang naibibigay sa akin, gaya ng pixelation sa ilang piling tagpo at ang madalas na paghinto ng player sa pagbabasa ng mga nabanggit na VCD.

(.)Mura ang mga VCD ngayon. Ang mga dating P275 ang isa, mabibili na lamang sa halagang P100, pinakamababa na ang 2 for P100.

2006-01-25T12:30:00.000+08:00

Killer Filler

Ngayong panahon ng krisis, sadyang kapuri-puri si MVP (that's Manny V. Pangilinan to the uninitiated) at ang Smart network. Kamakailan lang, nakatanggap ako ng text na nagpapaalala sa aking nariyan ang Smart para padalhan ako ng tipid tips ngayong, well, panahon ng krisis. Kung may itetext lang akong keyword, makatatanggap na ako ng DAILY tipid tips sa halagang P2.50/message. Mabuti na lamang at nariyan ang isang kompanyang nagmamalasakit sa mga Pinoy, handang magbigay payo sa mga labis na nangangailangan. Astig.

2006-01-23T15:29:00.000+08:00

Some Famous Peeps II

Kapag sinusuwerte ka nga naman... nagpunta ako sa Gateway para makita nang personal si Mick Foley, may bonus pang sighting ni Miss International 05 Precious Quigaman. Dapat bang palampasin ang pagkakataon? : )

2006-01-23T15:26:00.000+08:00

Some Famous Peeps

The Game with the REAL wrestling god, Mick Foley! Sa tulong ni Julius and Maylene, nakilala ko si Mick nang personal noong linggo, January 22 (parang walang date yung picture ano?). Bukod sa pagpapapicture at pagpapapirma ng ilang WWE paraphernalia, nakipagkuwentuhan kami sa kanya nang ilang minuto rin. Siyempre bilang mga fanatic, alam namin ang tungkol sa buhay niya kaya kinumusta na rin namin ang kanyang pamilya, at pinuri ang kanyang writing and in-ring performance (mga sipsip!). Mukha namang natuwa siya't hindi kami ang mga ordinaryong fan na parang hangin kung mawala pagkatapos magpapirma o magpapicture. Sabi rin niya may blog siya sa WWE.com tuwing Miyerkules. Sana sa pamamagitan ng ipinakita namin, nabura ang masamang alaala ng kanyang "Wowwowee" experience with Willie's inanities.

2006-01-09T15:04:00.001+08:00

Sa Pagitan ng dalawang C (completion ng subject at comprehensive exam)

1. Quite back in the game, peeps. Wala pang mahaba-habang entry dahil gaya ng madalas kong sabihin, marami pang ginagawa. Kaunting hirit lang muna, appetizer kumbaga.

2. Noong 010506, nakatanggap ako ng ganitong mensahe mula sa number na 09158123634:

CONGRATS
Ur>Lucky
w0n/3RDPRZ <75oooooo>
P:GMA> CHARITY
ANNIVERSARY
FUNraisingDRAW!
DTAILS&INFO
CALLNOW!
Atty; CHRIS G LUNA.
DTI#1003
JAN.5/2006.

Hindi ko alam kung sino ang mabibiktima pa ng kupaloiduz na ito, pero sa hirap nga naman ng buhay ngayon, baka marami nga ang maniwala sa anunsiyo ni "Atty. Chris G. Luna" tungkol sa "FUNraisingCHARITY" ni PGMA (tangnangto, manloloko na lang mali pa ang spelling). Ayon sa dalawang kakilala ko na naitext din ng parehong mensahe pero hindi nauto, pero tumawag pa rin kay attorney, tinatanong daw nito ang address at buong pangalan ng mga "winner." Ayos yun ah, free delivery pa ang premyo. Ano kaya ang balak ng gagong to? Baka magnanakaw o kidnapper na naghahanap ng impormasyon mula sa mga posibleng biktima. Worst, baka naman pupunta ito sa bahay para lang paratangan ang "winner" na UTO-UTO! Ingat sa mga ganitong kupaloiduz peeps.
Para naman sa'yo, "attorney," ito ang pabaon ko hanggang sa kunin ka na ng panginoon mong demonyo: (in my Mon Tulfo persona) TANGNAKA, GAGO.

3. Nitong nakaraang linggo, inilunsad ni GMA ang kanyang "tindahang Pinoy" (marahil nakikisakay siya sa mga anthemic na kantang pam-Pinoy na nauso noong nakaraang taon, sa pangunguna ng "Pinoy Ako" at "Posible"). Ibinida ni Gloria na sadyang mas mura ang mga bilihin dito, halos P3 ang diperensiya ng presyo ng bigas dito at ang pinakamurang bigas na puwedeng bilhin sa mga tindahan, at P0.25 naman ang baba ng presyo ng isang pakete ng noodles kaysa presyo sa mga sari-sari store. Para raw maiwasang pakyawin ito ng mga kapalmuks na negosyante, itatayo lang ang mga "TP" sa mga lugar na tutukuyin bilang pinakamahirap, at piling mga pamilya lamang ang makabibili rito (malamang yung mga pinakamahirap din), na kikilalanin sa pamamagitan ng isang card (na sinlaki ng diploma ng elementary graduation, batay sa mga napanood ko sa TV) na ibibigay sa kanila ng DSWD.
(Ayos ah. Kung sakaling hindi pa sapat ang kakulangan ng damit at pagkain para mararamdaman mong ubod ka ng hirap, nariyan ang DSWD para bigyan ka ng card na nagsasabing mahirap ka. Mahirap na kasi, baka malimutan mo. Mabuti nang patuloy na mapaalalahanan.)
Ang tanong ko lang, paano kayang maiiwasan na maging "Idol ko si Kap" sari-sari store ang mga "TP"? Hindi naman sinasabi kong corrupt ang lahat ng mga kapitan at iba pang opisyal ng barangay, pero hindi rin naman maikakailang laganap talaga ang katiwalian mula sa ugat hanggang sa pinakasentro ng pamahalaan.
As for my comment, well, isa na naman itong band-aid solution sa matagal nang dinaranas na problema ng mga Filipino. Tangna, ang ibig sabihin lang nito tanggap na ng pamahalaan na maraming Pinoy ang nag-uulam na lamang ng noodles! Anong sustansiya ang makukuha ng mga tao mula sa mga ito maliban sa monosodium glutamate at food coloring yellow # 5? Sa halip na hanapan ito ng lunas, kung bakit noodles na lang ang inuulam ng ilang "masuwerteng" Pinoy na may naihahain pa, lalo lang bubundatin ng pamahalaan ang mga taong ito ng noodles na mura lang ng P0.25 mula sa SRP. Ayos.

4. May bagong programa ang BSP tungkol sa paggalang sa mga barya. Ayon sa commercial, hindi dapat balewalain na lamang ang singko, diyes o bente singko sentimos dahil mahalaga pa rin ang mga ito. Hindi ko lang alam, pero tanda ba ito na sadyang naghihirap na ang bansa (well, at least tayong mga wala sa puwesto ng pamahalaan)? Hindi naman na nila siguro tayo kailangang paalalahanan pa dahil OO, mahalaga ang mga ito dahil sadyang ito lamang ang nahahawakan ng nakararaming Pinoy sa kasalukuyan. Magkano kaya ang binayad para sa airtime ng commercial na iyon? Barya din kaya?

5. Anong ginawa ng tongresman mo lately, bukod sa magpaskil ng mga tarpaulin na may ubod ng laking larawan niya, at naglalaman ng kanyang umano'y accomplishment (na last time I checked, pinondohan naman ng buwis mula sa ating mga bulsa, at hindi sa kanya) o di kaya'y pagbati ng Pasko, Bagong Taon o kung ano mang pagdiriwang na gusto niya batiin ang mga constituents niya?

6. Pista ng Nazareno ngayon, at kanina ibinalitang 30 tao ang na-injure dahil sa stampede at may 1 tao ang namatay. Taon-taon na kasing nagkakagulo ang mga deboto ng Nazareno sa tuwing inilalabas mula sa simbahan ang imahe ni Kristo, nagbabalyahan, nagtutulakan makasampa lamang sa karo o di kaya'y makahawak sa lubid na nakakabit dito, na pinaniniwalang nakapagpapagaling ng anumang sakit. Astig. Kung hindi ako nagkakamali, pag-uunawaan, pagtutulungan at pagmamahalan ang ipinangaral ni Hesus dati. Isa pa, I don't think bibigyang preference ng Diyos ang sinumang nakahawak sa tali o nakasama sa karo ng Nazareno, pero nakatuntong naman sa ulo ng iba pa niyang mga kapwa deboto naman sana. Astig pala ang daan patungong kaligtasan.

2005-12-13T12:16:00.000+08:00

Merry Christmas! Marami pa akong ginagawa kaya wala pang bago. Si Chuchu na lang muna ang babati sa inyo. : )

2005-11-30T12:57:00.000+08:00

samutsari (o, isang excuse para makapagsulat ng blog entry kahit marami pang dapat asikasuhin, gaya ng mga MA paper na nakabinbin pati raket na malapit na ang deadline)

A. November 27, 19__. Ipinanganak si The Game. November 27, 2005: lihim na naghanda si Mama para sa birthday ko at ni Jenny, siyempre sa pakikipagtulungan ni Hya. Ilang araw bago sumapit ang aming birthday, natunugan ko nang may binabalak siya, gaya na lamang ng pagpunta sa amin para sa araw na iyon kahit pa sabihan ko siyang huwag na. Ang balak ko kasi talaga, walang handaan, pero may kaunting pagsasaluhan. Tapos niyon, magtatrabaho na, dahil ubod ng dami kong kailangang tapusin. Alam kong pupunta siya, pero di ko inaakalang isasama niya ang ilan sa mga kaibigan ko mula noong elementary (ang best friend kong si Rolan), high school (siyempre ang laging maaasahang DX peeps, gaya ni Jayson at Sir Fred), college (sina Bok at Jaypee, maaasahang kaibigan namin ni Hya mula sa AB), pati na rin ngayong nagtatrabaho na ako (si Yol). OO, napagod ako at hindi nakapagtrabaho nang araw na iyon, pero sadyang minsan lang mangyari ang mga ganitong pagkakataon, at sadyang walang kabayaran o kapalit ang saya ko noong araw na iyon. Muli, sa mga pumunta, bumati at lalong-lalo na kay Hya na nag-ayos ng lahat, MARAMING SALAMAT. Sadyang masaya ang pagtanda ng isang taon kung kayo ang kasama kong sasalubong.

B. Pagdating ko sa AdMU noong 1129, may tsokolateng (nalimutan ko ang tatak, pero tiyak na mamahalin) naghihintay sa mesa ko, kasama ang card na pirmado ni VP Intal, pati mga dekano ng 4 na paaralan ng AdMU. Ayos, kay sarap palang maging full-time na guro. Bukod pa rito, may card na pirmado ng mga co-faculty ko. Kasama nito ang isang tula ni Sir Boyet, ang "Mata ng Makata." Sana, araw-araw na lang ang birthday ng tao ano, pero siyempre puwera ang pagtanda. Kahit yung celebration lang.

C. Speaking of full-time, dapat makatatanggap ako ng hamon ngayong Pasko. For the first time ever sana, dahil noong part-time pa ako, mga pastillas yata iyon na nakabalot sa kahon ang natatangap ko. Kaya lang, wala akong matatanggap na hamon ngayong Pasko. Pero okay lang, dahil alam kong may isang pamilya naman ang magkakaroon ng bahay.

D. Hindi tayo third world o developing country, o sick man of Asia. Basta, hindi tayo mahirap. Pinamumukha lang sa ating mahirap tayo para malayang makapangurakot ang mga buwitre sa bansang ito, sabay sabing mahirap/naghihirap tayo. Pero hindi, hindi tayo mahirap.

E. Marami nang mga guro, doktor at nars ang umaalis sa bansa, dala ng walang katapusang krisis. Sabi naman ni labor secretary, wala raw "brain drain" sa bansa. Ayos. Sa halip na ayusin ang problema, pagtakpan na lang. "Perception is reality," ika nga.

F. Ewan ko ba kung bakit sa dinami-rami ng mga anunsiyo sa classifed ad ng mga pahayagan, marami pa rin ang walang trabaho sa bansa.

G. Malungkot pa rin ako sa pagkamatay ni Eddie Guerrero. Nang unang ilabas ang balita sa internet (dumating ang balita sa akin mga alas-9 ng umaga, habang nasa klase ako, courtesy ng isang text mula sa kaibigan), umaasa akong gimik lang iyon, isang bahagi ng kanyang "lying, stealing, cheating ways" gaya ng parati niyang ginagawa sa tuwing siya ay may laban. Nang maglabas ng tribute episode ang mga kapwa niya wrestler, kasabay ng kanilang paghagulgol, umasa pa rin akong buhay si Guerrero, na lalabas siya sa arena sabay sasabihing "I lied!" Pero wala talaga. Patay na si Guerrero. Patay na si Latino Heat. At wala na akong magagawa tungkol dito. At least, sa puntong ito, hindi na nagsinungaling pa si Guerrero. (RIP, bro.)

H. Sadyang nakalulungkot ang kalagayan ng pampublikong edukasyon sa bansa. Ilang taon nang problema ang kakulangan ng pondo na tila ayaw namang solusyonan ng mga kinauukulan. Paano nga bang uunlad ang ating sistema kung ang mga buwitre mismo ng Pilipinas, sa ibang bansa pinag-aaral ang kanilang mga anak? Ibig sabihin, bukod pa sa may pera sila para sa ganitong gawain, sila mismo ay walang tiwala sa pampublikong edukasyon ng bansa.

I. Bakit si Garci pa ang lumitaw ngayong malapit na ang Pasko? Kay rami namang iba, siya pa ang nagpakita.

J. 1209: Tuwang-tuwa ang dalawa kong co-faculty, paano ba naman nakatanggap sila ng grant mula sa NCCA na nagkakahalaga ng P250,000! Narinig ko silang sigaw nang sigaw sa faculty room habang nagsasalin ako ng ilang artikulo ng isang doktor na sablay mag-Ingles. Bago umuwi, tumaya na lang ako sa lotto. Baka nga naman kasi sa mga susunod na araw, ako na ang sisigaw.

K. Bakit ang Filipino paiba-iba ng gamit na wika sa mga mall? Kapag nasa Ali Mall, Starmall, Sta. Lucia, atbp. Filipino ang salita, pero kapag nasa Rockwell, Gateway, Shangri-La at Podium, Ingles nang Ingles kahit kapwa nila Filipino ang kausap? Kawawa tuloy ang mga salespeople na hindi makasagot nang tuwid, ginagawang tanga ng kapwa nila Pinoy. labo.

2005-11-16T13:04:00.000+08:00

Let Heaven Feel some Latino Heat

Rest in Peace, Eddie Guerrero (1967-2005).

2005-11-08T11:33:00.000+08:00

VOTE FOR ME

Buhay pa ako, marami lang talagang pinagkakaabalahan kaya walang update. Mahirap talagang mabuhay sa panahon ng politikal na krisis at EVAT kaya kailangang rumaket. Siyangapala peeps, kahit maaga pa ibabalita ko na ngayon pa lang ang hangarin kong tumakbo para sa halalan. Seryoso ito, walang halong biro. Ang gusto ko, basta may kinalaman sa paggawa at pagpapatupad ng batas so malamang sa Kongreso. Ngayon pa lang, nagsusulat na ako ng mga posibleng panukalang batas kung sakaling manalo nga ako sa hinaharap (na hindi naman malayong mangyari dahil sa tulong niyo... hint, hint). Basta tandaan lang ang mga pangalang ito na maaaring isulat sa balota, dahil ito ang irerehistro ko sa COMELEC: JELSON ESTRELLA CAPILOS, JELSON, CAPILOS, JELSON CAPILOS, JELSON E. CAPILOS, SON, JCAP. Mag-iisip pa ako ng ibang tawag gaya ng "Mr. Palengke" ni Roxas at "Mr. WOW" ni Gordon. Basta tandaan, sa isa sa mga halalan sa hinaharap, pakiboto sana si JELSON ESTRELLA CAPILOS para sa pagbabago. Salamat po.

P.S. Kung may nangnanais mag-ambag para sa aking campaign fund, taos puso ko ring tatanggapin. Pero kung magbibigay, huwag umasang masusuklian ko sa pamamagitan ng mga "concession" at pabor. Good governance lang ang ibabalik ko, peksman.

2005-10-04T14:47:00.000+08:00

LTO (Lagayan at Tong Office)

September 3, 2005

Ilang litrato mula sa Baguio noong CMLI Conference

2005-09-21T13:37:00.000+08:00

Students' Enemy Number 1

2005-09-20T12:36:00.000+08:00

Students' Enemy Number One

September 16, 2005

Simula pa lamang ng unang semestre ng taong ito, puro na reklamo ang kapatid kong bunso, si Jenny Anne, tungkol sa kanyang mga guro. Paano ba naman, noong mga unang linggo ng pagkikita, hindi nagpakilala ang mga nasabing titser, hanggang sa umabot na ngayong Septiyembre. Wala silang ideya kung ano ba ang pangalan ng mga taong tinatawag lamang nilang "Sir" at "Ma'am," o kung tunay nga bang guro ang mga ito.

Bukod pa riyan, bihira ring pumapasok ang ilan sa mga guro nila. Tuwang-tuwa naman sila dahil may pagkakataon silang gumala sa kung saan saan. Kung may pumapasok man, sadyang nagpapagawa ng mga proyektong walang kaugnayan sa subject.

Case in point: ang teacher nila sa Filipino. Doktor na lalaki raw, at hanggang ngayon hindi pa nila alam ang pangalan. Ang subject nila, Sining ng Pakikipagtalastasan, ang subject ding itinuturo ko. Sa tuwing tatanungin ko ang kapatid ko kung ano na ang pinag-aaralan nila, ang lagi niyang sagot, ewan. Sa tuwing tatanungin ko kung bakit, ang sabi niya wala naman daw kasing itinuturo ang guro, nagpapareport lang nang nagpapareport sa kanila ng kung anu-anong paksa.

Bukod pa rito, may guro raw na hindi nagbabalik ng kanilang mga proyekto, kaya hindi nila alam ang markang nakukuha nila. At sa gawain niyang ito, kay lakas ng loob ng hinayupak na itong magbigay ng markang 6,samantalang 5 na ang pinakamababang marka, ergo bagsak, na maaaring makuha ng isang Tomasino! Sabi ko nga kay Jenny huwag lang siyang magkakamaling gawin ito sa kanya, kundi talagang haharapin ko siya sa UST mismo.

Masakit sa loob ko ang mga ganitong sitwasyon. Una sa lahat, guro rin ako. Hindi ko sinasabing ubod ako ng galing at sipag sa napili kong propesyon, ngunit mapangangatwiranan kong ginagawa ko ang lahat ng aking makakaya upang tugunan ang kahingian ng aking trabaho. Nag-aaral ako hindi lamang para sa sarili kong pag-unlad sa akademya, kundi para maging mas maalam din ako at karapat-dapat na magbahagi ng kaalaman sa mga estudyante.

Ikalawa, inutang ko ang pang-tuition ng kapatid ko eh. tumataginting na P35K ang hiniram ko para lamang makatuntong sa first year college ang utol ko. siyempre naman gusto ko sulit ang ibinayad namin, dahil hanggang ngayon P500 pa lang ang naihuhulog ko sa hiniram kong halaga, at matatapos na ang first sem!

Nakakaawa rin ang aking kapatid dahil lagi siyang puyat para lamang matapos ang proyektong nakatakdang ipasa sa susunod na araw. Magdamag siyang nakayuko sa kanyang drawing table, pinagsusumikapang palamutian ng dibuho at kulay ang walang buhay na piraso ng karton. Hindi siya natutulog nang hindi tapos ang gawain, kahit pa ilan na kaming nangungumbinsi sa kanya. Ang masaklap lang pagdating ng kinabukasan, muli niyang iuuwi ang pagkalaki-laking piraso ng illustration board dahil (you guessed it right) hindi na naman pumasok ang guro. Ilang araw niya itong naranasan na tila isang bangungot na patuloy na nambubulabog.

Sabi ng utol ko, may nagpaliwanag daw sa kanila minsan kung bakit hindi pumapasok ang kanilang mga titser. Karamihan daw sa mga ito ay rumaraket, meaning may ibang trabaho, na sadyang mataas ang kaukulang bayad kung ihahambing sa nakukuha nila sa UST.

Anak ng puta! Valid reason na pala iyon para huwag nang pumasok sa paaralan kahit pa naghihintay (gusto kong isiping may mangilan-ngilan pa rin namang nanghihinayang sa oras, pera at kaalamang nasasayang sa tuwing wala ang guro) ang mga estudyante. Ang sabi ko naman, eh di magresign na sila sa pagtuturo at i-full time na lamang ang kanilang ibang trabaho! Tangna, kami rin naman dito sa AdMU, bilang part-time may kaliitan ang sahod. Noong nakaraang semestre nga, naranasan kong tumanggap ng hindi tataas sa P1,500 kada kinsenas, dahil 6 units lang ako sa pagtuturo, at may salary deduction pa para sa 6 units na M.A. subjects. May raket din ako, pero hindi ko pinabayaan ang pagtuturo. Dahil sarili kong pasya ang maghanap ng ibang pagkakakitaan kasabay ng pag-aaral at pagtuturo, ako na mismo ang humanap ng paraan kung paano pagkakasyahin ang aking oras nang hangga't maaari walang isinasakripisyong gawain.

Kagabi, as always alas-2 na ng umaga natulog si Jenny dahil may proyektong kailangang ipasa kaninang umaga. Dahil alas-4 siya ginigising, 2 oras na lamang ang itinulog ng kawawa kong kapatid para lamang matapos ang kanyang ginagawa. Kaninang hapon, dala-dala na naman niya ang illustration board na kagabi lamang ay pinagpuyatan niya sa pagkukulay at pagdidibuho. Hindi na naman daw pumasok ang kanilang guro. Lagi na lang na tuwing may proyektong dapat ipasa, hindi pumapasok ang kanilang mga guro. Tila raw sinasadya upang bigyan pa sila ng panahon para sa kanilang mga gawain.

Umupo siyang muli at nagtrabaho sa kanyang drawing table, habang ipinalalabas sa commercial ng GMA 7 ang feature ng Emergency mamayang gabi, tungkol sa Dequervain's Disease, o ang sakit na naidudulot ng madalas na paggamit ng mga kamay.

Hindi ito Procrastination

2005-09-20T12:34:00.000+08:00

Ipagpaumanhin ang kakulangan ng mga bagong entries, peeps. Marami lang talagang ginagawa.

Today: Baguio, Tomorrow: The World

2005-09-08T13:13:00.000+08:00

Kagabi ako nakabalik sa Maynila mula sa tatlong araw ng pananatili sa Baguio bilang tagapagsalita (ahem, ahem) sa Grade School Convention ng Children's Museum and Library, Inc. Saka na ang kuwento mga peeps.

Gusto mo ng pagbabago?

2005-09-01T13:57:00.000+08:00

August 31, 2005

(Basahin habang pilit na inaalala ang theme song ng cartoons na “Captain Planet and the Planeteers”)

Kaninang hapon, tinawagan ko ang numerong puwedeng pagsumbungan tungkol sa paggamit ng mga sasakyang pampamahalaan para sa personal na kapakinabangan ng iilan. Lalaki ang sumagot sa kabilang linya, at bakas naman sa kanyang tinig na handa siyang tumulong at makinig. Inilista niya ang ibinigay ko sa kanyang mga plate number. Ipinaalala rin niyang nararapat isumbong sa kanilang tanggapan ang mga sasakyang may pulang plaka na ginagamit tuwing Sabado at Linggo, o di kaya’y lampas sa alas-5 ng hapon mula Lunes hanggang Biyernes.

Itinanong ko sa kanya kung puwede rin bang magsumbong tungkol sa mga smoke belcher. Sabi niya, puwede raw. Maaari ring ipaalam sa kanila ang mga sasakyang gumagamit ng mga blinker at sirena, o mas kilala sa tawag na “wang wang.”

Bago namin ibinaba ang telepono, Itinanong ko kung puwedeng sa e-mail ko na lang ipadala ang listahan ko ng mga smoke belcher, dahil parang nakapapagod nga naman para sa aming dalawa kung ididikta ko pa sa telepono. Ibinigay na lamang niya ang fax number na maaaring padalhan ng listahan: 7361010.

Mga peeps, panahon na para kumilos. Hindi ko alam kung bumibiyahe kang laging naka-aircon kaya hindi mo napapansin ang karaniwang problemang kinakaharap ng mga ordinaryong commuter, pero marapat nating isiping pare-pareho tayong lumalanghap ng hangin ng lunsod. In one way or another, nilalason ka na rin ng iyong sinasagap na hangin. Please, kailangan ko ng tulong. Kaya ko naisip gawin ito hindi lamang para sa atin sa kasalukuyan, kundi sa mga susunod pang mananahan sa bansang mahal natin. Hindi ko alam sa inyo, pero nangangarap ako at kumikilos upang matiyak na may masasagap pang malinis na hangin ang mga guwapo at magandang anak ko sa hinaharap.

Ganito ako Noon, Ganito pa rin Ngayon

2005-09-01T07:10:00.000+08:00

August 29, 2005

Bilang paggunita sa Pambansang Araw ng mga Bayani, narito ang isang sanaysay na isinulat ko noong third year college, para sa subject na Creative Writing.

HERO

Like any children, the early part of my childhood years was shaped primarily by the things that I used to watch then, TV and the movies being powerful and influential media. As an avid fan of shows such as American imports Mission Impossible, Batman the series (no matter how campy and colorful it was), and the Japanese sentai Shaider, Bioman, with movies like the James Bond series, I dreamed that I was in their league, sporting those nifty outfits, possessed of powers no ordinary mortal has, or having a wide array of cool gadgets at my disposal. But more than these things, what kept me glued to the boob tube was the fact that these heroes were no different from you and me, yet what separates them from the rest of the lot (aside from their nifty outfits, superhuman powers, and the wide array of cool gadgets at their disposal), was their willingness to sacrifice a limb or two, even their very lives, in order to protect innocent people. Every night, I go to sleep with peace of mind, knowing that these heroes will always be there if ever I were to be in trouble.

I took my admiration for these heroes of mine quite seriously. Envious of the high tech gadgetry that James Bond and the members of the IMF (the Impossible Missions Force) have in their arsenal, I took it upon myself to “invent” and have the same sets of these weapons so as to aid me whenever I go on dangerous missions and face nefarious villains myself, during times of role playing. With the imagination kicking in, I gathered empty containers of baby powder, alcohol, etc and cartons of Nido milk, and spent countless hours cutting, measuring, and gluing these materials together to come up with my own tools for fighting crime. Imagine my delight every time I was able to finish my task!

Spy cams, cassette recorders, tracers, high tech explosives, state-of-the-art guns, name it, I have it! In spite of my parents’ frequent scolding because of their belief that I was merely wasting my time tinkering with “garbage,” I couldn’t care less. I never looked at these marvelous creations of mine as useless pieces of junk but rather, fully functional weapons to aid me in my crusade against all things evil.

If I weren’t that crazy enough, I even brought these contraptions to school and started acting out my favorite heroes’ latest escapades whenever the opportunity for doing so presented itself. During recess, I can be found not inside the canteen, eating snacks; In fact, I can be found nowhere by no one, because I was using my expertise in espionage that James Bond has taught me, in going after this powerful villain with a fiendish plan of blowing up our school! Hey, somebody has to do all these “saving-the-world” stuffs, so please stop laughing at me! Anyway, I would only return to class once I have already defeated the miscreant. Since I am damn good in the Superhero biz, no record of any loss stains the clean slate of my Superhero resumé.
However, not a single student, or even classmate, shares the same sentiments. After beating the crap out of some whacko and saving the school and/or the world as a result, I return to class welcomed not as a hero, complete with never ending rounds of applause and hollers of admiration, but with sneers, giggles, and mocking stares. I return to my seat feeling exalted for another job well done, but at the same time saddened that no one ever appreciates what I’m doing.

The suffering never stopped there. The number of friends I used to have steadily diminished that there came a time that I was sort of ostracized from the class. No one would ever dare go near me, or talk to me, lest they want to be branded a name from among those commonly associated to my nomenclature: nerd, geek, freak, weirdo, crazy. Name it and chances are, you’d find it attached to my name.

I found refuge in the company of fellow science fiction geeks (two fellow science fiction geeks, to be exact). For the first time ever in my long stint as a hero, I finally found people who, not exactly appreciate, but rather understand what I am doing. They stood by me during the times that no ordinary person would ever dare to, afraid of being branded a freak like me. They closed their ears to the name-callings and harmful things that follow us wherever we go. They were the heroes that I knew would be present come the time when I am the one that needs saving.

Sure it has been a long time when these events happened. But looking back, I absolutely have no regrets whatsoever. What remains is my desire to be a hero, to be able to implement changes in the world so that no one would be suffering anymore; only this time, I need not have powerful weapons at my disposal, nor be clad in nifty outfits or spandex. What I need to do is to first look at myself and strive to change for the better, if not for the best. Only by accomplishing these would I be able to influence others to do the same, which will inevitably lead to positive changes on a much grander scale. Only by that time can I truly consider myself a HERO.

Ikaw ba'y nalolongkot at walang magawa, kundi magtala ng plate number?

2005-08-31T14:28:00.000+08:00

August 31, 2005

Kahapon, tinawagan ko ang numerong ibinigay ko sa post na "If I can Change the World." Ipinagbigay alam sa akin ng babaeng nakasagot na iba na raw ang linyang puwedeng tawagan: 7361011 at 7361076. Tandaan mga peeps, dito na sa mga numerong ito maaaring iulat ang mga sasakyang "for official use only" na maaaring paghinalaang ginagamit para sa personal na kapakinabangan. Time to make a difference peeps.

Kung Kailang ang Guro naman ang Tinuruan, o ang Bodybuilding 101 ayon kay Allan

2005-08-31T14:13:00.000+08:00

August 23, 2005

Nang makapagpasya kami ni Yol na magpalaki ng katawan, nagpasya rin kaming gawing regular ang pagbisita sa weights room ng Ateneo[1] para naman may makikitang resulta agad sa aming pangangatawan. Ang sabi namin, hindi kami magniningas kugon at gagawin namin ang lahat upang mag-“pumping iron” kada Martes at Huwebes. Kaya lang, dulot ng napakaraming gawain at mga mahalagang bagay na kailangang paghandaan kaysa magpalaki ng katawan, [2] matagal-tagal din kaming nabakante.

Matapos ang unang pagbisita namin sa weights room, nagkaroon ng ilang araw na naging regular nga ang aming punta. Nang mga sumunod na araw, nalaman na namin ang ilang mahalagang punto tungkol sa pagpapalaki ng katawan, gaya ng pangangailangan para sa warm up bago ang anumang ehersisyo,[3] gayon na rin ang mga pangunahing kalamnan na kailangang i-develop muna (dibdib, likod, abs at binti) bago ang iba pang muscle group, kabilang na ang ilang hakbang tungo sa pagdedevelop nga ng mga ito.[4] Alam na rin namin ang ilang exercise at ang paggamit sa ibang equipment sa weight room bukod pa sa barbell at dumbbell, dulot ng pagmamasid namin sa ilang estudyanteng naroon dati, gayon na rin ang pagtingin sa mga larawan ng mga bodybuilder kasama ang ilang panuto, na nakapaskil sa paligid ng kuwarto.

Masasabing kulang ang aming training noong mga unang araw dahil sadyang limitado lamang ang aming nalalaman tungkol sa pagsasanay. Nakapagbigay nga ng ilang mahalagang punto ang lalaking napagtanungan namin dati, ngunit sadyang kulang iyon kung ihahambing sa formal training na nararanasan ng iba sa ilang sikat na gym sa bansa, sa ilalim ng pangangasiwa ng kanilang professional fitness instructor. Bukod pa rito, wala kaming gaanong dalawang D at isang P (disiplina, dinero at panahon) upang sundin ang mahigpit na training regimen na kailangan sa pagpapalaki ng katawan, gayon na rin ang pag-obserba sa wastong diet at pag-inom ng kung anu-anong food supplement na sa pangalan pa lang na mahirap bigkasin, alam mo nang mahirap ding bilhin dulot ng mataas na presyo.

Higit sa lahat, may pagtitimpi ang aming pag-eensayo dulot na rin ng hiya. May kasabay kasi kaming mga estudyanteng nagsasanay rin kahit pa ang ipinaalam sa amin ng PE Dept, maaari lang kaming magpunta sa weights room sa mga oras na tapos na ang klase sa PE.[5] Hangga’t maaari, hindi namin ginagawa ang mga kilos ng mga estudyanteng kasabayan namin, baka kasi maparatangan kaming nanggagaya lamang at malaman nilang wala kaming gaanong alam. Medyo ilag din kami at baka may makasabay kaming estudyante namin at makitang mas mabigat pa ang kanilang binubuhat o mas mahirap pa ang kanilang ginagawang exercise kaysa kaya naming buhatin at gawin.

Sa katunayan nga, noong huling bumisita kami, nagkataong pumunta rin sa kuwarto ang mga miyembro yata ng cheering squad, kapwa lalaki at babae, at nagbuhat din ng mga barbell at dumbbell sa ilalim ng pangangasiwa ng isang lalaking aakalain mo wrestler sa kombinasyon ng tangkad at batu-batong pangangatawan. Dalawang lalaki sa grupo ang naging estudyante ko noong unang taon ko ng pagtuturo, at umiiwas akong makita nila ako. Paano ba naman, nakita ko silang nag-bench press ng barbell na medyo may kabigatan kaysa binuhat ko ilang sandali lamang ang nakararaan. So sa halip na mga braso ang pagtuunan ko ng pansin, tumungo muna ako sa isang aparatong pampalakas ng binti, iyong tipong nakaupo ka sa sahig at may itinataas na barbell ang mga binti, at nag-exercise. Walang anu-ano, habang isa-isang umalis ang mga bagong salta, tinapik ako sa balikat ng isa sa mga estudyanteng iniiwasan ko sabay sabing, “Sir.” Ayos.

Kahit pa paminsan-minsan pa rin kaming binabagabag ng hiya, nagpatuloy pa rin kami ni Yol sa pagpunta sa weights room. Wala kaming pakialam sa sasabihing o iisipin ng iba, bakit ba, eh sa gusto naming magpalaki ng katawan, may magagawa ba sila? Buti rin at dalawa kami, para kahit ano man ang mangyari, magkaramay kaming tatawa sa bandang huli.
Iba ang nangyari kanina lamang. Noong una, sobrang saya ko kasi ito ang unang pagkakataong makapagbubuhat uli kami ng bakal matapos ang mahaba-habang bakasyon dulot na rin ng pangangailangang pagtugon sa ilang kahingiang pang-iskolar. Bukod pa pala rito, may isa pang dahilan na dapat ikatuwa.

Pagpunta namin sa weights room, nakakandado ang pinto. Madilim din ang loob. Uh oh, una kong iniisip, mukhang mapupurnada pa ang lakad namin. Pumunta kami sa janitors’ quarters at nagtanong sa mga manong[6] doon kung puwede ba kaming gumamit ng kuwarto. Sabi nila, magpaalam daw muna kami sa PE Dept dahil naroon ang susi. Pumunta naman kami ni Yol. Pagdating namin doon, sinabi sa amin ng medyo matandang lalaking empleyado sa may pinto na sarado ang kuwarto dahil nagalit daw ang isang instructor. Pagpasok niya kasi kaninang umaga lamang, nakakalat ang mga gamit sa loob at hindi iniayos ng kung sino mang gago[7] ang nahuling gumamit. Ipinaliwanag ko namang hindi kami iyon, at nangako rin kaming kami ang bahalang mag-ayos sa silid bago kami umalis, total kami naman ang gagamit.

Naglakad muli kami papunta sa janitor’s quarters at ibinahagi sa kanila ang magandang balita. Noong una, ayaw nilang ipahiram ang susi dahil sa di-mabilang na kadahilanan. Medyo nag-iinit na rin ang ulo ko at ipinakita ko ang Faculty ID ko, sabay ulit na pinayagan na nga kami sa PE Dept. Umamin ang isang hindi nila alam kung nasaan ang susi dahil mga referee lang daw sila. Tangnang yan! [8] Kay haba ng paliwanag, hindi naman pala sila ang may kinalaman sa hinihingi namin.

Itinuro nila kami sa kabilang dulo ng covered court. Doon daw namin hanapin si Jong, ang may hawak ng susi.[9] Pumunta naman kami at ako ang kumausap sa mga janitor. May galit sa boses ng janitor sa may bungad na kumausap sa akin. Kung anu-ano ang pinagsasasabi. Ipinakita ko sa kanya ang Faculty ID ko habang nagpapaliwanag na responsible naman kami at ililigpit namin ang mga gamit pagkatapos namin. Biglang umamo ang kanyang boses, sabay sinabi kay Jong na iabot na sa amin ang susi. Putaragis! Hindi naman pala siya si Jong, akala mo kung sino!
Okay. So binuksan na namin ang pinto at nag-jogging at kung anu-ano pang warm up exercise ang ginawa namin dahil kami lang naman ang nasa kuwarto. Bakit kami mahihiya, di ba? Ikinandado rin namin ang pinto, batay sa bilin ni Jong na huwag na kaming magpapasok pa ng ibang tao. Siyempre hypermasculinity to the max kami tutal kami lang naman ang tao. Ginawa ko ang ilang moves na nabasa ko sa Men’s Health na binili ko for the sole reason of what it proclaims on the cover: “Build a Better Body in Just 4 Weeks!” [10] Bago rin mag-exercise, uminom ako ng Mega Mass.©

Mga alas-5:30 na iyon ng hapon nang walang anu-ano, may sumigaw ng pangalan ko mula sa labas. Medyo malayo ako mula sa bintana at tinanggal ko ang salamin ko kaya di ko agad nakilala kung sino. Si Allan pala, ang katulong ni Ate Mel bilang sekretarya sa Kagawaran ng Filipino.[11] Bigla kong naalala, isa pala siya sa mga niyaya naming sumali sa aming hypermasculinity routine kada Martes at Huwebes.

Pinapasok namin si Allan at sabay-sabay kaming nagbuhat ng bakal. Naunang huminto si Yol at tiningnan ang mga chart na nakapaskil sa isang bahagi ng silid. Ako naman, hindi pa sumusuko. Pilit akong nakipagsabayan kay Allan. Bakit ako padadaig, di ba? Di-kalaunan, huminto na rin ako at sinamahan si Yol sa katititig sa mga chart. Nagbulungan kami tungkol sa ginagawa ni Allan. Putaragis, kay lalaking barbell ng pinagbububuhat! Eh di siyempre nasapawan kami, at alam naman namin iyon. Sabi ko, pagkakataon na iyon para magpaturo sa kanya ng mga wastong ehersisyo.

Sinagot naman ni Allan ang mga tanong namin. Ipinakita rin niya kung paano gamitin ang mga aparatong hindi na nga namin alam ang pangalan, hindi pa namin alam kung para saan. Umalis si Yol upang umidlip, gisingin na lang daw namin siya kapag tapos na kami ni Allan mag-exercise.

Nagpatuloy ang konsultasyon ko kay Allan. Sinagot naman niya ang mga tanong ko, at ipinakita rin ang mga dapat kong gawin sa pagpapalapad ng dibdib. Ito kasi, sabi ko sa kanya, ang gusto kong pagtuunan muna ng pansin, bago ang abs. Nagpayo rin siyang maaaring pagsabayin ang chest, biceps at triceps exercise. Bukod pa rito, nagpayo siya sa mga dapat kainin at ang mga dapat iwasan.

Umalis kami mga alas-6 na ng gabi. Habang naglalakad kami pabalik sa Department, ikinuwento ko kay Yol ang mga bagong bagay na natutuhan ko kay Allan. Nagbiro si Yol na malamang pag-uwi ni Allan, agad niyang ikukuwento sa kanyang ina ang kanyang ginawang pagtuturo sa amin ng wastong pag-eehersisyo. Na kesyo mga guro pa kaming tinagurian, pero pagdating sa weight training, siya ang hari.

Posible, sabi ko na lang sa sarili ko. Naisip ko ring huwag na siyang anyayahan pa sa mga susunod naming pag-eehersisyo ni Yol, tutal naibahagi na naman niya sa amin ang ilang bagay na dapat naming matutuhan. Sa tingin ko, sapat na iyon.

Talababa:
[1] Libre kasi ang paggamit nito kapag faculty ka
[2] Kabilang na rito ang paghahanda para sa Sawikaan 2005 National Conference.
[3] Noong una, hindi kami nag-warm up. Pagkatapos ng workout hanggang sa mga sumunod na araw, para kaming paraplegic, na hindi mapakinabangan ang aming buong katawan dahil sa sakit.
[4] Itinuro ito sa amin ng isang lalaking nakasabay naming mag-ensayo sa weights room, na ayon kay Yol, naroon na dati pa noong nag-aaral pa lamang siya. Noong una, bossy ang dating niya at medyo mataas ang boses nang utusan niya kaming magbihis, gayon na rin ang pagtuturo sa kung saan kami dapat magpalit ng damit. Nang malamang mga guro kami, naging more than willing siyang magpayo at magpakita ng mga wastong paraan ng pagbubuhat ng bakal.
[5] Iyon naman pala, pumupunta lang ang ilang estudyante sa weights room para rin mag-exercise, kahit pa hindi weight training ang kanilang PE, o di kaya’y hindi iskedyul ng kanilang klase sa PE.
[6] Manong ang tawag ko sa mga janitor o security guard na nakikita o nakakausap ko. Ito ang itinuturing kong tawag ng paggalang sa kanila.
[7] Sa paggamit ko ng salitang ito, tiyak magkokomento na naman si Yol na ang writing style ko ay gaya ng kay Mon Tulfo.
[8] Ibid.
[9] Sa puntong ito, daig pa namin ang mga basketball na idinidribol at pinagpapasa-pasahan ng mga manlalarong nasa covered court noong mga panahong iyon.
[10] Men’s Health, Philippine Edition. June 2005.
[11] Nagpapalaki rin siya ng katawan, gaya ng co-faculty naming si Ariel at si Egay [Edgar]. Si Allan din ang dahilan kung bakit napabili ako ng Mega Mass.© Naging kapuna-puna kasi para sa ilan naming co-faculty na lumolobo ang mga muscle sa kanyang katawan. Siyempre nainggit ako kaya nagtanong ako sa kanya kung ano ang kanyang ginagawa at iniinom para makapagpalaki ng katawan.

If I can Change the World...

2005-08-30T12:55:00.000+08:00

August 26, 2005

“All that’s necessary for evil to prevail is for good people to do nothing.” - Edmund Burke

Pagkagising kaninang umaga, narinig ko sa DZBB ang panayam ni Mike Enriquez sa isang lalaking opisyal tungkol sa pagtatalaga ni PGMA ng “enercops,” o mga energy police na magsasagawa ng mga surprise inspection sa mga opisina ng mga sangay ng pamahalaan. Isasagawa ito upang matiyak na sumusunod ang mga nasabing tanggapan sa ipinalabas na utos ng Malacañang tungkol sa pagtitipid sa paggamit ng kuryente at gasolina. Nakiusap din siya sa mga mamamayang makiisa sa nasabing panawagan ng Palasyo sa pamamagitan ng pagsusumbong sa di-wastong paggamit ng mga sasakyan ng pamahalaang for official use only ngunit ginagamit para sa personal na kapakinabangan. Maaaring tumawag sa 7361177 upang maiulat ang mga sasakyang may pulang plaka na ginagamit sa araw at oras na labas sa karaniwang pagpasok sa opisina ng mga kawani ng gobyerno, gayon na rin ang pagbibiyahe ng mga nasabing sasakyan sa labas ng distritong nakasulat naman mismo sa katawan ng sasakyan.

Nakasulat sa ibaba ang sipi mula sa ulat ni Christine Avendaño (“Gov’t deploys ‘enercops’") na lumabas sa isyu ngayon ng Philippine Daily Inquirer:

Travel restrictions have also been imposed on the government’s fleet of 74,000 vehicles, which will have to start using gasoline or diesel mixed with ethanol or other renewable fuel additives.

Offices were asked to come up with a monthly fuel consumption report and records of daily entry and dispatch of service vehicles to prevent their illegal use for personal errands.

In addition, drivers have been banned from idling their vehicles in their parking lots and government agencies will be required to record the fuel consumption of all vehicles in their fleets.

[Department of Interior and Local Government] Secretary Angelo Reyes has directed all local government officials to strictly follow the clause (“For official use only”) painted on the sides of many government vehicles.

Mga peeps, pagkakataon na ito upang makagawa ng mga tiyak na hakbang bilang tugon sa kahingian ng panahon, nang sa gayo’y hindi tayo angal nang angal ngunit wala namang ginagawang hakbang. Marahil may punto ang kaibigan kong si Raymond tungkol sa komento niyang may mga pagkakataon talagang ginagamit ang mga sasakyang panggobyerno sa araw o oras na labas sa itinakdang iskedyul subalit maituturing na official business pa rin ang gamit, ngunit tayo naman bilang mamamayan ay hindi nakatitiyak kung ganito nga ang kaso para sa lahat ng GV (government vehicles) na makikita nating bumibiyahe ng Sabado o Linggo, sa oras na lampas sa alas-5 ng hapon. Ang mabuti pa, itala natin ang lahat ng ating makikita at tawagan ang numerong ibinigay ko sa itaas, dahil sila naman na ang bahalang mag-imbestiga kung ginamit nga nang wasto ang mga sasakyang iuulat natin.

Wakasan na ang panahon ng pagwawalang bahala, panahon na upang kumilos. Huwag nating hayaang may mga taong patuloy na inaabuso ang kanilang puwesto sa pamahalaan habang karamihan naman sa mga Filipino ang naghihirap.

“All that’s necessary for evil to prevail is for good people to do nothing.”
- Edmund Burke

MGA *&^%$# PASAWAY!

2005-08-25T12:34:00.000+08:00

Agosto 19, 2005

Mga Pasaway!

Nakatala sa ibaba ang ilang plate number ng mga sasakyang nakapagpapadilim ng paningin (literally and figuratively) dulot ng makapal na usok na ibinubuga. Sinusundan naman ang mga ito ng plate number ng mga sasakyang pampamahalaan lamang dapat ang gamit, ngunit pinakikinabangan ng makakapal ang mukha para sa kanilang pansariling interes.

Mga sasakyang nagbubuga ng maitim at makapal na usok:

TVW 598 ZAP 744 DGN 514
TWE 597 CVH 554 PXH 114
PVA 961 TVY 150 NNY 734
TWK 549 NYF 503 NYK 530
TWD 702 PWJ 897
PWY 652 DWW 674
PWV 795 DWE 281
TVM 927 PXR 722
TVT 390 NYU 143
PXE 380 DWL 492
CVS 394 WKZ 491
DJV 210 PXF 962
TVS 513 RCT 230
PWY 880 PVA 352
TVM 156 DKN 391

Mga sasakyang “for official use only” subalit ginamit ng mga makapal ang mukha para sa pansariling interes:

SGZ 234 (dilaw na multicab ng Quezon City Hall, nakaparada sa Fairview Center Mall mga alas- 4 ng hapon)

SDX 393 (puting Mitsubishi Lancer, nakaparada sa Fairview Center Mall mga bandang alas-5 ng hapon)

SGH 911 (puting Toyota Hi-ace na bumibiyahe sa kahabaan ng Buendia mga alas 5:45 ng hapon)

Magtipid, ayon sa gobyerno (II)

2005-08-25T12:31:00.000+08:00

August 15, 2005

(Continuation)

Ang entry na ito ay tungkol pa rin sa panukala ng pamahalaan tungkol sa pagtitipid sa pagkonsumo ng enerhiya ng mga mamamayan.

Marahil hindi lamang ako ang punding-pundi nang patuloy na nakakikita ng mga red-plated na sasakyang ginagamit para sa personal na kapakinabangan. Ilang taon na ang nakalilipas, may ilang ganitong uri ng sasakyan pa nga ang namataang nakaparada sa isang sikat na nightclub sa Quezon City.

Kahit pa ipinalabas na ang Administrative Order (AO) 110 noong Oktubre, talamak pa ring makikita ang mga sasakyang “for official use only” lamang ang gamit sana, ideally, na tumatakbo sa mga lugar na hindi na sakop ng distrito o lungsod ng pamahalaang lokal na nakatatak sa sasakyan (halimbawa, ilang beses na akong nakakikita ng mga dilaw na multicab ng pamahalaan ng Quezon City sa kahabaan ng Imelda Avenue…) sa araw at oras na hindi na sakop ng mga itinakdang araw at oras ng pagpasok para sa mga kawani ng gobyerno (halimbawa uli, may ilang ulit na rin akong nakakita ng mga sasakyang pula ang kulay ng plaka na ginagamit sa pamimili sa mga supermarket tuwing Sabado o Linggo, gayon na rin sa pagsundo at paghatid sa mga anak sa eskuwelahan).

Ang MMDA naman, bilang tugon sa panawagan ni PGMA sa mga mamamayan na maglakad o sumakay na lamang ng bike papunta sa opisina o eskuwelahan, ay naghain na ng plano sa pagbuo ng 200-kilometro ng pedestrian at bike lanes, na tinatayang aabot sa P362.5 milyon ang gastos para sa pagsesemento, pagpipinta at paglalagay ng mga signage sa mga lane na ito. At nananawagan ang pamahalaan ng tulong mula sa bayan, para sa pagtitipid… Oh yes. (Siyangapala, ipinahayag na ni PGMA ang panukala umano ng kanyang mga budget official na magkaroon ang pamahalaan ng isang “fiscally responsible budget” to the tune of… P1 trillion sa susunod na taon! Anong krisis krisis? Tayong mga karaniwang Filipino lang naman ang nakararamdam niyan. Para sa mga buwaya sa pamahalaan, happy days are here again!)

Sana bago ito isakatuparan ng MMDA, matugunan muna ang problema ng air pollution sa bansa. Kahit pa may mga itatakdang secondary road bilang pedestrian at bike lanes, bihira itong gagamitin ng mamamayan kung hindi naman ito makapagdudulot ng pagtitipid, sa halip, gastos pa ang maaaring matamo ng mga tao, pangunahin na sa pagpapagamot dahil sa polusyon sa lunsod. Sa halip na maging mabuti para sa kalusugan ang paglalakad o paggamit ng bike, gaya ng ipinangangalandakan ng mga proponent ng nasabing hakbang, mas masama pa ito at maituturing na katumbas ng pagpapakamatay. Sa katunayan, mas madali pa ngang kumuha na lang ng lubid, blade o kutsilyo upang gamitin sa pagpapakatiwakal, kaysa lumanghap ng maruming hangin at magdusa sa loob ng mahabang panahon dulot ng sakit sa baga.

Kaugnay ng mga nabanggit ko, nakikiusap din ako sa mga makababasa nito na gawin nawa natin ang ating tungkulin bilang mga mamamayan. Maaaring hindi tayo pare-pareho ng pinaniniwalaan kung political affiliation ang pag-uusapan, ngunit wala namang masama kung gagawa tayo ng mga tiyak na hakbang upang mabigyang lunas ang mga problema natin. Mahirap nang umasa na lang tayo sa mga isip-batang “lider” umano ng Pilipinas na wala namang ibang ginawa kundi mag-away-away matamo lamang kung ano ang para sa kanilang pansariling interes. Maaari nating simulan sa pagtatala ng mga plate number ng mga sasakyang may ginagawang paglabag, gaya ng mga smoke belcher gayon na rin ang mga sasakyang panggobyerno na ginagamit sa pansariling kapakinabangan. Kung hindi rin gaanong hassle, isama na ang oras, petsa at lugar kung saan at kailan makikita ang mga nabanggit na sasakyan. Matapos makapagtala ng mga plaka, sama-sama nating ipasa ito sa mga ahensiya ng gobyerno tulad ng mga pamahalaang lokal, LTFRB, LTO at lalo na ang DENR para sa mga lumalabag sa Clean Air Act. At nang sabihin kong “tayo,” ibig sabihin samahang niyo AKO. Kamakailan lamang, sinimulan ko itong gawin. Iniipon ko ang mga naitala ko na at pagkatapos ay ipadadala na sa mga kinauukulan. Huwag nating isiping babalewalain lang naman ang ating mga reklamo; subukin muna natin. Ang mahalaga, hindi lang tayo reklamo nang reklamo, kundi kumikilos din naman. Simulan natin ang pagbabago sa ating mga sarili, pangunahin na sa pagiging mulat at malay sa mga nangyayari sa kapaligiran, at gumawa ng mga tiyak na hakbang sa tuwing kinakailangan.

Magtipid, ayon sa gobyerno (I)

2005-08-25T12:21:00.000+08:00

August 14, 2005

Dulot ng pagtaas ng presyo ng krudo sa pandaigdigang merkado, nakiusap ang Palasyo sa mga mamamayan na magtipid sa paggamit ng kuryente at langis, upang mabawasan kahit paano ang pagkonsumo ng enerhiya. Ayon sa Malacañang, sila na mismo ang mangunguna sa pagbibigay ng halimbawa sa mga Filipino, sa pamamagitan ng pagpatay ng aircon at pagbabawas ng ilaw nang higit na maaga kaysa nakagawian.

Kasama ng pagbibigay halimbawang ito ang pakiusap ni PGMA na pagsunod ng mga ahensiya ng gobyerno sa Administrative Order 110, na inilabas noong Oktubre 2004 pa. Nakasaad dito ang pagbabawas sa buwanang konsumo ng kuryente ng mga ahensiya ng pamahalaan, sa loob ng tatlong taon simula ng Enero ng 2005, pagbili at paggamit ng mga sasakyan at appliance na energy efficient at paggamit ng alternative fuels. Bukod pa rito, idinagdag pa ng Pangulong baka puwede na ring sumakay na lang ng bike ang mga manggagawa papasok sa kanilang mga opisina, gaya raw ng sa China, at ang pagkakaroon ng carpool ng mga estudyanteng may sasakyan.

Yes, peeps, you read it right. Nakikiusap ang pangulo kung puwede na lang mag-bike ang mga Filipino patungo sa kanilang pupuntahan, o di kaya’y maglakad na lamang kung kaya namang lakarin ang layo.

Sa kanyang panawagan, mahahalatang hindi malay ang ating pangulo sa pang-araw araw na realidad nating mga karaniwang Filipino, dulot ng kanyang pananatili sa kanyang tanggapang de-aircon o di naman kaya’y paglalakbay lulan ng presidential car na aircon din naman. Mag-bike o maglakad papunta sa opisina o eskuwela, sa Pilipinas? Parang may mali yata. Bukod sa mga sasakyang tila mauubusan ng daan kung makipag-unahan sa isa’t isa, sadyang kay rumi ng hangin sa lungsod para hilingin sa mga Filipino na gawin nga ang mga ito. Marahil hindi pa nasusubok ni Madame Gloria ang sumakay sa dyip o bus na ordinary fare upang matikman niya naman ang hangin sa Metro, at hindi lang ang purified at airconditioned na hangin ng kanyang sasakyan at tanggapan.

Para siyang mga opisyal ng LTFRB, na nagtatakda ng mga pasaheng may butal na 35, 45, 55, 65, 85 at 95 sentimos na tila laganap pa ang paggamit ng singko at diyes sentimos sa kasalukuyan. O di naman kaya’y mga may-ari ng naglalakihang malls, na kung hindi 75 sentimos ang itinatakdang butal sa price tag ng mga bilihin, kadalasan ding gumagamit ng 95 sentimos na butal. Alryt sa astig.

Nakatatawang iminumungkahi ng pamahalaan ang mga nabanggit na hakbang na para bang hindi naglabas ang WHO ng resulta ng kanilang ginawang pag-aaral ilang buwan na ang nakararaan, na nagsasaad na sadyang ubod ng taas ng lebel ng polusyon sa hangin ng Metro Manila, higit pa sa maituturing na “tolerable level” ng polusyon. May himala kayang naganap at bumabang bigla, kung hindi man tuluyang nawala, ang nabanggit na air pollution? Para sa mga commuter gaya ko, tiyak mapapansing hindi naman ito nangyari, sa halip lalo pang lumala.

Nakapagtataka tuloy kung ano na ang nangyari sa Clean Air Act, na naisabatas noong panahon pa ni Estrada. May isinasagawa pang emission testing para sa aplikasyon ng rehistro ng sasakyan, o di kaya’y sa renewal nito, pero kay rami pa ring bumibiyaheng sasakyan na tila laging may kabuntot na bagyo dulot ng maitim na usok na ibinubuga. Marahil totoo nga ang sabi-sabi ng ilang drayber, na sadyang pinagkakakitaan lamang ng gobyerno (sa pamamagitan ng registration fee…), o ng ilang kawani ng pamahalaan (…o kaya’y mga bayad na “under the table” o suhol upang makalusot ang sasakyang nagbubuga ng makapal na usok), ang nasabing gawain.

Bukod sa Clean Air Act, dapat din magkaroon ng batas tungkol sa pagbili ng mga sasakyang 2nd hand mula sa ibang bansa, gaya ng mga trak at bus. Itinatapon na ng ibang bansa, tayo pa ang sumasalo at gumagamit. Nakatitipid nga ang mga namumuhunan, kawawa naman ang mamamayan.

Paging DENR Secretary Mike Defensor. Kung tama ang pagkakaalala ko, tungkulin ng DENR Secretary ang pamunuan ang sangay ng pamahalaang may kinalaman sa PAGTATANGGOL SA KALIKASAN. Ang ginagawa kasi ni Defensor ngayon, IPINAGTATANGGOL LAMANG SI GMA mula sa mga kaaway nito sa oposisyon. Ang huling ginawa yata ni Defensor para sa kalikasan ay noong nagkaroon ng matitinding pagbaha sa bansa noong nakaraang Disyembre hanggang mga unang bahagi ng taong kasalukuyan. Dahil sa nasabing trahedya, nagkaroon ng masigabong kampanya laban sa ilegal na pagtotroso. Ewan ko lang kung ano na ang nangyari rito ngayon, kung napagtutuunan pa ng pansin ang nasabing hakbang.

Ngayon, sa tuwing nakikita o naririnig si Defensor sa media, wala nang ibang laman ang kanyang mga pahayag kundi papuri o pagtatanggol kay PGMA. Sa katunayan, kamakailan lamang ay to the rescue na naman ni Madame Gloria si Defensor nang maghain ito ng ebidensiya umano na dinoktor ang kontrobersiyal na “Hello Garci” tape. Wala man lamang malinaw na programang inihahain si Defensor tungkol sa mga nais niyang ipatupad tungo sa pagpapabuti ng kalagayan ng kalikasan sa bansa. Sana naman sa mga darating na araw, hindi na lamang si GMA ang kanyang ipaglalaban, kundi ang ating kalikasang lubhang nangangailangan ng pansin mula sa mga kinauukulan.

(To be continued)

CROSSINGS

2005-08-24T09:54:00.000+08:00

Isang tula para sa aking pumanaw na lola, inilagay ko rito bilang paggunita sa ikatlong anibersaryo ng kanyang paglisan.

Nanay, you were never good
at keeping promises.
i remember it clearly,
that day when i was three
back in nursery:
at 11 am, you took me to school,
and said you would go home first
then return later.
of course i shook my head in
disapproval
fearing you’d never come back for me.
imprisoned in my tight embrace
your shirt wet with my tears,
you agreed to wait for dismissal
so we can go home-- together.
of course i knew otherwise;
a few minutes passed, i looked out
the window
and saw your absence.
you have just crossed the street,
and I ran after you
vision blurred with tears
never giving a thought about the hazards.
though you and mrs. masangkay got mad at me,
i didn’t care.
at least i was able to bring you back.
sixteen years later Nanay, you’re still
never good at keeping promises.
you said you’d wait for the day
i graduate,
see me off to work
everyday,
then we’ll go out on a date
on my first salary day.
but Nanay, you are about to make
that one final Crossing,
and i, your beloved apo, no matter
how i’ve grown,
have no power
to bring you
back. (03182002)

Hindi lamang sopas ang mainit, kundi pati ang ulo ko

2005-08-22T13:30:00.000+08:00

August 20, 2005

Kagabi, iniabot sa akin ni Jenny, ang bunso kong kapatid, ang class picture ng section ko dati noong grade five ako sa Sto. Niño Parochial School (SNPS).[1] Tawa ako nang tawa nang makita ko ang aming mga hitsura: mga totoy at neneng na tila wala pang nalalaman tungkol sa mundo.[2] Nakita ko ring muli ang aking mga dating crush, gayon na rin ang mga dating kaklase at kaibigang may kanya-kanya na ring trabaho ngayon. Nanumbalik ang alaala ng kabataan, lalo na ang mga asaran, tuksuhan, at kadalasang sakitan, na bahagi naman yata ng elementary experience.

Kupas man ang larawan, matingkad pa rin sa gunita ang mga taong makikita sa larawan, kahit pa hindi ko na maaalala ang kanilang mga pangalan. Naroon ang dalawa kong kaibigang lalaki na ayaw ni Nanay,[3] dahil mukha raw suwitik, at mukhang puro kalokohan lang ang ituturo sa akin. Nakita kong muli ang negro kong kaklase, na karibal ko dati sa pansin ng aking crush.[4] Hindi rin mawawala sa picture ang mga anak at pamangkin ng mga guro, na hindi naman nakapagtatakang laging kasama sa top 10 ng klase kada quarter o sa pagtatapos ng taon, gayundin ang inaanak ng principal na mayroon ding mga pribilehiyong nakukuha, lalo na pagdating sa asaran: sa tuwing inaasar siya, iiyak siya’t sasabihing “isusumbong kita sa ninang ko!”

Kumpleto rin ang mga kasama ko sa “ice candy gang,” kaming mga estudyanteng pagkatapos kumain ng baon tuwing recess ay bumibili ng, well, ice candy mula sa canteen, pagkatapos ay maglalaro ng habulan o taguan. Naalala ko ang isang beses na naglalaro pa rin kami kahit pa tumunog na ang bell, ang hudyat na tapos na ang recess. Habang nagtatakbuhan kami sa school ground, isa-isa kaming hinabol ng mga lalaking guro pagkatapos ay pinagalitan. Pinagalitan kami dahil tapos na raw ang recess, pero mas pinili pa namin ang maglaro kaysa dumalo sa klase. Matagal ang kanilang ginawang panenermon kaya ayun, tapos na rin ang subject pagkabalik namin sa klase.

Siyempre, hindi kumpleto ang paggunita sa kabataan nang hindi naaalala ang mga guro. Sa nasabing class picture, Siyempre laging kasama ang class adviser. Adviser ko dati si Mrs. N_____o, na napabalitang tumatanggap dati ng “lagay” mula sa isa sa mga kaklase naming kahit anong kalokohan pa ang gawin, hindi nawawala sa cream section o section A,[5] kahit din ubod ng baba ang kanyang mga marka. Napatunayan ko ito nang minsang isinama ako ng nabanggit na kaklase sa pagkuha ng pera mula sa kanilang bahay, tapos tumuloy kami sa bahay ni Ma’am at iniabot niya ang perang nakalagay sa sobre. Nang tanungin ko siya kung para saan iyon, sabi lang niya bayad sa utang niya kay Ma’am. Nakapagtatakang sa tuwing nagpapadala ng pera ang kanyang inang nagtatrabaho sa ibang bansa, lagi siyang may “binabayarang” utang kay Ma’am. Hmmm…

Sa class picture, katabi ni Ma’am si Mrs. C_______a, ang teacher namin dati sa Home Economics and Livelihood Education (HELE). Sa klase namin, wala na siyang ginawa kundi magbasa ng mga leksiyong matatagpuan mismo sa teksbuk, kaya ang bawat pagkikita ay tila Reading class, na ibang subject sana at ibang guro ang humahawak. Bukod pa rito, ipinakokopya niya rin sa amin ang mga nasabing leksiyon mula sa libro sa aming mga notebook, na tila kami pa ang mga pari noong Dark Ages na kinailangang isulat kamay ang lahat ng mga aklat na nalabi mula sa paninira ng mga barbaro. Yes, ipinasulat niya sa amin chapter by chapter ang lahat ng impormasyong nasa libro naman sana. Upang matiyak na “nagsusulat” nga kami ng “lecture notes,” laging sorpresa ang kanyang mga isinasagawang pag-check ng mga notebook. Yari ka kapag kulang ang notes mo, tiyak may bawas sa grade.

Buti sana kung ito lang ang naaalala ko sa kanya, pero mayroon pang mas malubha. Bilang bahagi ng subject na HELE, kinakailangan din naming mag-aral kung paano magluto at magtinda.[6] Kaugnay nito, pinagdala dati ang aming grupo ng mga sangkap para sa pagluluto ng sopas. Siyempre, itinakda na ng aming lider kung sino ang magdadala ng ano. Kung tama ang pagkakaalala ko, repolyo yata o gatas ang naitoka sa akin.

Nang oras na ng aming subject, nagpunta kami sa kusina ng paaralan at nagsimula nang maghanda para sa pagluluto. Kami ang gumawa ng lahat, mula sa paghahanda ng mga sangkap hanggang sa mismong pagluluto ng sopas. Binantayan naman kami nang maigi ni Ma’am.[7] Pagkaluto sa aming obra, siyempre tinikman namin ang aming gawa, at nakisalo naman si Ma’am. Okay, tapos na ang unang bahagi. Pinaalalahanan niya kaming huwag ubusin ang aming iniluto sapagkat ititinda pa namin ito sa ibang estudyante.[8] Kahit bitin pa kami, wala na kaming nagawa kaya kumuha na lang kami ng mga mangkok mula sa lalagyan, upang malagyan na ng sopas na ibebenta sa iba.

Pagtunog ng bell, agarang nagsilabas na ng silid ang mga estudyante. Dahil nasa ground floor ang canteen at nasa fourth floor naman ang kusina, minarapat na lang ng mga grade four, five at six[9] na sa kusina tumuloy, dahil nasa fifth floor ito at sadyang malapit sa kanilang mga classroom, kaysa nga naman bababa pa sila sa canteen na tiyak nag-uumapaw sa tao dahil sabay-sabay ang lahat ng recess ng mga grade level.

Mababa marahil ang sales ng canteen nang araw na iyon, dahil maraming estudyante ang tumangkilik sa aming tinda. Masaya kami, oo, dahil tiyak mataas ang grade namin dahil sa dami ng customer, kahit pa nananakam kami dahil bitin ang aming kinain. Pero okay lang sa amin iyon, dahil bukod sa grade, tiyak malaki ang aming benta at malaki rin ang aming mapaghahatian pagkatapos ng klase!

Saktong-sakto sa pagkaubos ng aming tinda ang pagtunog ng bell. Kung gaanong kay bilis napuno ng tao ang kusina, ganoon din sila kabilis nawala. Matapos mailagay ang mga mangkok sa lababo upang mahugasan na, bigla kaming pinabalik sa classroom ni Ma’am, dahil may susunod pa kaming subject. Siya na raw ang bahala sa lahat. Nang sabihin niyang “lahat,” kabilang pala roon ang pagtatago ng aming kita! Iniwan namin siyang nagbibilang ng aming napagbentahan.

Hindi ako mapalagay pagbalik sa kuwarto. Sabi ko parang may mali. Kada subject na sumunod, nagme-“may I go out” ako upang hanapin si Ma’am. Hindi ko siya nakita. Kinausap ko ang aming lider, nagpapasama ako upang makuha namin ang napagbentahan at nang sa gayo’y maibigay man lang namin sa aming mga magulang bilang bayad sa kanilang pagbili ng mga sangkap na aming dinala. Ayaw niya, sabi niya hayaan na lang daw. Dismayado akong umalis muli upang hanapin si Ma’am at ipaglaban ang sa amin naman talaga dapat.

Nakita ko si Ma’am sa faculty room, kasama niya ang ilang guro na kumakain ng aming mga proyektong ipinasa dati, ang mga “preserved fruits.” Mula sa bintana ng kuwarto, kitang-kita ko silang sarap na sarap sa pagkain ng aming proyekto, gayon na rin sa paghahati-hati ng mga proyekto rin naming daing na bangus at paglalagay ng mga ito sa iba’t ibang plastik, marahil upang iuwi pagkatapos ng klase. Dati, naka-display sa aparador ang mga nasabing proyekto, sapagkat itinanghal nila ang mga ito nang minsang may bumisitang mga opisyales sa SNPS. Masaya rin silang nagkukuwentuhan habang ginagawa ang mga ito.

Umiling-iling na lamang akong umalis.

[1] Nasa Bukidnon St., Bago Bantay Quezon City. Kadalasang ginagamit ang “SM North EDSA” o “SM West” bilang point of reference sa tuwing may magtatanong kung saan ang SNPS.
[2] Take note, ginamit ko ang salitang “tila”
[3] Ang pinakamamahal kong lola, na kahit grade six na ako, inihahatid at sinusundo pa rin ako sa eskuwelahan. Ang sweet niya ano?
[4] Hey, forgive the politically incorrect word. Karibal ko iyon dati eh, anong dapat kong sabihin?
[5] Mula kinder hanggang grade 6, lagi akong kabilang sa section A. Yabang!
[6] Bukod pa sa pag-aaral kung paano gumawa ng “preserved fruits” at ng daing na bangus.
[7] Posible ring hindi kapakanan namin ang kanyang inaalala, kundi ang tagal ng aming ginagawang paghahanda dahil gutom na siya.
[8] Ginawa niya ang paalala habang sumasalok ng mainit na sopas mula sa kaldero.
[9] Dati kasi, habang tumataas ang grade level mo, tumataas din ang bilang ng hakbang na dapat mong akyatin papunta sa klase. Ang grade 1, nasa first floor at ang grade six, following the scheme, ay siyempre sa sixth floor. Sumablay lang sa junior at senior kinder, dahil sa second floor ang mga klase.

Theory into Practice: The Sawikaan 2005 Experience (August 4-5)

2005-08-22T09:43:00.000+08:00

Sa kauna-unahang pagkakataon, nakadalo kami ni Yol sa isang pambansang kumperensiya, hindi bilang tagapanood at tagapakinig, kundi bilang panonoorin at pakikinggan. Oo, kapani-paniwala man o hindi, nagkaroon kami ng pagkakataong makapagsalita sa harap ng mga kasama namin sa pamayanan ng mga iskolar.

Agosto 4, unang araw ng kumperensiya. Una akong dumating sa UP, more specifically, sa Pulungang Recto ng Bulwagang Rizal. Nakakailang, wala akong makausap dahil wala naman akong kakilala. Matapos magpunta sa CR, nagsulat ako dahil nakaupo na sa tabi ng puwesto ko si Dr. Ruth Elynia Mabanglo, na kamakailan lang ay nagbigay ng panayam tungkol sa kanyang panulaan sa Ateneo, na kami ni Yol ang nag-organisa, ayon sa hiling ni Ma’am Beni. Nahiya ako at hindi ko siya kinausap, dahil baka hindi na niya ako kilala. Mabuti naman at nauna niya akong kinumusta, pagkatapos ay ipinakilala ako sa kanyang kasama, si Dr. Teresita Ramos. Ayos. This, my friends, is what I call networking.

Ilang minuto pa ay dumating na rin si Yol. Pinakinggan namin sina Ariel Borlongan, patnugot ng tabloid na Balita, Jim Libiran, ang News Director ng ABC 5 at dating Kapamilya, at ang walang kupas na si Tita Dely Magpayo, mula sa himpilan ng DZRH. Tinalakay nila ang papel ng media sa pagpapalaganap ng modernong Filipino. Sumunod ang malayang talakayan, bago ang pananghalian.

Matapos kumain, sumunod naman ang panayam ng tatlong banyagang kinatawan mula sa Malaysia (Zaine bin Oje), Asian Center (Shirley Sy) at Embahada ng Rusya (Vladimir Malyshev), tungkol sa kanilang karanasan sa “national language development” sa kani-kanilang mga bansa. Naunang nagsalita si Mr. Malyshev, at sa puntong ito, napansin kong hindi lang naman pala puro aral ang alam ng mga iskolar; marunong din pala silang matulog, lalo na kapag hindi naman nila gusto ang tinatalakay. Maski man ako ay ayaw nang sundin ng mga mata ko, tila may mga buhay silang nagnanais nang pumikit sa bawat salitang inuusal ni Malyshev. Bukod sa Ingles niyang mahirap intindihin at sa boses na tila ayaw niyang iparinig, kay hirap ituon ng atensiyon sa kanyang mga sinasabi dahil hindi naman pamilyar sa akin ang kanyang mga inilalahad, at nagiging self-reflexive na rin siya, sa pamamagitan ng pagtalakay na lamang tungkol sa karanasan ng kanyang pamilya! Sa halip na samahang ang aming mga kapwa iskolar sa pag-idlip, umalis na lang kami ni Yol upang paghandaan ang aming presentasyon kinabukasan. At least, may napulot naman ako mula kay Malyshev: ang salitang “rookie” pala ay hango sa salitang Ruso, at nangangahulugang “one who cannot use his hands properly.” Astig.

Kinagabihan, kinakabahan akong naghanda ng aking mga sasabihin para sa presentasyon. Siyempre naman, unang beses akong makapagsasalita sa harap ng nagkakatipong miyembro ng akademya. Walang puwang sa pagkakamali, mahirap na, dala-dala ko hindi lamang ang aking sariling pangalan, kundi maging ang institusyon na rin ng Ateneo. Mabigat na tungkulin ang maging kinatawan ng Pamantasan kaya kinakailangan talagang pagbutihin ang gagawin. Nagkaroon din ako ng LSS (nope, hindi Last Song Syndrome, kundi Last Sermon Syndrome) sa mga sinabi dati sa akin ni Ma’am Beni (Santos), na marunong mag-aruga ng tao ang Ateneo basta ba may ibinabalik na serbisyo sa institusyon.

Nang gabi ring iyon, kinukundisyon ko na ang aking sarili na MANANALO ako. Bukod sa papel kong sadyang pinaghandaan kahit pa kapos ako sa oras, kami lang yata ni Yol ang may PowerPoint presentation. Naniniwala rin kasi ako sa kasabihang “if a thing is worth doing, it’s worth doing right the first time around,” at pakiramdam ko ginawa ko ang lahat ng aking makakaya para maging astig ang aking papel. Basta, pupunta ako sa kumperensiya sa susunod na araw upang MANALO. Hindi iyong premyo ang iniisip ko, no joke (okay, malaking tulong ang premyong P15k para sa aming dinaranas na paghihirap), kundi ang pagkakataong makapagbigay karangalan sa Ateneo, kasama na ang pansariling karangalang maidudulot ng pagkakaroon ng pagkakataong makapagsalita sa isang pambansang kumperensiya.

Bago pumunta sa UP kinabukasan, tumuloy muna ako sa Ateneo para ayusin ang ilang bagay tungkol sa aking presentasyon, at kunin na rin mula kay Yol ang kopya ng kanyang papel dahil ako ang pinakiusapan niyang magbasa. Hindi kasi siya makadadalo, dahil nataong unang araw iyon ng kanyang pagtuturo sa ilang estudyanteng Hapones na ninanais mag-aral ng wika at kulturang Filipino. Umalis ako mula sa Ateneo nang taas noo, at desididong MANALO.

Pagdating ko sa UP, tumuloy na ako sa Pulungang Recto at agarang umupo. Nakita kong nakaupo na si Vlad (Gonzales) sa may panel, dahil umaga ang iskedyul niya upang basahin ang kanyang papel tungkol sa “blog.” Nang makita niya ako, sumenyas siya’t pinaupo na rin ako sa panel.

Nang matapos ang unang sesyon, lalong tumindi ang kaba ko. Puro hebigats ang presentasyon: Bukod pa kay Vlad, nagbasa rin ng papel sina Dr. Joi Barrios (E-VAT) at Roberto Añonuevo (Huweteng). Pero kahit na, sabi ko sa sarili, mananalo ako.

Sinundan sila ng tatlo pang tagapagsalita, na nagbasa ng kanilang papel tungkol sa “Gandara,” “Caregiver,” at “Call Center.” Pagkatapos, nagkaroon ng malayang talakayan bago nagtanghalian.

Hindi ako nakakain nang maigi dahil kasama ako sa grupong magsasalita pagkatapos ng tanghalian. Hindi ko rin alam kung bakit, pero biglang nagbrownout sa di-malamang dahilan. Sabi ko, baka senyales iyon na hindi ako mananalo. Pero hindi, magtatagumpay pa rin ako dahil pinaghandaan ko ang papel ko.

Dumating sina Mama at Daddy ilang minuto bago ang susunod na sesyon, at kumain muna sila sa cafeteria habang hinihintay ang pagsisimula ng programa. Pagbalik nila, patapos nang magsalita si Dr. Patrick Flores tungkol sa “Pasaway.”

Habang binabasa ni Dr. Galileo Zafra, ang tagapagdaloy ng palatuntunan, ang ilang tala tungkol sa akin bilang pagpapakilala, lalong tumindi ang kaba ko, lalo na nang may ingay pa ring nagmumula sa hanay ng mga tagapakinig. Hindi ito nangyari noong naunang sesyon; tahimik ang lahat habang ipinakikilala ang mga tagapagsalita. Pinalakpakan din ang mga naunang nagbasa ng papel.

Pagkabanggit ng “Jelson Estrella Capilos,” wala man lamang akong narinig na palakpak mula sa mga kasama kong iskolar. Ang sumunod ay panandaliang katahimikan, tila ba nagtataka sila kung sino ako, at ano ang karapatan kong magbasa ng papel. Naputol ang pananahimik na ito ng palakpakan, na malaki ang kutob kong pinamunuan nina Mama. Buti na lang nandoon sila. Mahirap talaga kapag wala kang pangalan sa akademya, kumbaga, hindi mo pa naitataguyod ang iyong sarili bilang karapat-dapat na kasapi ng pamayanan ng mga iskolar. Bagito kumbaga, or virgin, if you may. Sa katunayan, nalaktawan ko ang isang talata sa papel, at kinailangan ko itong balikan muli sa pagbabasa. Alryt.

Tungkol sa “Networking” ang aking lahok, at sa aking papel, pinangatwiranan kong malawak ang saklaw ng salita sa buhay ng tao, pangunahin na sa pakikipag-ugnayan ng indibidwal sa kanyang kapwa. Kasabay ng aking pagbabasa ang pagpapakita ng slideshow presentation na nagbibigay linaw sa ilang kataga o paliwanag na maaaring hindi narinig ng mga dumalo at ng mga hurado. Sa lectern din ako nagsalita, sa halip na sa panel, dahil sabi ko gusto ko nang lubusin. Tutal, ito ang kauna-unahang kumperensiya na makapagsasalita ako, eh di dapat may impact. Para rin maganda ang mga litrato, kaya nga pinapunta ko sina Daddy eh, para makunan ako ng picture. He he. Iskolar ako e! : )

Noong meryenda, sinabi nina Mama na halata raw sa boses ko ang kaba. Sabi ko ganoon talaga, eh sa kabado naman talaga ako. Sa puntong ito, naipakilala ko sina Daddy kay Sir Mike at sa asawa niyang si Ma’am Jeanette. Ipinakilala naman sila ni Sir Mike kay Dr. Mario Miclat, ang Punong Katipon o Grand Convenor ng Filipinas Institute of Translation, Inc (FIT), ang isa sa mga nagtaguyod ng Sawikaan 2005.

Isinabay rin sa meryenda ang pagboto para sa Salita ng Taon 2005. Uh oh, parang may mali. Hindi gaya noong unang sesyon na nakapagpaliwanag na at nakasagot sa mga tanong ang mga tagapagsalita, hindi man lamang ako nabigyan ng pagkakataong ipaglaban ang aking lahok at pangatwiranan kung bakit ito ang dapat na ituring bilang salita ng taon. Pagbalik sa puwesto ko, may ilang bumati at nagsabing maganda raw ang ginawa kong presentasyon. Nagpasalamat naman ako, at natuwang may mga taong binigyang pansin ang presentasyon ko.

Matapos ang malayang talakayan, si Virgilo Almario ang bumanggit sa limang kalahok para sa Salita ng taong 2005, mga finalist ba. Napili ang “Huweteng,” “EVAT,” “Gandara” (huh?), “Pasaway” at “Tibak/T-Back.” Uh oh, hindi nabanggit ang lahok ko! Tinext ko agad si Yol tungkol sa masamang balita.

Pagkatapos ng palatuntunan, nakipagkamay ako sa mga kapwa ko iskolar, lalo na sa ilang taong responsible para sa Sawikaan, gaya nina Sir Rio Almario, Dr. Zafra at Dr. Joey Baquiran. Nagpaalam din ako sa mga taong nakilala ko sa loob ng dalawang araw, lalo na sa mga taong bumati sa ganda umano ng aking ginawang presentasyon.

Sa pagbabasa ng Sawikaan 2004 (bumili kasi si Yol ng librong ito noong Agosto 4, para pag-aralan ang estilo ng mga papel na inilahok noong nakaraang taon), kapansin-pansin namang talagang wala kaming binatbat ni Yol. Paano ba naman, sa nakaraang Sawikaan, ang “Canvas” ni Dr. Randy David ang napiling Salita ng Taong 2004, at isa sa mga karangalang banggit ang lahok ni Ate Glow, tinalo pa ang “Dating” ni Dr. Bienvenido Lumbera! Doon pa lamang, makikitang umiiral din ang isyu ng popularidad sa nasabing patimpalak.

Bukod pa rito, sadyang mabigat ang mga lahok namin dahil sa mga teoryang ginamit. Sa ibang lahok noong nakaraang taon gayon din sa Sawikaan 2005, kapansin-pansing ang tuon ng paliwanag ay sa katuturan ng salita sa konteksto ng Pilipinas, gamit ang payak na pananalita. Kami ni Yol, may nalalaman pang “Foucault,” “cybersociety” at “surveillance society.” Talagang wala kaming tsansang manalo sa timpalak kung saan may mga gurong
Essentialist at naghahanap ng mga sikat na taong ipinangako raw ng FIT na dadalo ngunit hindi naman sumipot. (Yep, totoo yan. May isang gurong naghanap kina Noli de Castro, Arnold Clavio at Lito Lapid, na binanggit daw ng mga organizer na dadalo sa Sawikaan. Nangako raw kasi siya sa kanyang mga kapwa guro na magpapakuha siya ng larawan kasama ang mga personalidad na ito, at ididisplay raw nila sa kanilang paaralan. Ang concern niya, paano raw niya ipaliliwanag sa kanyang mga kasamang guro ang absence ng mga sikat na taong nabanggit. How… profound!)

Nanalo ang lahok ni Sir Bobby Añonuevo tungkol sa “Huweteng.” Mahaba man ang kanyang presentasyon, sadyang maganda ang kanyang papel at talagang pinagbuhusan ng panahon at atensiyon. No doubt, karapat dapat talagang ituring na salita ng taon. Hindi man ako nanalo, okey lang, dahil marami akong nakilala, at least kahit paano may name recall na ako sa akademya. This, my friends, is what I call networking. May mga bagong bagay rin akong natutuhan, gaya ng paliwanag tungkol sa “rookie” at ang kahulugan ng “tibak” (aktibista pala ang ibig sabihin nito). Alam ko namang hindi ito ang huling pagkakataon. Marami pang darating, at muli, paghahandaan ko ang mga iyon.

S*ck It!

2005-08-20T11:12:00.000+08:00

Para sa mga ka-DX ko, isang paalala ng ating
nakaraan, tungo sa ating kasalukuyan
at kinabukasan. Mabuhay ang DX, and if
they're not down with that, we got two words
for them: SUCK IT!

2005-08-19T11:58:00.001+08:00

The movie starts off with a generically named couple, John and Jane Smith, talking to a marriage counselor. From there, the viewers get a glimpse of their lives as mercenaries working for opposing groups, mixing humdrum domesticity with blood pumping danger and deceit.

In a bar in Bogota, Colombia, a woman named Jane walks into a bar (no, this is not a joke) as an army of police officers accosts individuals without a companion. As she breezes through the security, she meets up with John, and the two of them claim that they are together, to avoid any further involvement with the law enforcers. After this meeting, they wed and lived a seemingly boring life as husband and wife, until the fateful day that they discovered that each of them were actually spies working for opposing groups.

After engaging scenes of Mr. and Mrs. Smith trying to blow one another into, well, smithereens, they both realize that they were actually assigned on a single target by their respective groups, with the aim that they would eliminate one another. What follows is a conventional action movie narrative device of cat and mouse game, with the Smiths trying to elude forces from their camps out for their blood, while trying to discuss their marital woes during and in between fighting for their lives. Their final salvo against a number of the forces sent against them inside an abandoned shop is a scene worth seeing and nitpicking.

Brad and Angelina’s seething chemistry onscreen (and reportedly off screen) is a visual pleasure to behold. My love, my own Mrs. Smith with whom I saw the movie, even commented that the scenes were enough for Jennifer Aniston, Pitt’s erstwhile wife, to really be jealous of the silver screen couple. Sadly, it is only through visual appeal that the movie makes up for what it lacks in plot.

The movie has quite a number of plot holes, as there are bullet holes in the swath of destruction they leave in their wake fighting one another and their opposing camps. For one, I really can’t fathom how they were able to survive after fighting the armies sent by their camps. Sure they were represented in the movie as two of the best agents in the field (John has a kill rate of around 50 or 60, while Jane has killed 312!), but I really can’t believe that they beat quite a number of enemies armed to the teeth, equipped with the latest technology in weapons and night vision, during a night time attack in an abandoned, darkened shop, with only a handful of guns and rifles, wearing shades at that! Also, the viewers are left with the conundrum of how they were able to escape with their lives from the wrath of their agencies. Did the opposing groups just let them go scot-free after the couple decimated their forces during the attack? Definitely, an unhealthy excessive suspension of disbelief is required.

The movie ends with the Smiths having ironed out their marital troubles, sitting yet again in front of their counselor. Good for them. The viewers could certainly occupy their places on the counselor’s couch, to help them figure out how to resolve the movie’s dangling plot…

Re: FIL 10 (Basic Filipino)

2005-08-18T09:14:00.000+08:00

May dalawa akong mungkahi para sa programang FIL 10, o Basic Filipino ng Ateneo. Una, puwede siyang ilahok bilang isang pagsubok sa programang "Extra Challenge" kung sakaling gagawa sila ng episode at mga guro ang kalahok. Pangalawa, at ito ang higit na mahalaga, dapat may hazard pay ang pagtuturo ng FIL 10. Sa bawat pagkikita, itinataya ng guro ang kanyang katinuan ng pag-iisip sa tuwing nagtuturo siya sa mga batang Filipino naman sana, subalit walang kagana-ganang matuto ng wika at kulturang Filipino. Daig pa ng mga Hapong kasalukuyang nag-aaral ng Conversational Filipino sa Ateneo. Nang minsang magmasid ako sa klase ng kapwa ko guro, natuwa akong panoorin at pakinggan ang mga Hapon. Bukod pa sa maaga silang pumapasok, talagang pinipilit nilang matuto ng wikang Filipino sa paraang pasulat at pabigkas. Nakalulungkot isiping mas may gana pang matuto ang mga banyaga kaysa mga likas naman sanang Filipino.

Mahirap talagang makitungo sa mga taong kolonyal ang paraan ng pag-iisip. Di bale nang hindi sila lumingon sa kanilang nakaraan, ang mahalaga marunong silang mag-Ingles, dahil ito lang naman ang kailangan nila "to be globally competitive." Naglagay-lagay pa ako sa kanilang silabus, at ipinaliwanag ko pa ang pahayag ni Ludwig van Wittgenstein na "the limits of my world are the limits of my language," hindi naman nakikinig at nakikisangkot sa klase, maliban sa iilang interesado talagang matuto (na hindi lalagpas sa bilang ng mga daliri sa ISANG kamay lamang bawat klase). Minsan nga ipababasa ko sa kanila ang tula ni Sir Mike (Coroza) tungkol sa Executive Order (EO) 210.

Part-time rants

2005-08-17T15:38:00.000+08:00

*Nahanap ko sa aking journal. Gusto ko lang ibahagi sa iba.

June 23, 2004

Madalas akong umaangal tungkol sa sahod na tinatanggap ko bilang guro. Malaking bahagi kasi nito ang napupunta bilang pambayad sa tuition fee ng pag-aaral ng M.A. Di bale, katwiran naman ng ilang kasamahan kong guro, mas malaki naman ang tatanggapin ko kapag nagkaroon na ako ng ‘M.A.’ sa dulo ng aking pangalan.

Bukod pa rito, taun-taon na lamang nagiging problema ang pagiging huli ng unang sahod para sa aming mga part-time na guro. Kamakailan lang, nagpunta kami sa personnel office para magpalagay ng bagong sticker para sa taong ito. Sabi sa amin, wala pa raw dumarating na mga papeles na nagpapatunay na guro nga kami ng Ateneo para sa semestreng ito. Sa tinagal-tagal ba naman ng suliraning ito, hindi pa nakahahanap ng solusyon ang pamunuan ng Ateneo? Gusto ko nga sanang magprisinta na kami na lang ang maglalakad mismo ng aming mga papeles. Tiyak red tape kasi ang nagpapabagal sa prosesong ito.

Kanina, sumama ako kina Hya at sa kanyang Mama sa simbahan ng Baclaran. Habang nakaupo kami’t naghihintay matapos ang pagbibigay ng komunyon, nagmasid-masid ako sa kapaligiran. Napansin ko ang isang mamang kalbo na kulay orange ang t-shirt. Nakatayo siya, taimtim na binabasa ang mga nakasulat sa kanyang novenaryo. Mula sa kanyang likod matapos ang ilang sandali, may dalawang babae ang naglakad patungo sa bandang harap ng simbahan, siguro naghahanap ng mauupuan. Nakasuot ng maikling palda ang isa sa dalawa. Walang anu-ano, hindi na sa novenaryo nakatuon ang pansin ng mama.

Astig, sabi ko na lang sa aking sarili. Iba talaga ang tao. Matapos iyon, nakita kong nakatayo sa may gilid ng pew na aming kinauupuan ang isang babaeng hindi siguro lalagpas sa 20 ang gulang, pormal ang bihis at may kipkip na plastic document keeper, kulay green. Dahil transparent ito, nakita ko sa loob ang isang cut-out ng anunsiyo mula sa classified ad ng isang pahayagan, isang green na bote ng paste, isang pahina ng bio-data o resume yata, at ilang piraso ng larawang iba-iba ang sukat. Tingnan mo ‘yung babae sa 2 o’ clock natin, bulong ko kay Hya. Mukhang nag-aaply ‘yan ng trabaho. Ngumiti si Hya, para bang sumang-ayon sa aking hinuha.

Natuwa ako kahit paano kasi nagamit ko ang kapangyarihan sa pagmamasid. Bukod sa mga Batman comicbooks, laking Sherlock Holmes novels yata ako. Kaya lang, nalungkot din ako sa aking nakita. Naalala ko kagabi, ibinalita sa mga ulat sa TV na ayon sa pinakabagong tala ng DOLE, mahigit limang milyong Pilipino na ang walang trabaho. Kasabay ng ulat na ito, kinapanayam din ng isang reporter ng GMA 7 ang ilang sumusubok makapasok sa ilang kompanya. Inilahad nila ang pagod at gastos sa araw-araw nilang pakikipagsapalaran, upang umuwi lamang na bigo sa pagtatapos ng araw.

Naalala ko na dati, isa rin ako sa kanila. Naalala ko ang pagod sa pag-aasikaso ng mga papeles gaya ng NBI clearance at Certificate para sa Civil Service Eligibility, ang hirap na pinagdaanan sa pagpunta sa iba’t ibang dako ng Metro Manila para magpasa ng resume o di kaya’y dumalo sa ilang application exam o job interview. Kung hindi dahil sa alok ni Sir Mike na sumubok magturo sa Ateneo, marahil limang milyon at isa na ang nakatala sa DOLE. Hindi ito pagmamaliit sa aking kakayahan. Nagkataon lamang na in-demand ngayon ang mga larangang nagpapaalila ka sa kompyuter o di kaya sa mga matandang banyaga. Sugal ang desisyon kong kumuha ng kursong Panitikan.

Heto ako ngayon, 12 na ng madaling araw, nagbabasa ng mga tala na aking ibibigay bukas sa klase bilang leksiyon…

Paunawa...

2005-08-16T12:46:00.000+08:00

Ipagpaumanhin ang kakulangan ng bagong entry. Maraming ginagawa si Brother I. The OMAC Project's operations will resume next week.

And now, a word from our sponsors

2005-08-03T15:21:00.000+08:00

Wala pang bagong entry, o di kaya'y lumang entry na puwedeng i-post.

For hobbyists with money to burn, visit PETE'S TOYSHOP, located at #67 Blue lane, 3rd floor, Shoppesvill Arcade, Greenhills Shopping Center. The shop offers merchandise at a fraction of its cost in other shops in Greenhills.

Hinog sa Pilit (hindi pa tapos)

2005-07-29T13:46:00.000+08:00

Kagabi, tumambay muna kami ni Yol sa may Julie's bakeshop malapit sa Mini-Stop Katipunan. Habang tawa na naman kami nang tawa kapapanood ng mga langaw na masayang nagsasayaw sa mga ubod ng sarap na tinapay (na tinatawag naming "mumba bread," dahil nang una naming napuna ang ganitong pangyayari, umawit si Yol ng "You know I like, dance the mumba..." profound, di ba?), napagmunihan namin: buti pa ang mga langaw may kalayaang pumili ng tinapay na maaari nilang dapuan, samantalang kami, heto, namomroblema para sa paksa ng aming mga papel na hindi naman namin pinili. Oh well.

2005-07-28T12:03:00.000+08:00

Isinulat ko ang nasa ibaba na may heading "NEWEST SEX SCANDAL! SHOCKING!" o minsan naman, "NUMBER 1 TAYO, KAPUSO!" at ipinadala ko sa electronic bulletin board ng A_ _-C_ _, nang pumapasok pa ako roon. Mabuti naman at marami ang bumasa sa akda, kaibigan man o kaaway. Ang problema nga lang, hindi ako mismo ang kinausap ng pamunuan hinggil dito, bagkus ang aking superior, na siya namang nagsabing kinausap siya at ipinaliwanag sa kanya ang panig ng administrasyon. Natakot kaya silang harapin ang matapang na si THE GAME? Hindi pa ito ang huli. Nililinaw ko rin na hindi ako naninira o namumuna nang walang dahilan. Ang lahat ng nakasulat dito ay hango sa pansariling karanasan.

"You deserve better. Start demanding it."
- galing sa newsarama.com

SABI KO NA NGA BA'T BABASAHIN MO ANG MENSAHENG ITO.

Minsan lang ako maglabas ng saloobin, kaya sana bigyang pansin.

"We believe that every financial return eventually result from good acts." Marahil napapansin niyo rin itong nakapaskil sa lobby, sa ibaba ng malaking larawan ni Mr. Geny Lopez. Ito ang agarang tumambad sa akin noong araw ng job interview ko rito bilang manunulat. Matapos ang nasabing panayam, talagang binalikan ko ang nasabing larawan at pahayag, lalo na nang malaman kong contractual ang estado ko rito bilang empleyado (di naman sa apektado ako rito dahil may isa pa akong trabaho, ngunit higit na pinangangambahan ko ang kalagayan ng karamihan sa mga empleyadong ito lamang ang ikinabubuhay, sapagkat walang kapanatagan at estabilidad ang kanilang katayuan bilang manggagawa), kabilang na ang marami sa aking mga kaibigan. Pilit kong hinahanap ang kahulugan at kabuluhan ng nabanggit na pahayag sa katayuan ng mga empleyado rito. Ano ang nais kong tukuyin? Simple lang. Labis tayong nag-aalala sa bumababang ratings ng ating mga programa, na kesyo natatalo na tayo ng kabila [GMA 7], na paano susuportahan ng mga advertiser ang ating mga "pangit" na programa, atbp. [Ito ang mga isyung tinatalakay kasi ng mga empleyado at administrasyon sa aming bulletin board noong mga panahong isinulat ko ang akdang ito] Bago natin pinagtuunan ng pansin ang mga bagay na ito, isinaalang-alang ba natin ang kalagayan ng mga tao SA LIKOD ng mga nasabing programa? Hindi lang naman mga artista ang [bumubuhay sa] kompanyang ito. Maraming "bayani" ang hindi napapansin at sa tingin ko, hindi napahahalagahan. Ang pagiging contractual, may kasaaman na ngang taglay, mas malubha pa yata ang maging isang IPC (intellectual property creator yata). Maganda lang pakinggan, ngunit sadyang nakapanlulumo ang estado ng [mga] IPC. Ang balita ko linggu-linggo dapat tumatanggap ng sahod ang mga ito, subalit may mga kasamahan akong umaabot nang isang buwan bago matanggap ang tseke nila para sa isang linggo lamang! Saan ka pa, di ba? Astig! Alam ko ito, kasi nararamdaman ko rin ang naturang kaso kapag tumatanggap ako ng mga proyekto bukod pa sa aking trabaho [naranasan ko ring maging IPC nang rumaket ako bilang tagasalin ng telescript ng ilang programa]. May narinig nga akong munting awit bilang alay sa posisyongito (to the tune of “magtanim ay di biro"):

ANG IPC AY DI-BIRO, MAGDAMAG NAKAUPO
DI NA NGA TUMATAYO, DI PA RIN SUMUSUWELDO...

Nakatatawang isiping IBA MAGMAHAL ANG KAPAMILYA, subalit may mga taong nakararanas ng isinasaad sa kanta. May mga taong matagal bago makatanggap ng sahod, kahit pa matagal nang tapos ang gawain. Sumusunod naman sa deadline na itinakda, subalit ang sahod, tila napababayaan. Sana naman kumilos ang mga kinauukulan hinggil sa suliraning ito. Hindi lahat ipinanganak nang may subong pilak na kutsara sa bibig; karamihan sa mga empleyado, umaasa lamang sa sahod na dapat sana ay tinatanggap kada kinsenas. Sana lang talaga may agarang tugon sa suliraning ito. Bago kayo mag-alala sa ratings, unahin niyo muna ang kapakanan ng mga manggagawa. Maniwala kayo, everything else will follow. Si Sir Geny na nganagsabi, "We believe that every financial return eventually result from good acts." Paano kayo kikita kung hindi kayo magmamalasakit sa kapwa? Talagang pinagpapala ang mga mabuting makitungo sa kapwa. Basta kapag may tinamaan ng bato, ang pumukol ay hindi ako. Peace!- The GAME

Ilang tala:

Ginawa yata ang IPC bilang tugon sa mga contractual na dalawang ulit nang nare-renew ang kontrata. Batay kasi sa patakaran ng kompanya, hanggang dalawang ulit lamang maaaring kunin muli ang serbisyo ng contractual. Kaakibat ng pagiging IPC ang pagtanggap ng tseke kada linggo batay sa trabahong natapos. Ang kaso, sadyang marami o laging overquota ang dalawa sa aking mga kaibigang IPC, kung kaya matagal pirmahan ang kanilang tseke dahil tila pinagdududahan ang kanilang pagiging mabilis sa pagtatrabaho. Astig. Sa halip na bigyang inspirasyon ang mga manggagawa dahil sa kanilang efficiency, sa kasong ito tila pinagdududahan pa.

Bago ako umalis, naremedyuhan na ang nasabing suliranin. Regular nang ibinigay ang tseke, subalit pinaalalahanan ang aking mga kaibigan na gawin lamang kung ano ang itinakda. Ang problema nga lang, nitong mga huling buwan balik na naman sa dating kalakaran. Astig, di ba?

Kapamilya kuno

2005-07-27T17:29:00.000+08:00

Talagang iba magmahal ang kapamilya... cariño brutal, ika nga.

June 3, 2004

“We believe that financial returns eventually result from good acts.”

Noong Mayo 20, nagpunta ako sa ABS-CBN para sa isang job interview. Nagpasa kasi ako ng aplikasyon dahil nabalitaan kong nangangailangan sila ng news catalog writer. Matapos ang nasabing panayam, sinamahan ako ni Anne, kaibigan ni Hya at kasalukuyang nagtatrabaho sa nasabing himpilan bilang HR ‘consultant’ (maipaliliwanag mamaya kung bakit nakapaloob sa ‘ ’ ang salitang consultant) papunta sa ELJ building kung saan may nakatakda ring panayam si Hya. Mula sa Talent Center building, naglakad kami patungo sa ELJ. Dumaan kami sa backstage ng “Masayang Tanghali Bayan, Ang Saya-Saya!” kung saan ipinaalam sa akin ni Anne na may bayad pala ang manood ng nasabing programa, P100, kabilang na ang tour sa buong studio at pakikipagkilala sa mga artista.

Nang marating namin ang lobby ng ELJ, napansin ko ang malawak na tarpaulin sa pader malapit sa entrance ng nasabing gusali. Makikita sa poster ang naglalakihang imahe ni Eugenio Lopez, Sr., kabilang na ang ilang pabalat ng magasin kung saan siya ang tampok, at ang kanyang mga ‘quotable quotes.’ Sa mga ‘makabuluhang kataga’ na kanyang sinabi, di-hamak na mas malalaki ang titik ng katagang mababasa sa itaas ng akdang ito kung kaya’t nakatatawag ito ng pansin.

Nang mabasa ko ang pahayag, sabi ko sa sarili ko, okey rin pala itong kinikilalang nagtaguyod ng himpilang Kapamilya, hindi lang puro pagpapayaman ang nasa isip. Naalala ko rin ang kanilang mga programa para sa kapakanan ng tao at kalikasan, halimbawa na lamang, ang tanyag na Bantay Bata 163 at ang pangangalaga sa forested area sa watershed ng La Mesa Dam. Lalo akong napahanga sa kanilang business ethic, na may kaakibat na pananagutan sa kapwa at kapaligiran.

Nakarating kami sa parang food court ng ELJ building, at kumain si Anne sa Kimchi. Sa katabi naming mesa, maraming mga bata ang nagkakagulo. Iyon naman pala, nakaupo sa may katabi naming mesa ang mga teen questors ng programang Star Circle Quest. Hindi ko naman sila kilala, maliban sa magandang si Sandara, dahil bata pa lamang ako, Kapuso na ako bago pa man naimbento ang bagong-pausong salitang ito. Oo sira ang signal ng Dos sa amin, subalit kahit noon pa mang malinaw ang reception ng Channel 2, hindi ako nanonood ng kanilang mga programa.

Habang kumakain si Anne, nauwi ang kuwentuhan sa kasalukuyan niyang trabaho. Tinanong ko siya kung masaya ba siya sa kanyang pinapasukan ngayon (dati kasi siyang kasama sa opisina ni Hya, ngunit nagbitiw matapos matanggap sa Channel 2). Oo naman ang sagot niya, pero mayroon siyang ibinulgar na labis kong ikinagulat: contractual lang siya! Bilang patunay ipinakita niya ang kanyang ID, mali, ang kanyang ‘Access Badge’ pala dahil iyon lang naman ang silbi ng nasabing piraso ng plastik: ang malayang paglabas-pasok sa mga gusali ng Dos. Bukod pa sa salitang “Access Badge” sa halip na “ID” na nakasulat, pahalang din ang kanyang Access Badge kumpara sa mga ID ng mga empleyadong regular. Ang sabi ko, hindi ba bawal ang contractualization sa trabaho? Ang sagot niya, nalulusutan ito sa tuwing ‘per project basis’ ang deklarasyon sa pagkakakuha sa isang kontraktuwal na manggagawa. Matapos ang taning para sa isang ‘proyekto,’ pag-iisipan ng mga tagapangasiwa kung kukuhain ka uli bilang di-regular o regular, o di naman kaya’y hindi ka na kunin pa ulit. Nauuso raw ang kontraktuwalisasyon sa trabaho ngayon bilang pag-iingat na rin ng mga may-ari na makapagtaguyod ng mga unyon ang kanilang mga manggagawa. Kasama ng sagot niyang “OO” sa katanungan ko kung masaya siya sa trabaho, katwiran na lang niya, at least taglay niya sa kanyang resume ang pangalan ng ABS-CBN.

Dumating si Hya makalipas ang ilang sandali, at umalis na kami upang puntahan ang kanyang naka-iskedyul na panayam. Pagdaan namin sa lobby ng ELJ, binasa ko nang maigi at kinabisado ang mga katagang sinambit ni Eugenio Lopez, Sr.: “We believe that financial returns eventually result from good acts.” Oo nga naman, sadyang kabutihang loob ang kumuha ng mga tauhang maninilbihan sa loob lamang ng panahong may taning, kadalasan hindi lalagpas sa siyam na buwan, bilang pansamantalang tugon sa mga pangangailangang pinansiyal, kahit pa walang katiyakang gigising sila isang araw na may trabaho pang naghihintay sa kanila.

Sadyang ang saya-saya ano?

And then a Hero(ine) comes along...

2005-07-27T09:51:00.000+08:00

May 28, 2004

Hanggang ngayon, binabagabag pa rin ako ng pangitain ng isang lalaking nangingisay sa gilid ng lansangan.

Nangyari ang lahat noong Lunes, Mayo 24, kaarawan ni Mama. Dumalo si Hya (ang aking pinakamamahal) sa nasabing handaan, at sinamahan ko siyang umuwi sa kanila dahil mag-isa lamang siyang nagmamaneho. Binagtas namin ang kahabaan ng Katipunan at lumiko sa U-turn slot paglagpas ng La Vista Village, para makapasok sa kampus ng UP. Nang makaliko na kami sa kanan, mayroon akong nakitang malaking kumpol sa gilid ng lansangan, nangingisay. Maraming tao ang nakapalibot, halata sa kanilang mga mukha ang pagkagulat at pag-aalala. Saka ko lamang namalayang tao pala iyon. Sa unang malas kasi, nagmistula siyang isang plastic ng basura na katatapos lang kalkalin ng asong gala, at nakakita ang aso ng isang piraso ng karneng bakas pa ang katas ng dugo sa kalsada. Sa puntong ito tatawagin ko siyang si X.

Ibinaba ni Hya ang salamin at narinig namin ang palahaw ng mga tao, sumisigaw ng saklolo at nagtatawag ng taksi, kahit pa wala nang dumaraang sasakyan ng gabing iyon. Natataranta ang lahat, hindi malaman ang gagawin sa sugatang si X. Lumingon sa akin si Hya, at sinabing tulungan na lamang namin ang kawawang mama. Nag-alinlangan ako, dahil baka isa itong raket o panlilinlang subalit napasagot na rin ng OO. Agarang isinakay ng kanyang mga kasama si X sa Vitara ni Hya, at nagmadali kaming umalis upang madala siya sa pinakamalapit na ospital.

Habang naglalakbay kami papuntang East Avenue Medical Center, kinausap namin ang dalawa niyang kasama. Ang isa pala, anak niya at pamangkin naman iyong isa pa. Napag-alaman naming nahulog pala si X mula sa sinasakyan nilang dyip nang biglang iliko ng tsuper ang sasakyan papasok ng UP. Habang nakikipag-usap, pinaalalahanan ko ang dalawa na huwag patutulugin si X, dahil sa natamong pinsala sa kanyang ulo.

Pagdating sa East Avenue, dali-dali akong bumaba at pumunta sa Emergency Room upang manghiram ng stretcher o wheelchair. Ipinagbigay-alam ko ang nangyari sa guwardiya, at naglakad siya (tandaan, NAGLAKAD) upang maghanap ng kahit isa man sa dalawang bagay na hinihingi ko. Nang wala siyang nakita, naglakad uli siya pabalik sa kanyang puwesto, at nakulitan siguro sa aking pagtatanong kaya nagpaliwanag siya nang may kataasan ang boses na maghintay na lamang kung may mababakanteng gamit.

Wala kaming nagawa kundi buhatin ang kawawang si X papunta sa ER. Batay sa kanyang laki, may kabigatan ang di-kilalang mama. Walang bakanteng higaan o doktor sa nasabing silid, kung kaya’t inilapag na lamang muna namin si X sa sahig. Nagpaalam ako sa kanyang mga kamag-anak at labis naman ang kanilang pasasalamat.

Pareho kaming naluha pauwi ng Fairview: si Hya, dahil sa pag-aalala sa kapakanan ni X, ako naman gayon din, dagdag pa ang kabigatan ng loob dahil sa aking pagdadalawang-isip. Mabuti na lamang at kumilos si Hya at nagpasyang tumulong, dahil kung hindi, malamang masama ang kinahinatnan ni X dahil sa aking pagdududa.

Nangako ako kay Hya na dadalawin si X bukas upang tingnan ang kanyang kalagayan. Paggising ko noong umaga, tumawag muna ako sa ospital at nadismaya dahil hindi ko na pala siya makikita, dahil hindi ko alam ang kanyang pangalan. Sabi ng kausap ko sa telepono, mahihirapan daw akong matunton ang aking hinahanap kung wala akong pangalang maibibigay.

Natanggal na ang nanuyong dugo sa sasakyan ni Hya, subalit sa aking kalooban, may nananatili pa ring mantsa; mantsa ng pagdadalawang-isip at pagdududa sa kapwa, samantalang bayani o hero ang tingin ko sa sarili, gaya ng mga super heroes na matagal ko nang hinahangaan. Nalimutan kong ang kabayanihan ay hindi lamang nakabatay sa patuloy na pagbili at pagbabasa ng comics, o di kaya sa panonood ng mga pelikula at serye sa TV. Nasusukat ito sa di-makasariling pagkilos para sa kapakinabangan ng kapwa at ng mga lubusang nangangailangan. Mabuti na lamang, sa pagtatagpo ng bungo at kongkreto, may kabayanihang lumitaw, hindi nga lamang sa akin.

Let's do the blog, let's do the first day blog...

2005-07-27T03:22:00.000+08:00

Good day people. The jcap logging on.

Sa wakas, may blog na rin ako. Maraming salamat kay Neil Gaiman, na nagsabing malaking hadlang para sa manunulat ang hindi magsulat.